சகுனி – காற்றடைத்த சிப்ஸ் பாக்கெட்

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

ட்ரைலரிலேயே அரசியல் மசாலா தூக்கலாக இருந்தபோதே இது “கோ” வகையறா படம் என்பது தெள்ளத்தெளிவாக தெரிந்தாலும் அதையே பகடி செய்து நகைச்சுவையாக சொல்லியிருப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் வில்லிவாக்கம் ஏ.ஜி.எஸ் திரையரங்கம் நோக்கி பயணித்தேன்.

காரைக்குடியில் பாரம்பரியமான குடும்பத்து வீடு ரயில்வே சுரங்கப்பாதை கட்டுமான பணிக்காக இடிக்கப்பட இருக்கிறது. அதனை தடுத்து நிறுத்தச் சொல்லி அமைச்சரிடம் மனு கொடுக்க வீட்டு சார்பாக கார்த்தி சென்னைக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறார். அதற்குப்பின் என்ன நடக்கும் என்பது குப்பனுக்கும் சுப்பனுக்கும் கூட தெரியும்.

இயக்குனர் லாஜிக் என்ற வஸ்துவை வசதியாக மறந்துவிட்டதால் நாமும் மூளை என்று வஸ்துவை கழற்றிவைத்துவிட்டு படம் பார்த்தல் நலம்.

ஒரு பாட்டு, ஒரு காமெடி, ஒரு லவ் சீன், ஒரு ஃபைட்டு என்று முதல்பாதி முழுவதுமே சீட்டு குலுக்கிப்போட்டு காட்சியமைத்திருக்கிறார்கள். தியேட்டரில் ரசிகர்கள் வெறியேறி கமென்ட் அடிப்பார்களே, அந்த வேலையையும் சந்தானமே செய்துவிடுவது மிகப்பெரிய ஆறுதல்.

கார்த்தி வழக்கம் போலவே துருதுரு அசால்ட் இளைஞர் கேரக்டரே. இந்த “ஏங்க... நீங்க... வாங்க...” எத்தனை நாளைக்கு எடுபடும் என்று தெரியவில்லை. டான்ஸ் ஆடியிருப்பது மட்டும் கார்த்தியிடம் இருந்து ஒரு புது முயற்சி. என்ன தான் இருந்தாலும் சூர மொக்கை என்று சொல்லும் அளவிற்கு ஒரு படம் கூட நடிக்கவில்லை என்பதற்காக கார்த்தியின் கதை கேட்கும் திறமையை பாராட்டலாம்.

ப்ரணிதா, ஆக்சுவல்லி ஒரு மொக்கை ஃபிகரு. ஏதோ கொஞ்சம் பட்டி பார்த்து டிங்கரிங் செய்து நல்ல ஃபிகரு மாதிரி காட்ட முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள். ஆனாலும் ‘வெள்ள பம்பரம்’ பாடலில் பாப்பா தக்கனூண்டு குட்டை பாவாடையை போட்டுக்கொண்டு ஆடும்போது காத்து கீத்து அடிக்காதா என்று மனது ஏங்கித்தவிக்கிறது. வழக்கமா ஹீரோயினுக்கு லூசுத்தனமா நாலு சீன் வைப்பாங்க, இந்தப்படத்துல அதுகூட இல்லை. என்னைக்கேட்டால் ஹீரோயினை விட கார்த்தியை லுக்கு விடும் நைட்டி ஆண்ட்டி சூப்பர் என்பேன். 

பெயர் போடுவதில் இருந்தே கார்த்தியை விட அதிக விசிலை அள்ளுகிறார் சந்தானம். “சந்தானம் காமெடிக்காக பார்க்கலாம்...” என்ற சான்றோர் சொல்லைக் காப்பாற்றி இருக்கிறார், கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு தான். கதைக்கு சம்பந்தமே இல்லாமல் காமெடி வலிந்து திணிக்கப்பட்டிருப்பதால் அதிகம் ரசிக்க முடியவில்லை. 

“டேய் டேய் டேய்... பொதைச்சுடுவேன்டா...!” என்று பொங்கும் வில்லன் கேரக்டரில் அறுபத்தி ஏழாவது முறையாக பிரகாஷ் ராஜும், முப்பத்து மூன்றாவது முறையாக எதிர்க்கட்சி தலைவர் கேரக்டரில் கோட்டா சீனிவாசராவ் அய்யாவும் நடித்திருக்கிறார்கள். பெண் சிங்கங்களாக ரோஜாவும் ராதிகாவும். மும்தாஜ் நடிப்பதாக யாரோ கிளப்பி விட்டிருக்கிறார்கள். அந்த கேரக்டரில் தான் கிரண் நடித்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். பாவம் அந்தப்புள்ள நெலமை... வில்லனுக்கு கீப்பா நடிக்கிற லெவலுக்கு இறங்கிடுச்சு. பட் நாசரின் ‘பர்பாமன்ஸ்’ மட்டும் கலக்கல். (சொல்லி வைப்போம்... நமக்கும் என்னைக்காவது புத்தகம் வெளியிடுவார்...) ஆங்... அனுஷ்காவும் ஆண்ட்ரியாவும் கெளரவ தோற்றம். (பேசாம கேவலத் தோற்றம்’ன்னு மாத்திடலாம்).

பாடல்காட்சிகள் மரண மொக்கைகள். ஹீரோ தொழிலாள பதர்களுடன் சேர்ந்து தெருக்களில் ஆடிப்பாடுவது, பல வருடங்களுக்கு ஒருமுறை பூப்பதாக சொல்லும் வெளிநாட்டு பூக்களுக்கு மத்தியில் டூயட் பாடுவது என்று புதுமைகள் கொப்பளிக்கின்றன. ஹீரோயின் ஹீரோவை கட்டிப்பிடிக்கும் ஒரு காட்சியை தொடர்ந்து தியேட்டரே பெருமூச்சு விட்டதென்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். கந்தா காரவடை... பாடலை “கார்டு காட்டினா ATM காசு துப்புது... காசு இல்லாதவனை உலகம் காறித்துப்புது...” போன்ற எளிமையான வரிகளில் அழகாக எழுதியிருக்கிறார்கள். 

மொத்தத்தில் படம் பளபளப்பான பாலிதீன் கவரில் பாதிக்கும் மேலே காற்றடைக்கப்பட்ட சிப்ஸ் பாக்கெட். படத்தில் பீடி சாமியாரை கேடி சாமியாராக மாற்றுவது போல மொக்கை படத்தை மார்கெட்டிங், பேக்கேஜிங் எல்லாம் செய்து நம்மிடம் விற்க முயல்கிறார்கள். சிலருக்கு அதன் சுவை பிடிக்கலாம். சிலர் தாங்கள் ஏமாற்றப்படுவதை உணரலாம். சிலர் வாய் நமநமன்னு இருக்குதேன்னு வாங்கி சாப்பிடலாம். அவ்வளவுதான்.

ஆங் சொல்ல மறந்துட்டேன்... இந்தப்படத்துலயும் ஒரு கட்டத்துல “பொது ஜனம்” கமென்ட் காட்சி இருக்கிறது. எனக்கென்னவோ அரசியல் மசாலா படங்கள் நடுத்தர, அடித்தட்டு மக்களைப் பார்த்து கைகொட்டி பரிகாசம் செய்வதாகவே தோன்றுகிறது. தன்னை கேலி செய்யும்போது கூட கைதட்டி, விசிலடித்து ரசிக்கும் “புன்னகை மாறாமுகம்” மானுடப்பதர்களுக்கு எப்போதுமே உண்டு. பெரிய சமூக பொறுப்பு வெளக்கெண்ணெய் மாதிரி படமெடுக்கும் ஷங்கர், மணிரத்னம், கே.வி.ஆனந்த் இன்னபிற வெ.ம.க்கள் உண்மையிலேயே தைரியசாலிகளாக இருந்தால் தங்கள் படங்களில் நேரடியாக கருணாநிதியையோ, ஜெயலலிதாவையோ தாக்கி காட்சிகள், கதாபாத்திரங்கள் அமைக்கலாமே...!

என்றும் அன்புடன்,

N.R.PRABHAKARAN