21 August 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 21082017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

கனவு ராட்டினம் நாவலை படித்துவிட்டு அதன் நீட்சியாக நீண்டகாலமாக பார்க்க நினைத்திருந்த படமொன்றை பார்த்தேன். படத்தின் பெயரை ட்ரீம் மாஸ்டர். ட்ரீம் மாஸ்டரை என்னுடைய வாட்ச் லிஸ்டில் குறித்து வைத்து ஆறு மாதங்களுக்கு மேலாகி இப்போதுதான் பார்க்க முடிந்தது. காரணம் ட்ரீம் மாஸ்டர் ஒரு சாஃப்ட் போர்னோ. அதனை பேருந்திலோ, ரயிலிலோ வைத்து பார்க்க முடியாது. சக பயணிகள் என்பவர்கள் நீங்கள் படிக்கும் புத்தகத்தையும், பார்க்கும் வீடியோக்களையும் கூச்சமில்லாமல் எட்டிப்பார்ப்பவர்கள். நீங்கள் வெண்முரசு படித்தாலொழிய சக பயணிகளின் தொந்தரவிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது.

ட்ரீம் மாஸ்டரின் கதாநாயகன் ஒரு பேராசிரியர். அவர் கனவுகள் குறித்த ஆராய்ச்சிகள் செய்கிறார். அவரது கனவில் ஒரு செக்ஸ் பிசாசு அவரைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்துகிறது. அதிலிருந்து மீள்வதற்காக பேராசிரியர் மூன்று பேரின் உதவியைக் கோருகிறார். இரண்டு மாணவிகளும், ஒரு மாணவனும் வருகிறார்கள். அதில் ஒரு மாணவி ஒரு குடும்பத்தில் தத்து பிள்ளையாக வளர்ந்தவர். அவருக்கு அக்குடும்பத்தில் பிறந்த மகனுடன் செக்ஸ் கனவுகள் வருகிறது. மாணவனின் நிலை மோசம். அவரது கனவில் முதல் காதலி வந்து செட்யூஸ் செய்கிறார். கட்டிலில் போய் படுத்துக்கொண்டு இவரை உடலுறவிற்கு அழைக்கிறார். ஆர்வமாய் நுழையப்போனால் கட்டிலைச் சுற்றி கண்ணாடித் தடுப்பு போடப்பட்டுள்ளது. அவரால் பார்க்க மட்டும்தான் முடிகிறது. இவர்களுடன் சேர்ந்து ஆராய்ச்சி செய்யும் வேளையில் பேராசிரியர் கனவுப் பிசாசிடம் சிக்கி நினைவை இழக்கிறார். இப்போது அவருடைய ஆராய்ச்சி மாணவ / மாணவிகள் அவரை மீட்பதற்காக அவருடைய கனவிற்குள் நுழைகிறார்கள். பேராசிரியரை மீட்கிறார்கள். அனால் துரதிர்ஷடவசமாக ஒரு மாணவி கனவுப் பிசாசிடம் சிக்கிக் கொள்கிறார். இம்முறை பேராசிரியர் எஞ்சியிருக்கும் மாணவன் மற்றும் மாணவி துணையுடன் மாணவியை மீட்கிறார். முதல் பத்தியில் சாஃப்ட் போர்னோ என்று குறிப்பிட்டது உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம். பெர்முடேஷன் காம்பினேஷன் விதிகளின் படி இக்கதையில் எத்தனை விதமான பிட்டுக்களை சேர்க்க முடியும் என்று யோசித்துக் கொள்ளுங்கள். கதையம்சத்துடன் கூடிய போர்னோவிற்கு நல்ல உதாரணம் ட்ரீம் மாஸ்டர். IMDBயில் ட்ரீம் மாஸ்டரின் வாலைப் பிடித்துக்கொண்டு போனால் அந்தக் காலத்தில் வெங்கடேஸ்வராவில் திரையிட்ட படங்களை எல்லாம் பார்க்க முடிகிறது. இன்னொரு விஷயமும் நினைவுக்கு வருகிறது. பல வருடங்களுக்கு முன் ராகவேந்திராவில் கனவில் கில்மா என்று ஒரு படம் வந்தது. அது ஒருவேளை ட்ரீம் மாஸ்டரின் தழுவலாகக் கூட இருக்கலாம்.

சில சமயங்களில் புத்தகங்களை நாம் தேர்வு செய்வதில்லை. புத்தகங்கள் தான் நம்மைத் தேர்வு செய்கின்றன. அட்டைப்படமோ, பின்னட்டை வாசகமோ, முன்னுரையோ, தோராயமாகத் திறந்து வாசிக்கும் ஏதோவொரு பக்கமோ காரணமாக நாம் புத்தகத்தை வாங்கிட நேர்கிறது. அப்படி சமீபத்தில் வாங்கியது கிழக்கு பதிப்பகத்தின் டாக்ஸி டிரைவர் (சிறுகதைத் தொகுப்பு). எழுதியவர் ஆனந்த் ராகவ். அருண் வைத்தியநாதன் இயக்கிய நிபுணன் படத்தின் திரைக்கதை ஆசிரியர். இந்த ஆனந்த் ராகவ், அருண் வைத்தியநாதன், முன்னுரையில் இரா.முருகன், பத்ரி சேஷாத்ரி போன்ற பெயர்களை எல்லாம் படிக்கும்போதே கொஞ்சம் அந்நியமாகப்பட்டது. முதல் கதையே இருபத்தியாறு வார்த்தைகள் கொண்ட வாக்கியத்துடன் துவங்கி மிரள வைக்கிறது. ஆனால் பயப்படத் தேவையில்லை. கதைகள் எக்ஸ்ட்ரீம் எளிமை. இவருடைய கதைகளுக்கென ஒரு ஃபார்முலா இருக்கிறது. கதையின் ஆரம்பப்புள்ளி நம் இயல்பு வாழ்க்கையில் பார்க்கும் ஏதோவொரு சம்பவத்தில் இருந்து துவங்கும். உதாரணமாக, சிக்னலில் காத்திருக்கும் போது பார்த்த காட்சி, டாக்ஸியில் பயணித்த அனுபவம். விவரணைகளின் இடையே தேவைப்பட்டால் முன்கதை சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் ஒரு சின்ன ட்விஸ்ட். ஆனந்தின் பலம் அவருடைய விவரணை தான். ஒரு போக்குவரத்து சிக்னலில் அதிகபட்சம் செலவிடும் நேரம் 120 நொடிகள். அதனை ஏழு பக்கத்திற்கு சுவாரஸ்யமாக விவரிக்கிறார். இவரது கதைகளில் விஷயத்தை மட்டும் எடுத்து சுருக்கமாக எழுதினால் இரண்டு பத்திகள் கூட தேறாது. சிறுகதை என்றால் இறுதியில் திருப்பம் உள்ள சிறிய கதை என்று முன்பொரு முறை ஜெயமோகன் தளத்தில் படித்திருக்கிறேன். அதை ஆனந்த் ராகவ் படித்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால்  வருத்தம் என்னவென்றால் அந்த சின்ன ட்விஸ்ட் ரொம்ப சப்பையாக, ப்பூ இவ்வளவுதானா என்று நினைக்க வைக்கும் அளவில் இருக்கிறது. ஒரு கதையில் முதல் நபர் போக்குவரத்து சிக்னலில் காத்திருக்கிறார். அப்போது சாலையோரத்தில் ஒரு கணவன் மனைவியை அடிப்பதை பார்க்கிறார். இக்காட்சி ஐந்தாறு பக்கங்களுக்கு விவரிக்கப்படுகிறது. அதன்பிறகு பச்சைவிளக்கு ஒளிர்ந்து வாகனங்கள் புறப்படுகின்றன. சரி, அந்த கணவன் – மனைவி சண்டை என்ன சார் ஆச்சு என்று கேட்டால் 'போடா நாயே' என்று கதையை முடிக்கிறார். இன்னொரு கதையில் முதல் நபரின் தகப்பனாருக்கு மூளைச் சாவு ஏற்படுகிறது. நீங்கள் சொன்னால் வெண்டிலேட்டரை நிறுத்திவிடலாம் என்று மருத்துவர்கள் சொல்லிவிடுகிறார்கள். அடுத்த பதினைந்து பக்கங்களுக்கு அப்பா வெண்டிலேட்டரிலேயே இருக்கிறார். பதினாறாவது பக்கத்தில் பொறுக்க முடியாமல் அப்பாவே இறந்துவிடுகிறார். இக்கதைகள் எல்லாம் கடந்த பதினைந்து வருடங்களில் தமிழின் முக்கியமான வார இதழ்களில் வெளியாகியிருக்கிறது என்பதே எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. முன்னுரையில் இரா.முருகன் தனக்குப் பிடித்த நூறு சிறுகதைகளில் ஆனந்த் ராகவின் ஒரு கதையும் இருப்பதாக எழுதியிருந்தது நினைவுக்கு வர அவசரமாக முன்னுரைக்கு புரட்டினேன். அவர் குறிப்பிட்டிருந்த துளி விஷம் என்ற அச்சிறுகதை தொகுப்பிலேயே இல்லை. யோசித்துப் பார்த்தபின் இரா.முருகனை கொஞ்ச மாதங்களுக்கு முன் சுஜாதா விருது வழங்கும் விழாவில் இணைய விருது பெற்றவர்களை வாழ்த்தி பேச அழைத்திருந்ததையும், அவர் அங்கே வந்து ஃபோரம், யாஹூ சாட் காலத்து நாஸ்டால்ஜியா பேசியதும் நினைவுக்கு வந்தது.

வார இறுதியில் பெற்றோரின் திருமண நாளைக் கொண்டாட சோக்கி தானி சென்றோம். இவ்விடத்தைப் பற்றி நீங்கள் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். சென்னை பூந்தமல்லி நெடுஞ்சாலையில் ராஜஸ்தான் கலை, பண்பாட்டு பாணியில் அமைக்கப்பட்ட தீம் பார்க். சமீபத்தில் குங்குமம் இதழில் கூட பேராச்சி கண்ணன் சோக்கி தானி பற்றி எழுதியிருக்கிறார். சோக்கி தானி என்றால் அழகிய குக்கிராமம் என்று பொருள். உள்ளே நுழையும்போதே ராஜஸ்தானுக்கே உரிய ராயல் வரவேற்பு கிடைக்கிறது. தொடர்ந்து படகு சவாரி, கிராமத்தை பிரதிபலிக்கும் குடில்கள், மண் பானைகள் செய்பவர், ஒட்டக, குதிரை, சவாரி, மாட்டு வண்டிகள், பொய்க்கால் குதிரை டான்ஸ், மேஜிக் ஷோ என்று ரசிப்பதற்கும் பங்கேற்பதற்கும் நிறைய விஷயங்கள் இருக்கின்றன. டிக்கட் விலை கொஞ்சம் அதிகம்தான். இரவு உணவு உட்பட. சுத்த சைவ உணவு. உணவுக்கூடம் கூட ராஜஸ்தான் பாணிதான். ஒரு நீண்ட மெத்தையில் வரிசையாக அமரச் சொல்கிறார்கள். ஒவ்வொரு நபருக்கு முன்பும் ஒரு சின்ன ஸ்டூல். அதிலே தட்டு வைத்து பரிமாறுகிறார்கள். உபசரிப்பில் மாமியார் வீட்டையே மிஞ்சிவிடுகிறார்கள். மாமியார் வீட்டிலாவது வேண்டாம் என்று கண்டிப்பான குரலில் சொன்னால் விட்டுவிடுவார்கள். இங்குள்ள பரிமாறும் நபர் கையைப் பிடித்து நிறுத்தியும் இரண்டு கரண்டி சோற்றை என் தட்டில் வைத்து தட்டை தீட்டாக்கினார். வைத்தது தயிர் சோறு !

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

14 August 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 14082017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

சிவந்த கைகள். கார்ப்பரேட் பின்னணியில் அமைந்த சுஜாதாவின் ராக்கெட் வேக நாவல். விக்ரம் என்கிற இளைஞன் கார்ப்பரேட் ஏணியில் துரிதமாக முன்னேறுகிறான். இலக்கின் அருகே செல்லும் தருவாயில் ஒரு இடையூறு. எம்.பி.ஏ படித்ததாக பொய் சொல்லி வேலையில் சேர்ந்திருக்கிறான். அந்தப் பொய் அவனை மீண்டும் தரையில் இழுத்துப்போட பார்க்கிறது. அச்சூழலை விக்ரம் எப்படி எதிர்கொள்கிறான் என்பதே சிவந்த கைகள் ! நாவலை படித்து முடிக்கும்போது அதன் முடிவில் இன்னொரு பத்தி வர வேண்டும் என்று நினைத்து, அதனை மனதுக்குள்ளே எழுதியும் பார்த்தேன். ஒரு பத்தி மட்டும் இல்லை. இரண்டாவது பாகமாக இன்னொரு நாவலே இருக்கிறது (கலைந்த பொய்கள்) என்பதை பிற்பாடு தெரிந்துக்கொண்டேன். 

சிவந்த கைகள் ஒரு வகையில் என்னுடைய சொந்தக்கதை. போலி டிகிரி ஆசாமி என்று எண்ணிவிடாதீர்கள். நான் சொல்ல வந்தது கார்ப்பரேட் சூழலில் அத்தனை எளிதாக பொருந்தாமல், அச்சூழலை ஒருவித தயக்கத்துடன், அச்சத்துடனும் அணுகும், அன்றாடப்பணியில் சின்னச் சின்ன தவறுகள் செய்து, அவற்றை மற்றவர்களுக்கு தெரியாமல் மறைக்க மேலும் பல தவறுகள் செய்து, பூசி மொழுகி சர்வைவ் செய்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு இளைஞனைப் பற்றி. 

நாவலில் வருவது போல நேரங்கள் கூடிவந்து திடீரென துறையில் பெரிய ஆளாகும் நபர்களை பார்த்திருக்கிறேன். தேவர் மகனில் சிவாஜி மறைந்தபிறகு கமல் சார்ஜ் எடுத்துக்கொள்வார். அவருக்கு பொறுப்புகள் கூடும். கெட்டப் மாற்றிக்கொள்வார். சொந்த வாழ்க்கையில் தியாகங்கள் செய்வார். நிறைய கேங்ஸ்டர் படங்களில் பார்த்திருப்போம். ஒரு பெரிய தாதாவின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு அவருக்கு அடுத்த நிலையில் இருப்பவர் அதிகாரத்திற்கு வருவார். புதுப்பேட்டையில் அன்பு என்கிற தாதாவை வீழ்த்தி கொக்கி குமார் அவருடைய இடத்திற்கு முன்னேறுகிறான். அதே போல கார்ப்பரேட்டில் கூட சில சமயங்களில் இரண்டாம் நிலையில் இருப்பவரே முதல் நிலையில் இருப்பவரை மிதித்து தள்ளிவிட்டு முன்னேறுவதை பார்க்கலாம். சில சமயங்களில் சில லக்கி பாஸ்டர்டுகளுக்கு யாரையும் வீழ்த்த வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. காற்று பலமாக வீசி, இலைகள் உதிர்வதால் அதிகாரம் வந்து சேரும். 

நான் சொல்வதெல்லாம் எக்ஸப்ஷனல் கேஸஸ். மற்றபடி பெரும்பாலான சமயங்களில் கார்ப்பரேட்டில் வேலை கிடைப்பது, வேலை செய்வது, பதவி உயர்வு கிடைப்பது எல்லாம் மற்ற துறைகளில் உள்ளதைப் போலவே சவாலான விஷயம்தான். ஆனால் சினிமாவில் மட்டும் இவையெல்லாம் வெகு சுலபமாக கிடைப்பதாக தொடர்ந்து முன்னிறுத்தப்படுகிறது. மாயாண்டி குடும்பத்தார் படத்தில் கடைசி மகனை (தருண் கோபி) மட்டும் படிக்க வைக்கிறார்கள். அவருக்கு படிக்கும்போது கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் வேலை கிடைக்கிறது. வேலையில் சேர்ந்த முதல் நாளே அவருக்கு தனியறை ஒதுக்கப்படுகிறது. மதிய உணவுக்கு லெக் பீஸ் வைத்து பிரியாணி தருகிறார்கள். இதனை தமிழ் சினிமாக்களில் தாராளமாக பரவிக்கிடக்கும் தர்க்கப்பிழைகளில் ஒன்றாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. பின்தங்கிய கிராமப்புற / முதல் தலைமுறை பட்டதாரிகளின் அறியாமையை இதுபோன்ற காட்சிகள் பலப்படுத்துகின்றன. கிராமப்புற மாணவர்கள் கார்ப்பரேட் பணியிடங்களில் சோபிக்க முடியாது என்று சொல்லவில்லை. தருண் கோபிக்கு கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் இடம் கிடைக்கிறது என்றால் அதற்காக அவர் எத்தனை உழைக்கிறார், என்ன மாதிரியான முயற்சிகள் எடுக்கிறார், என்னென்ன திறன்களை வளர்த்துக் கொள்கிறார் என்பது பற்றி படத்தில் ஒரு துரும்பைக் கூட காட்டவில்லை, அட்லீஸ்ட், ஒரு அறுபது நொடி மாண்டேஜ் காட்டியிருக்கலாம்.

மாயாண்டி குடும்பத்தார் பரவாயில்லை. யாரடி நீ மோகினி ஒட்டுமொத்தமாக மென்பொருள் துறையையே கொத்துபரோட்டா போடுகிறது. வீட்டில் வெட்டியாக உட்கார்ந்திருக்கும் திருவாளர் தனுஷ் நயன்தாராவிற்காக அவர் பணிபுரியும் மென்பொருள் நிறுவனத் தேர்வில் கலந்துகொள்கிறார். எழுத்துத் தேர்வில் ஒன்றும் தெரியாமல் உட்கார்ந்திருக்கிறார். நயன்தாரா வந்து டென்ஷன் ஆகாம யோசிங்க என்கிறார். உடனே கடகடவென எழுதி முடித்து அடுத்த ரவுண்டுக்கு தேர்வாகிறார். குரூப் டிஸ்கஷனில் தமிழில் பேசுகிறார். (ஐ.டி. நிறுவனங்களில் தமிழில் பேசுவது சகஜம்தான் என்றாலும் குரூப் டிஸ்கஷனில் ஏய் திராவிட சமுதாயமே என்றெல்லாம் ஆரம்பித்தால் துரத்திவிடுவார்கள்). நேர்முகத் தேர்வில் மல்டி த்ரெடிங், ஃபாரின் கீயின் பயன்பாடு, வொய்ல் – டூ வொய்ல் வேறுபாடுகள் போன்ற சப்பையான கேள்விகள் கேட்கிறார்கள். தனுஷ் அதுவும் தெரியாமல் முழிக்கிறார். நயன்தாராவை பார்த்ததும் துரித ஸ்கலிதம் ஏற்பட்டது போல பதில்கள் வந்து விழுகின்றன. வேலைக்கு சேர்ந்தபிறகு நயன்தாரா அவரைப் பார்க்கவில்லை என்கிற கடுப்பில் கமாண்ட் ப்ராம்டில் ASDF என்று டைப் செய்கிறார். துறையில் உள்ள அத்தனை சிஸ்டமும் கீக்கீ என்று சப்தமெழுப்புகின்றன. மேனேஜர் வந்து லார்டு மாதிரி கத்துகிறார் (இதில் மட்டும் தர்க்கப்பிழை இல்லை). குற்ற உணர்வில் தனுஷ் இரவு முழுக்க அலுவலகத்திலிருந்து கீபோர்ட் நடனம் புரிகிறார். எதுவும் வேலைக்கு ஆகவில்லை. சட்டையை மடித்துவிட்டுக் கொண்டு இன்னும் தீவிரமாக கோட் எழுதுகிறார். நீண்டநேர போராட்டத்திற்குப்பின் திரை ஹலோ வேர்ல்ட் என்பதைப் போல கோட் ஆக்டிவேட்டட் என்று பிரசுரிக்கிறது. அடுத்து ஆன்சைட் வாய்ப்பு கிடைப்பது, ஆஸ்திரேலியாவில் கூத்தடிப்பது என்று நீள்கிறது. மேலும் பல படங்களில் மென்பொருள் பணியாளர்கள் என்றாலே இப்படித்தான் ஹேர்ஸ்டைல் வைத்திருப்பார்கள், ஐரோப்பிய ஆங்கிலம் பேசுவார்கள், சனிக்கிழமை இரவென்றாலே பப்புக்கு செல்வார்கள், சகஜமாக செக்ஸ் வைத்துக்கொள்வார்கள் என்று நிறைய பொதுமை படுத்தல்களை காணலாம்.

மென்பொருள் துறையைப் பற்றி படம் எடுப்பவர்கள் அத்துறையை பற்றி கொஞ்சம் டேபிள் வொர்க்காவது செய்துவிட்டு எடுப்பது உத்தமம். கோட் அடிப்பது என்றால் காதலர் தினம் கவுண்டமணி மாதிரி கீபோர்டில் தடதடவென அடிப்பது அல்ல. அது இருட்டு அறையில், உருவமற்ற ஒரு பொருளை தேடும் புதிர். அப்பொருளை தேடும் சமயத்தில் உங்களுக்கு முரட்டுக்குத்துகள் விழும். கொடிய மிருகங்கள் உங்களை கூட்டு வன்புணர்வு செய்து, குதத்தைக் கிழிக்கும். ரத்தம் வடிய, வடிய பொருளைத் தேடிக்கண்டுபிடித்து ஆட்டோ டிரைவர் மாணிக்கம் மாதிரி சிரிக்க வேண்டும். எல்லாம் முடித்து நீங்கள் செய்த வேலையின் அளவு என்னவென்று பார்த்தால் சொற்பமாக இருக்கும். குறிப்பாக, டீபக்கிங் எனும் பிழை திருத்தத்தை எடுத்துக்கொண்டால் பலமணிநேர உழைப்பின் விளைவாக ஒரேயொரு வரியை மட்டும் மாற்றம் செய்திருப்பீர்கள்.

மகளை பள்ளியில் சேர்க்கும் புதிய படலத்தில் காலடியெடுத்து வைத்திருக்கிறேன். இதென்ன பிரமாதம் என்று கொஞ்சம் அசட்டையாக இருந்துவிட்டேன். உள்ளே நுழைந்தால் தான் அதிலிருக்கும் பல வேடிக்கைகள், அபத்தங்கள் புரிகிறது. டீச்சர்கள் எல்லாம் ஒரு மாதிரி செயற்கையாக ஆங்கிலத்தில் பேசுகிறார்கள். நீங்கள் தமிழகத்தில் ஏர்போர்ட், ஸ்டார் ஹோட்டல் போனால் கூட நீங்கள் தமிழில் பேசினால் உங்களிடம் தமிழில் பேசுவார்கள் அல்லது முயற்சிப்பார்கள். இங்கே அந்த பேச்சுக்கே இடமில்லை. ஃபீஸ் என்ற பெயரில் நான் எஞ்சினியரிங் படித்த தொகையை கேட்கிறார்கள். டொனேஷன் என்பதை ஒன் டைம் ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் என்று நாசூக்காக கேட்கிறார்கள். மகளுக்கு ஓரல் டெஸ்ட் வேறு இருக்கிறது என்கிறார்கள். இன்னும் என்னென்ன கொடுமைகளை பார்க்கப் போகிறேனோ ? எதற்கும் இப்போதே அலெக்ஸாண்டரின் குதிரை பெயரை தெரிந்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

7 August 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 07082017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

மாதவன் ஸ்ரீரங்கத்தின் கனவுராட்டினம் நாவலை வாங்கியபோது முன்னுரை, பின்னட்டை வாசகம் எதுவும் படிக்காமல் தான் வாங்கினேன். மனிதர் ஏமாற்றியிருக்க மாட்டார் என்பது சிமோனிலா கொடுத்த நம்பிக்கை. அது வீண்போகவில்லை. அதையும் தாண்டி நாவலின் முதல் சில அத்தியாயங்களை கடந்தபோதே அது ஒரு அற்புத அனுபவத்தை கொடுக்கப் போகிறது என்று தெரிந்துவிட்டது. நாவலின் தலைப்பு தான் கதை. கனவுகள் ஏன் குழப்பமாக இருக்கின்றன, ஏன் மறந்துவிடுகின்றன, ஏன் காட்சிகள் கோர்வையில்லாமல் இருக்கின்றன என்பதைப் பற்றியெல்லாம் ஒரு புதிய சிந்தனையை முன்வைக்கிறார் மாதவன். சில வார இதழ்களில் முதல் சில பக்கங்களில் புதிர் பிரசுரித்துவிட்டு அறுபதாம் பக்கத்தில் விடை என்பார்கள். நமக்கு அறுபதாம் பக்கம் போகும்வரை கவனம் அதிலேயே இருக்கும், புதிர் அத்தனை சிறப்பாக இருந்தால். அதுபோல கனவுராட்டினத்தின் ஐந்தாறு அத்தியாயங்கள் தாண்டியபிறகு எனது சிந்தனையெல்லாம் நிறைவுப்பகுதியையும் அதிலே வரப்போகும் ட்விஸ்டைப் பற்றியுமே இருந்தது. பதினாறாவது (மொத்தம் பத்தொன்பது) அத்தியாயத்தில் முடிச்சுகள் அவிழத் துவங்குகின்றன. அதன்பிறகு பரபரத்து, மூன்றாம் உலகப்போர் வரையெல்லாம் சென்றுவிட்டு மெய்யுலகிற்கு வருகிறது. தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு நாவலின் முடிவில் அவ்வளவு திருப்தியில்லை. வருத்தம் என்பதைவிட ஆதங்கம் என்றால் பொருத்தமாக இருக்கலாம். சில படங்களைப் பார்த்தால், பாவி மனுஷன் இதைக் கொஞ்சம் வேறு மாதிரி மாற்றி எடுத்திருந்தால் செமத்தியாக இருந்திருக்குமே என்று தோன்றும். உதாரணம், ஆயிரத்தில் ஒருவன். மாதவனின் நாவலைப் படிக்கும்போது அதே போல தோன்றுகிறது. மற்றபடி ஒட்டுமொத்தமாக நாவல் ஓர் பரவச உணர்வைக் கொடுத்தது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. 

மாதவனுடைய முன்னுரையில் இந்நாவலை இரண்டே முழு நாட்களில் எழுதி முடித்ததாக சொல்லியிருக்கிறார். இந்த இரண்டு நாள் கணக்கு என்னைக் கொஞ்சம் உறுத்துகிறது. ஒரு மனிதனால் இரண்டே நாட்களில் இத்தனை அருமையான நாவலை எழுத முடியுமென்றால் ஏன் அந்த மனிதன் கூடக் கொஞ்ச நாட்கள் எடுத்து அதனை இன்னும் செப்பனிட்டு, மெருகேற்றக் கூடாது. இரண்டு நாட்களில் முடிக்க வேண்டும் என்று என்ன நிர்பந்தம், அவசரம் ? நான் கனவு ராட்டினம் நாவலை படித்து முடிப்பதற்கே இரண்டு நாட்கள் எடுத்துக் கொண்டேன். அஃப்கோர்ஸ், முழு தினங்கள் அல்ல. இருந்தாலும் இத்தனை குறுகிய காலத்தில் ஒருத்தர் ஒரு முழு நாவலை எழுதி முடிக்கிறார் என்பதே எனக்கு கொஞ்சம் பொறாமையாகவும், அச்சுறுத்தலாகவும் இருக்கிறது. ஒருவேளை மாதவனை சந்தித்தால் அவருடைய கையை, காலை உடைத்துவிட வேண்டும். இல்லாவிட்டால் எல்லார் எழுத வேண்டியதையும் இந்த ஒரு ஆளே எழுதிவிடுவார்.

ஒரு உண்மையைச் சொன்னால் நான் கொஞ்சம் மிகைப்படுத்துவதைப் போல தோன்றலாம். நீங்கள் நம்பாமல் கூட போகலாம். கனவுராட்டினம் படித்ததில் இருந்து நான் என்னுடைய மனம் கனவுகளை வேறொரு கோணத்தில் அணுகத் துவங்கியிருக்கிறது. மாதவன் சொல்வது போல பல பரிமாணங்களில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு ராட்டினம் என்பதை நம்பத் துவங்கிவிட்டேன். குறிப்பாக கனவுகளில் ஏதோவொரு கேள்விக்கான விடையைத் தேடுகிறேன். முன்னெப்போதும் இருப்பதைவிட கனவுகள் சற்று கூடுதலாக நினைவில் இருப்பதைப் போல உணர்கிறேன். (மீண்டும் கனவுதுரத்தி குறிப்புகள் வருகிறது உஷார் !). கனவுகள் வெவ்வேறு திசையில் பயணித்து நம்மைக் குழப்பும்போதும், கனவுகளின் அடுக்குகளில் வழுக்கும்போதும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது. அதே சமயம் கனவு பாதியில் கலைந்து விடும்போது அதனால் ஏற்படும் சஸ்பென்ஸை அவ்வளவு எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

என்ன இவன் பைத்தியம் மாதிரி ஏதோ உளறிக்கொண்டிருக்கிறான் என்று தோன்றுகிறதா ? பொறுங்கள். உலகின் சில முக்கியமான கண்டுபிடிப்புகள் கனவுகளின் விளைவுகள் என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா ? உதாரணமாக, கூகுள். ஒட்டுமொத்த இன்டர்நெட்டையும் தரவிறக்கி அவரவர் கணினியில் சேமித்து வைத்துக்கொள்வது போன்ற கனவு அவருக்கு தோன்றியிருக்கிறது. பைத்தியக்காரத்தனம் என்று நினைக்காமல் அவர் அதனை செயல்படுத்த முனைந்ததில் கூகுள் தோன்றியது. தையல் இயந்திரம் கண்டுபிடித்த எலியாஸின் (Elias Howe) கனவு சுவாரஸ்யமானது. தையல் இயந்திரம் கண்டுபிடிக்கும் செயல்முறையின் இடையே முன்னேற்றமில்லாமல் சிக்கியிருந்தார் எலியாஸ். அப்போது எலியாஸின் கனவில் அவர் ஒரு கேனிபல் கூட்டத்திடம் (நரமாமிசம் உண்பவர்கள்) சிக்கிக் கொள்கிறார். தையல் இயந்திரத்தை கண்டுபிடிக்காவிட்டால் கொன்றுவிடுவோம் என்று அவர்கள் எலியாஸை மிரட்டுகிறார்கள். அவரால் கனவில் கூட அதனை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. கேனிபல் கூட்டம் அவரை ஈட்டியால் தாக்கிக் கொலை செய்கின்றனர். ஈட்டியின் முனையில் ஒரு துளை. அதுதான் எலியாஸ் தேடிக்கொண்டிருந்த புதிர் சித்திரத்தின் கடைசிப் பகுதி ! தையல் இயந்திரம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. ஜேம்ஸ் கேமரூனின் டெர்மினேட்டர் திரைப்படக் கதை கூட அவருடைய கனவிலிருந்து உதயமான சிந்தனை தான். நோலனின் இன்செப்ஷன் கூட அவருடைய கனவுகளின் பாதிப்புதான் என்கிறார்கள்.

கனவுகளைப் பற்றி பத்து தகவல்களை பார்ப்போம் –

1. பெரும்பாலான கனவுகள் மனிதன் கண் விழித்து ஐந்தே நிமிடங்களுக்குள் மறந்துவிடுகிறது. சில சமயங்களில் பத்து.
2. கனவில் பார்க்கும் முகங்கள் அனைத்தும் நீங்கள் ஏற்கனவே பார்த்தவை தான். அது எப்போதோ உங்களுடன் ஒரேயொரு முறை லிஃப்டில் வந்த அந்நியராகக் கூட இருக்கலாம்.
3. சிலருக்கு தங்கள் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் சம்பவங்கள் கனவில் முன்கூட்டியே தெரிந்திருக்கிறது. அல்லது சம்பவங்கள் நடக்கும்போது அது ஏற்கனவே நடந்தது போன்ற தேஜாவு தோன்றலாம்.
4. பயிற்சிகள் மூலம் உங்கள் கனவுகளை நீங்கள் கட்டுப்படுத்த முடியும். ஏற்கனவே கண்ட கனவை விட்ட இடத்திலிருந்து தொடரலாம். இதற்கு லூஸிட் ட்ரீமிங் என்று பெயர்.
5. கனவில் உங்களால் படிக்கவோ, டைம் பார்க்கவோ முடியாது. அடுத்தமுறை கனவு வந்தால் நேரம் பார்க்க முயற்சி செய்யுங்கள்.
6. கனவில் நிறங்கள் வராது என்பது தவறு. வெறும் 12 சதவிகித மனிதர்கள் மட்டுமே கருப்பு – வெள்ளையில் கனவு காண்கிறார்கள்.
7. ஒரு மனிதனின் வாழ்நாளில் ஏறத்தாழ ஆறு மணிநேரங்கள் கனவு காண்பதில் செலவிடப்படுகிறது.
8. சில சமயம் தூங்கி எழுந்ததும் கொஞ்ச நேரத்திற்கு கை, கால்களை அசைக்க முடியாமல், பேச முடியாமல் இருக்கலாம். பயப்பட வேண்டாம். இது நார்மல் தான்.
9. பருவ வயதில் சொப்பன ஸ்கலிதம் ஏற்படுவது இயற்கைதான். அதற்காக சேலம் டாக்டரைப் பார்க்கத் தேவையில்லை.
10. Dimethyltryptamine என்னும் ஆங்கில மருந்து கிடைத்தால் உடனடியாக எனக்கு கூரியர் அனுப்புங்கள்.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

31 July 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 31072017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

மீண்டும் புத்தகக் காட்சி ! இம்முறை மாதவனின் (ஸ்ரீரங்கம்) பிறழ், ஷான் கருப்பசாமியின் வெட்டாட்டம் உட்பட சில புதிய புத்தகங்கள் வெளியாகியிருந்தன. ஜீவா படைப்பகம் ஸ்டாலில் நண்பர் கார்த்திக் புகழேந்தி கண்ணும் கருத்துமாக சார்ட் பேப்பரில் இருபத்தைந்து சதவிகித தள்ளுபடி (இன்று மட்டும்) என்று எழுதிக்கொண்டிருந்தார். நான் ஏற்கனவே வாங்கிப் படித்து முடித்துவிட்ட சில நல்ல புத்தகங்கள் அதில் இருந்ததை கவனித்தேன்.

ஹாலிடே நியூஸ் என்னும் தமிழ் சுற்றுலா இதழ் சார்பாக ஒரு ஸ்டால் போட்டிருக்கிறார்கள். தமிழில் லோன்லி பிளானெட், அவுட்லுக் டிராவலர் போல ஒரு இதழ் வராதா என்பது எனது நீண்டகால ஏக்கம். ஹாலிடே நியூஸ் அதனை பூர்த்தி செய்துவிடும் போலிருக்கிறது. அட்டகாசமான, வழவழப்பான தாளில், தமிழ்நாடு, இந்தியா, வெளிநாடு என்று கலந்துகட்டிய தகவல்களுடன் வருகிறது. 68 பக்கங்கள். விலை ரூ.50. உள்ளே புரட்டினால் கரந்தை ஜெயகுமார், (கடல் பயணங்கள்) சுரேஷ்குமார், (வீடு திரும்பல்) மோகன் குமார் என்று எல்லோரும் நம்மவர்கள். இதழ் குறித்து விசாரித்தேன். மதுரையில் இருந்து வெளிவருகிறது. இது புதிய இதழ் கிடையாது. 2013லேயே தொடங்கப்பட்டு இடையிடையே ப்ரேக் எடுத்துக்கொண்டு, கடந்த இரண்டு வருடங்களாக சீராக வெளிவந்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரேயொரு இதழின் பிரதிகளை கடை முழுக்க வைத்திருந்தார்கள். பழைய இதழ்கள் ஒன்றுகூட இல்லாதது ஏமாற்றம். சந்தா கட்டுவதற்கு வசதி (எனக்கு) இல்லாததால் அந்த ஒரு இதழை மட்டும் வாங்கிக்கொண்டு திரும்பினேன். 

மாசக்கடைசியில் புத்தகக்காட்சி நடாத்துபவர்களுக்கு ஒரு வகையில் சாடிஸ மனோபாவம் இருக்கக்கூடும். நீண்ட நேரம் அரங்கைச் சுற்றி வந்து, அலசி ஆராய்ந்தபிறகு நான்கு புத்தகங்கள் மட்டும்தான் வாங்க முடிந்தது.

1. டாக்ஸி டிரைவர் (சிறுகதைகள்) – ஆனந்த் ராகவ் – கிழக்கு பதிப்பகம்
2. சிவந்த கைகள் (நாவல்) – சுஜாதா – கிழக்கு பதிப்பகம்
3. கனவுராட்டினம் (நாவல்) – மாதவன் ஸ்ரீரங்கம் – யாவரும் பப்ளிஷர்ஸ்
4. கலை உலக சக்ரவர்த்திகள் பாகம் 2 – எஸ்.எம்.உமர் – அல்லயன்ஸ்

கடைசியாக கலை உலக சக்ரவர்த்திகள் வாங்கியபோது கார்டில் பணம் தீர்ந்துபோக, பையில் இருந்த சில்லறைகளை எல்லாம் துழாவி எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு, இன்டர்வெல் ப்ளாக் ரஜினி போல பரிதாபமாக அரங்கத்தை விட்டு வெளியேறினேன். 

கலை உலக சக்ரவர்த்திகள், குறிப்பாக பாகம் இரண்டு வாங்கியதற்கு ஒரு பின்னணி உண்டு. பழம்பெரும் சூப்பர் ஸ்டார் பி.யு.சின்னப்பாவைப் பற்றி முன்பு தினத்தந்தி வரலாற்று சுவடுகளில் படித்திருக்கிறேன். எம்.கே.தியாகராஜ பாகவதர் காலகட்டத்தில் அவருக்கு இணையாக புகழ் பெற்றிருந்தவர். இருவரும் அக்கால ரஜினி – கமல் மாதிரி. சின்னப்பா பற்றிய எக்ஸ்க்ளுசிவ் புத்தகங்கள் ஏதாவது கிடைக்குமா என்று சில வருடங்களாகவே தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை பி.யு.சின்னப்பாவின் ஜகதலப்பிரதாபன் பார்த்திருக்கிறேன். அத்திரைப்படத்தில் ஒரே ஃப்ரேமில் ஐந்து பி.யு.சின்னப்பாவை காட்டுவார்கள் (அப்போது அதுவே பிரம்மாண்டம்). மற்றபடி பி.யு.சி மீது எனக்கு பெரிய ஆர்வம் என்று சொல்ல முடியாது. இப்போது எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜியே விண்டேஜ் பட்டியலில் சேர்ந்துவிட்டார்கள். எம்.கே.டி பற்றி கூட ஒன்றிரண்டு புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் பி.யு.சி பற்றிய விவரங்கள் அரிதாகவே கிடைக்கின்றன. காவ்யா பதிப்பக விலைப்பட்டியலில் பி.யு.சி பற்றிய புத்தகமொன்றை பார்த்திருக்கிறேன். கேட்டால் அச்சில் இல்லை என்கிறார்கள். கிடைத்துக் கொண்டிருக்கும் சில விஷயங்களும் காணாமல் போய்விடுவதற்கு முன் அவற்றை வாங்கி ஆவணப்படுத்தி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஒரு எண்ணம். அவ்வளவுதான் !

இந்நூலை எழுதிய கலைமாமணி எஸ்.எம்.உமர், எம்.கே.டி, பி.யு.சி., என்.எஸ்.கே., போன்றவர்களுடன் நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்பை பெற்றிருக்கிறார். புத்தகத்திலிருந்து பாகவதர் – சின்னப்பா பற்றிய ஒரு சுவாரஸ்யமான குறிப்பு – ஒருமுறை பாகவதரும், சின்னப்பாவும் ஒரே மேடையில் பங்கேற்றார்கள். காரைக்குடி சண்முக விலாஸ் தியேட்டரில் ‘பவளக்கொடி’ நாடகம். அப்போது சினிமா நடிகர்கள் மீதிருந்த க்ரேஸ் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். கட்டுக்கடங்காத கூட்டம். அர்ஜுனனாக பாகவதர் ஒரு பாடலைப் பாடிக்கொண்டு மேடையில் தோன்றினார். பாடல் முடியும் வரை மக்கள் கைதட்டிக் கொண்டே இருந்தார்கள். அப்படியொரு வரவேற்பு. கிருஷ்ணர் வேடமிட்டு தயார் நிலையில் இருந்த சின்னப்பாவிற்கு பாகவதரை மீறி ரசிகர்களை திருப்தி படுத்த முடியுமா என்று நம்பிக்கை தளர்ந்துவிட்டது. ஒருவாறு மனதை திடப்படுத்திக் கொண்டு மேடையில் தோன்றி பாடினார் சின்னப்பா. மக்கள் ரசித்து, கைதட்டினார்கள். ஆனால் பாகவதர் அளவுக்கு இல்லை. சின்னப்பாவும் விடுவதாக இல்லை. அர்ஜுனனை விஷ வண்டு கடித்து மரணமடைந்ததாக வரும் காட்சியில் மாயப்பெண் உருவில் வந்து மார்பில் அடித்துக்கொண்டு ஒப்பாரி வைத்துப் பாடி அழுது புரண்டு அமர்க்களப்படுத்திவிட்டார் சின்னப்பா. ரசிகர்களின் கரகோஷம் அடங்க வெகுநேரம் பிடித்தது. தியாகராஜ பாகவதரும் இதை இந்த அளவிற்கு எதிர்பார்க்கவில்லை. உள்ளே வந்தபின் கட்டித்தழுவி அபாரம் என்று பாராட்டினார்.

மாதவரம் ஸ்ரீ சுயம்பு அங்காள பரமேஸ்வரி ஆலயத்திற்கு குடும்பத்துடன் வந்திருக்கும் அந்தப்பெண், மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கியபடி அம்மனிடம் பிள்ளைவரம் கேட்கிறார். கேட்டு இரண்டாவது நிமிடம் அப்பெண் அடிவயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு சரிகிறார். தொடரும். வருடங்களைக் கடந்து ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருக்கும் வாணி ராணியின் கடந்தவார எபிஸோடு தான் இது. 1328வது எபிஸோடு. அநேகமாக என் திருமணத்திற்கு முன்பிருந்தே இந்த தொலைக்காட்சித் தொடர் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். மாமனார் வீட்டிற்கு செல்லும் போதெல்லாம்  இத்தொடரை பார்க்கும் பாக்யம் பெறுகிறேன். இப்பொழுது சனி இரவும் போட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். நவ்யா ஸ்வாமிக்காக எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

24 July 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 24072017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

சுஜாதாவின் நேர்காணல்கள், விமர்சனங்கள், கட்டுரைகள் கலந்து கட்டிய தோரணத்து மாவிலைகள் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதிலிருந்து இரண்டு புதிய சொற்பதங்களை கற்றுக்கொண்டேன். அவருடைய வாசகர்களுக்கு பரிட்சயமானவைதான். அவற்றிற்கு என்று ஒரு பெயர் இருப்பது வேண்டுமானால் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

முதலாவது, யுஃபொனி (EUPHONY). சுஜாதா, போன் செய்தான் என்பதை போனினான் என்பதுபோல அவ்வப்போது சில புதிய வார்த்தைகளை அறிமுகப்படுத்தினார். இதன் உடனடி பலன் என்பது வார்த்தை விரயத்தை தவிர்ப்பது. இது குறித்து நேர்காணல் செய்பவர் கிண்டலாக கேட்கிறார். இப்படியே போனால் இட்லித்து, சாம்பாரித்து விட்டு ஆபீஸினான் என்று எழுதுவீர்கள் போலிருக்கிறதே ? இதற்கான பதிலில் யுஃபொனி பற்றி குறிப்பிடுகிறார். ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் ஒரு மரியாதை இருக்கிறது. வார்த்தையின் ஒலி காதுகளில் நாராசமாக ஒலித்தால் அதனை வாசகர்கள் தூக்கி எறிந்துவிடுவார்கள் என்கிறார். போனினான் என்ற சொல்லை எடுத்துக்கொண்டால் ஏதோ ஒரு வகையில் அதன் ஒலி நமது காதுக்கு தகுந்தபடியும், எளிதாக புரிந்துக்கொள்ளும்படியும் இருப்பதால் நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது. மேலும் தமிழிலேயே போனினான் என்கிற சொல் கம்ப ராமாயணத்திலும், கந்த புராணத்திலும் வருகிறது.

இரண்டாவது, கேடலாகிங் (CATALOGUING). ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி எழுதும்போது அதன் பிராண்ட் பெயரை குறிப்பிட்டு எழுதுவது. உதாரணமாக ஸ்கூட்டரில் வந்தான் என்பதை லாம்ப்ரெட்டாவில் வந்தான் என்று எழுதுவது. இதில் இரண்டு, மூன்று விஷயங்கள் இருக்கின்றன. முதலில், பிராண்ட் பெயரை எழுதுவதில் ஒரு கிக் இருக்கிறது. குடித்துக்கொண்டிருந்தான் என்பதை விட ஓல்ட் மாங் அடித்துக்கொண்டிருந்தான் என்பதில் கிக் கூடுதல். இரண்டாவது, கேடலாகிங் வழியாக கதாபாத்திரத்தின் ரசனை, நிதி நிலைமை மற்றும் கதை நடைபெறும் காலகட்டம், கதை சார்ந்த சமூகத்தின் கலாச்சாரம் என்று நிறைய விஷயங்களை சிக்கனமாக சொல்லிவிட முடிகிறது. சுஜாதாவின் சில கதைகளிலேயே படித்த, மேட்டிமை மனோபாவப் பெண் என்றால் ஃபெமினா படிப்பதாக எழுதியிருக்கிறார். இதன்மூலம் நாம் அந்த கதாபாத்திரம் ஆங்கிலம் சரளமாக படிக்கத் தெரிந்த பெண், நவநாகரீகமான பெண் என்பதை தெரிந்துக் கொள்கிறோம். மேலும் அக்காலத்தில் ஃபெமினா என்ற பத்திரிக்கைக்கு இருந்த மரியாதையையும் புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறது. 

புகை பிடிப்பதை எடுத்துக்கொண்டால், காஜா பீடி குடித்தான் என்றால் அவனது நிதி நிலைமை மோசம் என்று பொருள். சிஸர்ஸ் என்றால் சுமார். கிங்ஸ் என்றால் ஆள் வெயிட் என்று புரிந்துக்கொள்ளலாம். இப்போது ஐடி ஊழியர்களை எடுத்துக்கொண்டால் தொண்ணூறு சதவிகித புகைப்பாளர்கள் கிங்ஸையே புகைக்கிறார்கள். எனக்கு இந்த கிங்ஸ் என்ற பெயரே நீண்டநாள் பிடிபடாமல் இருந்தது. பெட்டியில் கோல்ட் ஃப்ளேக் என்றுதானே போட்டிருக்கிறது. அது சைஸ் என்று பின்னாளில் தெரிந்துக்கொண்டேன். சில பழைய காலத்து மாமாக்கள் மட்டும் இன்னும் வில்ஸ் நேவி கட் (அதுதான் கெத்து என்று நினைத்துக்கொண்டு) புகைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். NRI மாமாக்களை பொறுத்தவரையில் எப்போதும் லைட்ஸ் தான். இந்த லைட்ஸ் என்னும் குழலை நாபிக்கமலத்திற்கு பன்னிரண்டு அங்குலம் கீழேயிருந்து இழுத்தால் கூட ஒரு உணர்வும் ஏற்படாது. என்ன எழவுக்கு இதையெல்லாம் குடிக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. வித்தியாச விரும்பிகள் ப்ளாக், குடாங் கரம் போன்றவற்றில் இறங்குகிறார்கள். ப்ளாக், குடாங் கரம் புகைப்பவர்கள் மீது கிங்ஸ் ஆசாமிகளுக்கு எப்போதும் ஒரு காண்டு இருக்கிறது. அதனால் ப்ளாக் / குடாங் கரம் குடித்தால் பிள்ளைப்பேறு வாய்க்காது என்று விபரீதமாக பரப்பிவிடத் துவங்கிவிட்டனர். இதனாலேயே ப்ளாக் / குடாங் கரம் பிஸினஸ் குறைந்துவிட்டது. நம்மாட்கள் ஒரு விஷயத்தை புறக்கணிக்க வேண்டும் என்றால் அதனால் ஆண்மை போய்விடும் என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டால் போதும் !

ராயப்பேட்டை YMCAவில் மூன்றாவது வருடமாக மினி புக் ஃபேர் போட்டிருக்கிறார்கள். வருடாந்திர தை மாத புக் ஃபேருக்கு மத்தியில் இப்படி சின்ன புக் ஃபேர் என்பது தற்காலிக ஆக்ஸிஜன். ஆனால் அரங்கின் வெக்கை தாள முடியவில்லை. வெக்கை என்றால் உள்ளே நுழைந்த ஐந்தாவது நிமிடமே எப்போது வெளியே செல்லலாம் என்று நினைக்கும் அளவிற்கு வெக்கை. அரங்கில் ஏஸி செய்வதற்கான வசதிகள் கூட இருக்கின்றன. விழாக்குழுவினரிடம் தான் வசதியில்லை. வலைப்பதிவுகள் தான் அருகி வருகின்றன என்றால் வலைப்பதிவர்கள் என்ன ஆனார்கள் ? இரண்டு மணிநேரத்திற்கு மேலாக சுற்றியும் ஒரு வலைப்பதிவரைக் கூட பார்க்க முடியவில்லை. புக் ஃபேர் என்பது மோனோடோனஸாக தோன்றத் துவங்கிவிட்டது. அதே புத்தகங்கள், அதே பிக் ஃபோர் ஃபார் டூ ஹண்ட்ரட் ஆங்கில நாவல்கள், அதே போட்டோஷாப் பயிற்சி மென்பொருள் (இப்ப நான் மூக்கை பெருசாக்கப் போறேன்), அதே கண்மணி பாப்பா பாடல்கள், அதே குரான் இலவசம் இஸ்லாமியர்கள் அல்லாதவர்களுக்கு மட்டும், அதே பொன்னியின் செல்வன் மலிவு விலை, அதே மணிமேகலை பிரசுரம், அதே நக்கீரன். இன்னும் இரண்டு, மூன்று வருடங்களில் புக் ஃபேர் செல்வதையே நிறுத்திவிடுவேனா என்று அச்சமாக இருக்கிறது. ஒரேயொரு ஆறுதல் ஒவ்வொரு வருடமும் என்னுடைய சிலபஸிற்கு உட்பட்டு சுமார் இருபது புதிய வெளியீடுகள் வருவதுதான். இம்மாதம் 31ம் தேதி வரை புக் ஃபேர் நடைபெறுகிறது. ஆர்வமுள்ளவர்கள் பயன்படுத்திக்கொள்ளவும்.

விக்ரம் – வேதா ! முன்னோட்டம், விளம்பர வடிவமைப்பு, நிறத்தொனி எல்லாமே ஈர்ப்புடையதாக இருந்தன. ஒருவேளை படம் தரை மொக்கை என்று எல்லோருமாக சேர்ந்து தீர்ப்பு எழுதியிருந்தால் கூட புஷ்கர் – காயத்ரிக்காக பார்த்திருப்பேன். அவர்களுடைய பாணியின் ரசிகன் நான் ! படம் துவங்கி கொஞ்ச நேரத்திலேயே செமத்தியாக இருக்கப் போகிறது என்ற நம்பிக்கை பிறந்துவிட்டது. தங்களுடைய முந்தைய இரண்டு படங்களிலிருந்த க்வெர்க்கி அடையாளங்களை எல்லாம் துறந்துவிட்டு சீரியஸாக படம் எடுத்திருக்கிறார்கள். 

படத்தின் முதல் பலம் காஸ்டிங். ஒரு பக்கம் மாதவன், இன்னொரு பக்கம் விஜய் சேதுபதி அதகளம் செய்திருக்கிறார்கள். கொஞ்ச நேரமே வந்தாலும் ஷ்ரதா தொந்தரவு செய்கிறார். அப்புறம் சின்னச் சின்ன வேடங்களில் நடித்த அத்தனை பேரும் பொருத்தம். சேட்டா மட்டும் கொஞ்சம் உறுத்தல். இரண்டாவது பலம் திரைக்கதை. ரஜினி – கமல், அஜித் – விஜய் போன்ற பெருந்தலைகள் நடிக்க வேண்டிய ஸ்க்ரிப்ட் சார் இது ! படத்தின் பிற்பகுதிக்கான குறிப்புகளை துவக்கத்திலேயே துருத்தாமல் கொடுத்துவிட்டு, பார்வையாளர்களுக்கு புதிர் போட்டு விடுவிக்கும் அந்த பாணி அபாரம். மூன்றாவது பலம் ஒளிப்பதிவாளர், இசையமைப்பாளர் மற்றும் கலையலங்காரம். விஜய் சேதுபதிக்காக போட்ட அந்த தனனனன னா பின்னணியிசை படம் பார்த்ததிலிருந்து மனதிலிருந்து அகல மறுக்கிறது. சைமன் இறப்பின்போது வரும் இசைத்துணுக்கு சிறப்பு. ஒட்டுமொத்தமாகவே விக்ரம் வேதாவில் ஒளிப்பதிவாளரின் பங்கு மகத்தானது. சுமாராக இருக்கும் ஷ்ரதாவை க்யூட்டாக தெரியும்படி செய்தது கூட ஒளிப்பதிவாளரின் வித்தைதான். நெஞ்சாத்தி பாடலில் ஒளிப்பதிவாளர், இசையமைப்பாளர் கலையலங்காரம் மூவரும் சேர்ந்து ஒரு பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியிருக்கிறார்கள்.

பொதுவாக விமர்சகர்கள் சுமாரான படங்களை ஒருமுறை பார்க்கலாம் என்பார்கள். விக்ரம் வேதா குறைந்தது இரண்டு முறை பார்க்க வேண்டிய படம். அதனாலேயே குடும்பத்தினர் அழைத்தபோது ஆசையாக ஓடினேன். ஆனால் படம் துவங்கி இரண்டு நிமிடங்களில் நான் பெற்ற வேதாளம் வெளியே போக வேண்டுமென அடம்பிடிக்க அதனை தோளில் சுமந்துக்கொண்டு, இரண்டரை மணிநேரம் தியேட்டர் கேண்டீனில் உட்கார்ந்துக் கொண்டு அதன் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லும்படி ஆகிவிட்டது.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

17 July 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 17072017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

யுவல் நோவா ஹராரியின் சேபியன்ஸ் புத்தகத்திலிருந்து சில விஷயங்களைப் பார்ப்போம்.

மனிதனின் கண்டுபிடிப்புகளிலேயே மகத்தானது எது தெரியுமா ? கம்ப்யூட்டரோ, ராக்கெட்டோ, பிரியாணியோ, ஐஸ்வர்யா ராயோ அல்ல. கடவுள் ! சிம்பன்ஸிகள் சிறுசிறு குழுக்களாக வாழும் பழக்கமுடையவை. ஒவ்வொரு குழுவிற்கும் ஒரு ஆண் சிம்பன்ஸி தலைமை தாங்கும். (பெண்ணிய பிஸினஸ் எல்லாம் சிம்பன்ஸியில் கிடையாது). ஒரு குழுவில் அதிகபட்சம் ஐம்பது அல்லது அறுபது சிம்பன்ஸிகள் வரை சேர்ந்து வாழும். அதற்கு மேலே எண்ணிக்கை பெருகினால் குழுவின் அமைதி சீர்குலையும். அக்குழுவிலிருந்து இன்னொன்று உருவாகும். மனிதர்களை பொறுத்தவரையில் அதிகபட்சம் நூற்றியைம்பது பேர் வரை இணக்கமாக இருக்க முடிந்தது. (நான் சொல்வது அப்போது ! இப்போது பதினைந்து பேரால் கூட இணக்கமாக இருக்க முடிவதில்லை). ஆதியுலகில் இவ்வுலகில் நம்மோடு வேறு மனித இனங்களும் இருந்தன. ஒரு நியாண்டர்தாலும் மனிதனும் ஒண்டிக்கு ஒண்டி மோதினால் நியாண்டருக்குத்தான் நிச்சய வெற்றி. அதுவே ஒரு நூறு பேர் கொண்ட குழுக்கள் மோதினால் கூட நியாண்டர்தால்கள் வெல்லவே வாய்ப்பு அதிகம். ஆனால் நூறுக்கு மேலே போனால் நியாண்டர்களால் ஒற்றுமையாக போராட முடியாது. இங்கேதான் மனிதர்களுக்கு கடவுளின் துணை தேவைப்படுகிறது. கடவுள்களைப் பற்றிய புனைவுக் கதைகள் ஆயிரக்கணக்கான அந்நியர்கள் ஒற்றுமையாக வாழவும், மற்ற இனங்களை எதிர்த்து போரிடவும் வழி செய்தது. இன்றைக்கு உலகிலுள்ள ஒரே மனித இனம் நாம் மட்டும்தான் ! ஒரு பேச்சுக்கு கடவுள் பற்றிய புனைவுக் கதைகளை ஒரு தனி நபர் உருவாக்கியிருந்தால் அவர் ஒரு பகுத்தறிவாளராக இருந்திருக்க வேண்டும். பெரியார் சொன்னது போல முட்டாள் அல்ல.

சேபியன்ஸ் - புத்தகம்
கடவுளுக்குப் பிறகு மனிதனின் முக்கியமான கண்டுபிடிப்பு – நெருப்பு. நெருப்பைப் பொறுத்தவரையில் மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, நியாண்டர்தால்களும் ஹோமோ எரக்டஸ் எனப்படும் நிமிர்ந்த மனித இனங்களும் அதனை பயன்படுத்தின. ஆரம்பத்தில் நெருப்பினால் மனிதர்களுக்குக் கிடைத்த அனுகூலங்கள் – இரவில் வெளிச்சம், குளிருக்கு இதமான வெப்பம் மற்றும் கொடிய விலங்குகளுக்கு எதிரான ஆயுதம். அம்மூன்றையும் தாண்டி நெருப்பு நமக்குத் தந்த சிறப்பான விஷயம் சமையல். சமைத்து சாப்பிடத் துவங்கியதால் உணவில் கிருமிகள், நுண்ணுயிர்கள் அழிந்தன. மேலும் உணவை மென்று சாப்பிட வேண்டிய நேரம் குறைந்தது. உதாரணமாக, சிம்பன்ஸிகள் நாளொன்றிற்கு உணவை மென்று சாப்பிடுவதற்கு மட்டும் தோராயமாக ஐந்து மணிநேரங்கள் செலவிடுகின்றன. சமைப்பதால் மனிதர்களுக்கு நாளொன்றிற்கு ஒரு மணிநேரம் மட்டும் போதுமானதாக இருந்தது. காலப்போக்கில் மனிதர்களுக்கு பற்களின் பயன்பாடும், நீண்ட குடலுக்கான தேவையும் குறைந்தன. இதனால் அவனுக்குக் கிடைத்த ஆற்றல் மூளை வளர்ச்சிக்கு உதவியது. அன்றைய பரிணாம வளர்ச்சியால் நமக்குக் கிடைத்த மூளை பின்னாளில் நமக்கு பெரிய பலன்களை கொடுத்தன. ஆயுதங்கள் கண்டுபிடித்தோம். சக்கரம் கண்டுபிடித்தோம். மின்சாரம், ஏரோப்ளேன், கம்ப்யூட்டர், செல்போன் என்று என்னவெல்லாமோ கண்டுபிடித்துவிட்டோம். குறிப்பாக காகிதம் என்ற விஷயத்தைக் கண்டுபிடித்தோம். அதனால் தான் குண்டு குண்டு இலக்கியங்களை எல்லாம் படைக்க முடிகிறது. வெண்முரசு எழுத முடிகிறது. பக்கத்துக்கு மூன்று வரி (ஒன்றின் கீழ் ஒன்று) மட்டும் அச்சிட்டு கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளியிட முடிகிறது.

மீண்டும் ஆதியுலக விஷயத்திற்குள் செல்வோம். நம்மோடு வாழ்ந்த நியாண்டர்தால்களும், டெனிசோவன்களும் மற்ற மனித இனங்களும் இப்போது உலகில் இல்லை. இதுகுறித்து இரண்டு முக்கியமான கோட்பாடுகள் உள்ளன. 

முதலாவது கலப்பினச் சேர்க்கை கோட்பாடு. முதன்முதலில் ஹோமோ சேபியன்ஸ் எனும் நமது மனித இனம் கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவில் தோன்றியது. பின்னர் அங்கிருந்து அவர்கள் ஐரோப்பியாவிற்கு பயணம் செய்தார்கள். நியாண்டர்தால்களை கண்டார்கள். அவர்களுடன் உடலுறவு கொண்டார்கள். ஒரு புதிய கலப்பினம் உருவானது. சேபியன்ஸ் கிழக்காசியாவிற்கு பயணம் செய்தனர். ஹோமோ எரக்டஸுடன் உறவு கொண்டார்கள். ஒரு புதிய கலப்பினம் உருவானது. விபரீதமான இக்கோட்பாட்டின் படி பார்த்தால் தற்போது ஐரோப்பியாவில் வசிப்பவர்கள் நியாண்டர்தால் வழி வந்தவர்கள். ஆசியர்கள் எரக்டஸ் வழி வந்தவர்கள். ஆஸ்திரேலியர்கள் டெனிசோவன்கள். 

இரண்டாவது, மாற்றுக் கோட்பாடு. இதன்படி மனிதர்கள் நியாண்டர்தால்கள் மற்றும் மனித இனங்களோடு உறவுக்கொண்டு குழந்தை பெற்றுக்கொள்வது சாத்தியமில்லை. சேபியன்ஸ் இனம் ஐரோப்பாவுக்கு பயணம் செய்தது. நியாண்டர்களோடு போரிட்டு அவர்களை அழித்தொழித்தனர். பூமியின் மற்ற பகுதிகளுக்கும் சென்று அங்குள்ள சக மனித இனங்களை அழித்தனர். பூமியின் ஒரே மனித இனமாக தலையெடுத்தனர். மாற்றுக் கோட்பாடு உண்மையென்றால் இப்போது பூமியில் வசிக்கும் எல்லோரும் சேபியன்ஸ் !

தர்க்கரீதியாக மாற்றுக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்வது தான் சரியான முடிவு. ஏனென்றால் கலப்பினச் சேர்க்கை மனிதர்களுக்குள் பிளவை ஏற்படுத்தும். ஆனால் உண்மை என்னவோ வேறுவிதமாக இருக்கிறது. 2010ம் ஆண்டு நமக்கு படிமங்களிலிருந்து நியாண்டர்தால் DNA கிடைத்தது. அதனை மனித DNAவோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் ஐரோப்பிய ஜனத்தொகையில் நான்கு சதவிகிதம் வரை ஒத்துப் போகிறது. சில மாதங்களுக்குப் பிறகு படிமங்களிலிருந்து டெனிசோவ மனிதனின் விரல் கிடைக்கிறது. அதன் DNA, ஆஸ்திரேலியர்களுடன் ஆறு சதவிகிதம் வரை ஒத்துப் போகிறது. ஆக, கலப்பினச் சேர்க்கை நடந்திருப்பதற்கு வாய்ப்பு அதிகம். ஆனால் முழுக்க அதுவே நடந்தது என்றும் சொல்ல முடியாது. நாமெல்லாம் ஒரு தாய் மக்கள் என்பது மட்டும் உண்மை.

இப்போது 2012ல் வெளிவந்த அம்புலி படத்தின் கதையை கவனியுங்கள். பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் விஞ்ஞானியாக பணிபுரிந்த சர் வெலிங்டன் தன் ஓய்வுக்குப் பிறகு தமிழகத்தில் ஒரு கல்லூரி துவங்குகிறார். நியாண்டர்தால் ஆராய்ச்சி என்பது அவரது நீண்டநாள் கனவு. அதாவது நியாண்டரின் மரபணுவை மனிதக்கருவில் செலுத்தி, அதன்மூலம் மனிதர்களை நூற்றியைம்பது ஆண்டுகள் வரை ஆரோக்கியமாக வாழ வைப்பதற்கான முயற்சி. ஆதரவற்ற கர்ப்பிணிப்பெண் ஒருவரை தனது ஆராய்ச்சிக்கு பயன்படுத்துகிறார். துரதிர்ஷ்டவசமாக கர்ப்பிணி கிரகணத்தின்போது வெளியே வருகிறாள். கதிர்வீச்சு தாக்கத்தால் கருவிலிருக்கும் குழந்தை பாதிக்கப்படுகிறது. அம்புலி பிறக்கிறான். 

ஒருவேளை உமா காமேஷ் கிரகணத்தின் போது வெளியே வராமலிருந்தால் அந்த ஆராய்ச்சி வெற்றி பெற்றிருக்கும் இல்லையா ? அம்புலி இரட்டையர்கள் இரண்டாம் பாகத்தை இந்த கோணத்திலிருந்து கூட துவங்கலாம். 

மாதிரி நியாண்டர் பெண்
ஒருவேளை நிஜமாகவே நம் விஞ்ஞானிகள் நியாண்டர்தால் ஆராய்ச்சியில் இறங்கலாம். அப்படி செய்யும் பட்சத்தில் நமக்கு நீண்டநாள் வாழக்கூடிய, அதிக உடல் பலம் கொண்ட, மனிதர்களை விட புத்திசாலித்தனமான ஒரு இனம் கிடைக்கும். நியாண்டர்தால்களைக் கொண்டு மனிதர்களால் செய்ய முடியாத, உடல் உழைப்பு அதிகம் தேவைப்படக்கூடிய காரியங்களை செய்துக்கொள்ளலாம். நியாண்டர்தால் பெண்களுடன் நம் ஆண்கள் உறவுக்கொண்டு குழந்தைகள் பெற்றுக்கொள்ளலாம். (உடல்ரீதியாக நியாண்டர்தால் ஆணும், மானுடப்பெண்ணும் உறவு வைத்துக்கொள்வது சாத்தியக்குறைவு). முதலில் சொன்ன வாக்கியத்தில் நியாண்டர்தால்கள் நம்மை விட புத்திசாலித்தனமானவர்கள் என்பதை மட்டும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

10 July 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 10072017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

நியூ படத்தில் வரும் மணிவண்ணன் கதாபாத்திரம் (சயின்ஸ்) நினைவிருக்கிறதா ? தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு அந்த பாத்திரத்தின் அறிமுகக்காட்சி பிடிக்கும். தினசரி அலாரம் ‘அடித்து’ எழுப்பி, பல் துலக்க வைத்து, நீச்சல் குளத்தில் தள்ளி குளிக்க வைத்து, உலர வைத்து, உடை மாற்றித் தயார் செய்ய ஒரு இயந்திரம் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் இல்லையா. கொசு - தேனீ கலப்பினம், இரட்டை வால் நாய் (அவர்கள் இரண்டாக்க நினைத்தது வேறொன்றை), இரண்டடி தென்னை என்று அதிலே காட்டப்படும் மரபின மாற்றங்களின் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை. சொல்லப்போனால் இயற்கையாகவும், செயற்கையாகவும் ஏற்கனவே நிறைய நடந்திருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு, லைகர் (லயன் + டைகர்) என்கிற ஜந்துவைப் பற்றி கூகுள் செய்து பாருங்கள். விவசாயத்தில் ஏதேதோ மரபின மாற்றங்கள் நிகழ்த்தப்படுகின்றன. வாழைப்பழத்தின் நீளத்தை அதிகரிக்கிறார்கள், கருப்பு திராட்சைகள் கொட்டையில்லாமல் வருகின்றன. விரைவாக காய்க்கக்கூடிய தென்னைகள் கூட வந்துவிட்டன. நான் சொல்ல வந்தது விவசாயப் புரட்சியைப் பற்றியதல்ல என்பதால் அடுத்த பத்திக்கு சென்றுவிடுவோம்.

எஸ்.ஜே.சூர்யா மேலே குறிப்பிட்ட காட்சியில் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை மறந்துவிட்டார் / தவிர்த்துவிட்டார். கொல்லைக்கு போவது. அதனை அப்படியே சொல்வோம். ஏனெனில் இன்னமும் பெருவாரியான இந்திய கிராமங்களில் கொல்லையில் தான் போகிறார்கள். படிப்பறிவு, பணவசதி எல்லாம் வந்துவிட்டால் கூட கொல்லைக்கு போவது என்பதை ஒரு மரபாகவே பின்பற்றுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். அதே சமயம் நகர்ப்புறங்களில் ஸ்க்வாட் டாய்லெட் எனப்படும் குத்தவைத்து உட்காரும் முறையில் இருந்து முன்னேறி வெஸ்டர்ன் டாய்லெட் பரவலாகி வருகிறது. எனக்கு சில வருடங்கள் முன்பு வரை வெஸ்டர்ன் கழிவறை பழக்கமே இல்லை. வெளிப்படையாக சொல்வதென்றால் பயன்படுத்தத் தெரியாது. மேலும் ஸ்க்வாட்டில் உட்கார்ந்து, தண்ணீர் ஊற்றி சுத்தம் செய்துகொள்வதைப் போல வெஸ்டர்ன் சுலபமானதல்ல என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். உண்மையில் வாட்டர் கன் என்றழைக்கப்படும் ஃபாஸட்டை இஸ்லாமிய மற்றும் ஆசிய நாட்டு மக்கள் மட்டும்தான் பயன்படுத்துகிறார்கள். தண்ணீர் இல்லாமல் சுத்தம் செய்வது அவர்களுக்கு அசெளகரியமானது. 

பிடெட்
இப்போது பிடெட் (Bidet) எனும் நவீன கழிவறை வந்திருக்கிறது. நீங்கள் ஒருவேளை விமான நிலையம் அல்லது நட்சத்திர விடுதிகளில் பார்த்திருக்கலாம். ஜப்பானில் பிரபலம். எழுபது சதவிகித ஜப்பான் வீடுகளில் பிடெட் புழக்கத்தில் இருப்பதாக புள்ளிவிவரம் சொல்கிறது. பிடெட்டின் சிறப்பம்சம் என்னவென்றால் ஒரு பொத்தானை அழுத்தினால் உங்கள் மலத்துவாரத்தை நோக்கி இயந்திரம் தண்ணீரை பீய்ச்சி அடிக்கும். மேலும் முன்புறம், பின்புறம், தண்ணீரின் வேகம் போன்றவற்றைக் கட்டுப்படுத்த வெவ்வேறு பொத்தான்கள் உள்ளன. 

உலகம் எங்கேயோ போய்க் கொண்டிருக்கிறது. உங்களுடைய சொந்த மலத்தைக் கூட நீங்கள் தொட வேண்டிய கட்டாயமில்லை. அதே சமயத்தில், உங்கள் மலத்தை மற்றவர் கையாளும் கொடுமையும் ஒரு பக்கம் நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக இந்தியாவில் அதிகம். ஐ.ஆர்.சி.டி.சி ரயில்களில் கழிப்பதெல்லாம் என்ன ஆகிறது என்று யோசித்திருக்கிறீர்களா ? சட்டப்பூர்வமாக இந்தியாவில் மனிதர்கள் மலம் அள்ளுவதை 1993ல் தடை செய்துவிட்டார்கள். சட்டப்பூர்வமாக மட்டும் ! மேலும் மலம் அள்ளுவது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரின் தொழிலாகவும், அதுவே அவர்கள் மீதான அடக்குமுறையாகவும் இந்தியாவில் செயல்பட்டு வருகிறது. 

மனிதர்கள் மலம் அள்ளுவதை தவிர்ப்பது சாத்தியமா ? விஞ்ஞானத்தால் சாத்தியமாகாதது எதுவுமில்லை. விமானத்தில் கழிவறையை பயன்படுத்தினால் என்ன நடக்கிறது என்பதை கவனியுங்கள். வாக்யூம் கிளீனர் போன்ற உபகரணம் கழிவுகளை இழுத்துக் கொள்கிறது. இது சுமார் ஆயிரம் லிட்டர் கொள்ளளவு கொண்ட தொட்டியில் சேமித்து வைக்கப்படுகிறது. விமானம் தரையிறங்கிய பிறகு கழிவுகள் அப்புறப்படுத்தப்படுகிறது. இத்தனை பெரிய செயல்முறையிலும் மனிதர்களின் ஈடுபாடு கொஞ்சம் தேவைப்படுகிறது. உணர்ச்சிவசப்படாமல் யோசித்தால் இந்தியா போன்ற நாட்டில் மனிதர்கள் மலம் அள்ளுவதை முற்றிலுமாக அழித்தொழிக்க இன்னும் நூறு வருடங்கள் கூட ஆகலாம். மாற்றம் என்பது படிப்படியாகத்தான் நிகழும். நான் சொல்லவில்லை. ஒரு மஹான் சொல்லியிருக்கிறார்.

அதுவரையில் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் ? 

வெளியிடங்களில் (உ.தா. திரையரங்குகள், பேருந்து நிலையங்கள்) கழிவறையை உபயோகப்படுத்திய பிறகு அதனை நம் வீட்டில் செய்வது போல சுத்தப்படுத்திவிட்டு திரும்ப வேண்டும்.

ரயில்களில் பயணம் செய்யும்போது கழிவறையை பயன்படுத்துவதை தவிர்க்கலாம். (கவனிக்க, அடக்கிக்கொள்ள சொல்லவில்லை).

மலம் அள்ளும், சாக்கடையை சுத்தம் செய்யும் மனிதர்களை முதலில் சக மனிதனாக மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அட்லீஸ்ட் நம்மால் முடிந்த ஒரு சிறு முயற்சி, முதல் படி. என்ன இருந்தாலும் பூஜ்யத்தை விட ஒன்று பெரிது தானே ?

வழக்கம் போல பிற்போக்கு சுபாவம் கொண்ட சிலர் இதற்கும் உங்க வீட்டில் நீங்களே தான் மலம் அள்ளுகிறீர்களா ? என்று ஆரம்பிக்கிறார்கள். இவர்களை பார்க்கும்போது எஸ்.எஸ்.எல்.சி ஃபெயில் என்று சொல்லும் கவுண்டமணியிடம் அண்ணே நான் எட்டாங்கிளாஸ் பாஸ் என்று சொல்லும் செந்தில் தான் நினைவுக்கு வருகிறார். க்ரோ அப் கய்ஸ் !

திருவொற்றியூர் நூலகத்திலிருந்து மாதமொருமுறை வாசகர் வட்டக் கூட்டம் என்று குறுந்தகவல் வருகிறது. என்னதான் நடக்கிறது என்று பார்க்கலாமென சென்றிருந்தேன். டிஸ்கவரியில் நடைபெறும் புத்தக வெளியீடு / விமர்சனக் கூட்டங்களில் நீங்கள் அதிகபட்சம் எத்தனை பேரை பார்த்திருப்பீர்கள் ? நூலகத்திற்கு சென்றதும் முதலில் தற்காலிகமாக கொஞ்சம் பிரமித்துவிட்டேன். கிட்டத்தட்ட நூறு பேர் இருந்திருப்பார்கள். ஆனால் அதில் குறைந்தது எண்பது பேர் அருகாமையில் உள்ள பள்ளிக்கூடங்களில் இருந்து கட்டாயத்தின் பெயரில் அழைத்து வரப்பட்டிருந்தார்கள். எல்லோரும் சலசலவென்று பேசிக்கொள்வதும், டீச்சர் வந்ததும் குழுவாக எழுந்து நின்று குட் மார்னிங் (மாலை ஐந்தரை மணிக்கு) சொல்வதுமாக இருந்தார்கள். முன் வரிசைகளில் ஒரு இருபது முதியவர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். சொல்லி வைத்தாற்போல மைக் வேலை செய்யவில்லை. ஒருங்கிணைப்பாளர் கத்தி, கத்தி ஒருவழியாக மாணவர்களை சாந்தப்படுத்தி நிகழ்வை தொடங்கி வைத்தார். முதலில் நான்கைந்து மாணவ, மாணவிகள் ஒவ்வொருவராக வந்து காமராஜரைப் பற்றி ஒப்புவித்தார்கள். தப்பான இடத்திற்கு வந்துவிட்டது போல உணர்ந்தேன். இதற்கு மேல் எழுந்து போனால் நன்றாக இருக்காது என்பதாலும், என்னதான் செய்கிறார்கள் என்று பார்க்கலாம் என்று அமர்ந்திருந்தேன்.

படம்: குங்குமம்
நவநீதகிருஷ்ணன் என்கிற இளைஞர் UPSC தேர்வுகளில் கலந்து கொள்வது அத்தனை கடினமானதல்ல என்று மாணவர்கள் மத்தியில் விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். நவநீதனின் செயல்பாடு கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால் அங்கிருந்த மாணவர்களுக்கு முதலில் UPSC என்றால் என்னவென்றே தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. என்னுடைய பரிந்துரை என்னவென்றால் நவநீதகிருஷ்ணன் இன்னும் இரண்டு படிநிலைகள் இறங்கி வந்து பேசியிருக்க வேண்டும். மேனாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் வந்து அவர்களே, இவர்களே என்று துவங்கி சிறப்புரை ஆற்றினார். காமராஜர் செய்த சமூக மாற்றங்களை எடுத்துரைத்தார். நன்றாக தூக்கம் வரும் சமயத்தில் தேநீரைக் கொடுத்து காப்பாற்றினார்கள். ஆனால், கல்லைப் போட்டு குடிக்கும் அளவில் கொடுத்தது துரதிர்ஷ்டம். ஒருவழியாக, விரிவாகப் பேச ஆசை ஆனால் நேரம் அனுமதிக்கவில்லை போன்ற ஜல்லிகள் எல்லாம் தாண்டி ஏழு மணிக்கு நிகழ்வு முடிவுக்கு வந்தது. அரங்கில் இருந்து வெளியேறும் ஒவ்வொருவரிடமும் ஒருங்கிணைப்பாளர் புன்னகையோடு நன்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். 

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். இந்த வாசகர் வட்டக் கூட்டத்தை நடத்துபவர்களின் நோக்கத்தில் எந்த பாசாங்கும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அதனை அவர்கள் நடத்தும் முறை விரயம். முதலில் கட்டாயப்படுத்தி பள்ளி மாணவர்களை அழைத்து வருதல் தவறு. அப்படியே அழைத்து வந்தாலும் அவர்களை தொடர்ந்து ஈடுபாடுடன் வைத்துக் கொள்ள வேண்டியது ஒருங்கிணைப்பாளர்களின் கடமை. அதற்காக என்னென்ன புதுமைகளை செய்ய முடியுமோ அவற்றைச் செய்ய நூலகம் முன்வர வேண்டும். அவர்களே இவர்களே ரக ஆசாமிகளை எல்லாம் விட்டுவிட்டு இளைஞர்களை பேச வைக்கலாம்.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

3 July 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 03072017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

தமிழ் சினிமாவில் இடைப்பட்ட ஒரு காலத்தில் தொடர்ந்து சலிக்க சலிக்க மதுரையை பின்னணியாய்க் கொண்ட படங்கள் வெளியாகிக் கொண்டிருந்தன. இப்படங்களுக்கு எல்லாம் பொதுவான அம்சம் துவங்கியதும் வாய்ஸ் ஓவரில் ஊரின் பெருமைகளை எடுத்தியம்பி, மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவில், அழகர் ஆற்றில் இறங்குவது, நாயக்கர் மஹால், ஜிகர்தண்டா என்று அழகாக செய்திப்படம் காட்டுவார்கள். போகிறப்போக்கில் அரிவாள் கலாசாரம், சாதி ஜல்லியடிப்புகள் (கருப்பாக தேவர் வருடல்கள்) எல்லாம் பெருமையாக சொல்லிக்கொள்வார்கள். சொல்லப்போனால் தமிழ் சினிமாவில் சென்னையை விட அதிகம் ரொமான்டிசைஸ் செய்யப்பட்ட ஊர் மதுரையாகத்தான் இருக்கும் என எண்ணுகிறேன். மதுர, மதுரை சம்பவம், வர்றேன்டா மதுரைக்கு, மதுரை டூ தேனீ வழி ஆண்டிப்பட்டி, மதுரை விடிஞ்சா போச்சு என மதுரையை பெயரில் கொண்ட படங்கள் ஒரு தினுசாக நீள்கிறது. இதுபோக சுப்ரமணியபுரம், கோரிப்பாளையம், கூடல் நகர், திருமங்கலம் பேருந்து நிலையம் என்று ஏரியா பெயர்களைக் கொண்ட படங்கள். அநேகமாக காதல் படத்தில் துவங்கி சுப்ரமணிபுரத்தில் தீவிரமடைந்த மதுரை ட்ரெண்ட் இப்போது கொஞ்சம் குறைந்து சசிகுமார், முத்தையா படங்களில் மட்டும் கொஞ்சம் மிச்சமிருக்கிறது. 

சமீபத்தில் மதுரையை பின்னணியாய் கொண்ட ஒரு படத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. படத்தின் பெயர் 144. ஹீரோ அசோக் செல்வனும், ஹீரோயின்கள் ஓவியாவும், ஸ்ருதி ராமகிருஷ்ணனும் (டப்பிங் முறையே கீர்த்திகா, ஐஸ்வர்யா) மாய்ந்து மாய்ந்து மதுரை ஸ்லாங்கில் பேசுகிறார்கள். மற்றபடி முதல் பத்தியில் சொன்னது போல மதுரை பெருமைகள் அதிகமில்லை. சுஜாதாவின் வசந்தகால குற்றங்கள் நாவலிலிருந்து கதையின் ஒரு பகுதி எடுக்கப்பட்டிருப்பதாக கிரெடிட் கொடுக்கிறார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாகவோ அல்லது அதிர்ஷ்டவசமாகவோ நான் வசந்தகால குற்றங்கள் படித்ததில்லை. படம் பார்க்கும்போது இதில் எந்தப்பகுதி நாவலில் வந்திருக்கும், எப்படி வந்திருக்கும் என்பதையே யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். கண்டிப்பாக ஓவியாவின் கதாபாத்திரம் வரும்.

தமிழ் சினிமாவில் ஆண்டாண்டு காலமாக காதலை வைத்தே குப்பை கொட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். நட்பு, குடும்பம், சென்டிமென்ட், ஆச்க்ஷன் போன்ற உப வஸ்துகள் ஒருபுறம். (சில விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம்). சமீப வருடங்களாகத்தான் புதுப்புது ஜான்ராக்கள் பக்கம் கவனம் செலுத்தத் துவங்கியிருக்கிறார்கள். ஆனாலும் அதிலேயும் ஒரு காதல், ஒரு டூயட் என்கிற பண்பாடை விட்டதாகத் தெரியவில்லை. 

144 ஒரு ஹைஸ்ட் படம். கொள்ளை அடிப்பது தொடர்பான படங்களை ஹைஸ்ட் படங்கள் என்கிறார்கள். அலிபாபாவும் நாற்பது திருடர்களும் (1941) படத்தை தமிழின் முதல் ஹைஸ்ட் படம் என்று சொல்லலாமா ? சந்தேகம் தான். ஹைஸ்ட் படங்களுக்கென சில வழக்குமுறைகள் உள்ளன. தமிழில் வெளிவரும் ஹைஸ்ட் படங்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஹீரோ சின்னச் சின்ன திருட்டு வேளைகளில் ஈடுபட்டு வருவார். பெரிய கொள்ளை ஒன்றில் ஈடுபட வேண்டும் என்பது அவரது லட்சியமாக இருக்கும். கண்டிப்பாக, எவ்வளவு நாளைக்குத்தான் சின்னச் சின்ன வேலையெல்லாம் செய்றது. பெருசா ஒன்னு செய்றோம். செட்டில் ஆகுறோம் என்ற வசனம் இருக்கும்.

ஹைஸ்ட் படங்களின் கதைப்பகுதியை மூன்றாக பிரிக்கிறார்கள். முதலாவது, குழு சேருதல், திட்டமிடுதல். இரண்டாவது, கொள்ளை சம்பவம். மூன்றாவது, கொள்ளைக்குப் பிறகு ஏற்படும் சிக்கல்கள். 

மங்காத்தாவில் தொடங்கியிருந்தாலும் சூது கவ்வும் படத்தில் சூடு பிடித்த ஹைஸ்ட் ட்ரெண்ட் மூடர்கூடம், சதுரங்க வேட்டை, ராஜதந்திரம், கள்ளப்படம், 144, ரம் என்று நீண்டு, கடைசியாக வெளிவந்த ஹைஸ்ட் படம் மரகத நாணயம். சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால் மேலே சொன்ன அத்தனை ஹைஸ்ட் படங்களும் ரசிக்கும் வகையில் அமைந்திருந்தன. (சில சமயம் மங்காத்தாவில் கண்டெயினரை கடத்தும் காட்சி போன்றவற்றை சகித்துக்கொள்ள வேண்டும்).

ஹைஸ்ட் படங்களை பொறுத்தவரையில் வீட்டில் ஒரு பீரோவில் பணத்தை அல்லது வைரக்கற்களை பூட்டி வைத்திருந்தார்கள். அதன் உரிமையாளரிடம் இருந்து சாவியை அடித்துப் பிடுங்கி கொள்ளை அடித்தார்கள் என்று காட்டினால் அதில் சுவாரஸ்யம் ஏதுவுமில்லை. வரைபடம் பார்த்து திட்டம் வகுக்க வேண்டும், ஒரு அலாரம் சிஸ்டம் இருக்க வேண்டும், நவீன தொழில்நுட்பங்களை பயன்படுத்த வேண்டும், சாமர்த்தியம் காட்ட வேண்டும். சூது கவ்வும் படத்தில் வரும் ‘ட்ரோன்’ காட்சி போல ஒரு பிரமிப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

144ல் ஒரு விநாயகர் சதுர்த்தி விழா நடைபெறுகிறது. கண்ணாடியில் செய்யப்பட்ட பிரம்மாண்டமான விநாயகர் சிலை. அதற்கு கீழே பெரிய சைஸில் ஒரு சப்பரம். சப்பரத்தின் வால் பகுதியின் அருகே சென்று பாஸ்வேர்ட் சொன்னால் திறக்கும். உள்ளே தொலைக்காட்சி, தொலைபேசி, ஏர் கூலர், உற்சாக பானங்கள் என சகல வசதிகளும் பொருந்திய ஒரு சிறிய அறை. அறையில் உள்ள ஒரு பெண் ஓவியத்தின் உதட்டுப்பகுதியை சிரிப்பது போல குவித்தால் மேலே உள்ள ஒரு ரகசிய கதவு திறக்கிறது. அதற்குள் ஒரு நம்பர் லாக் சிஸ்டம். அதற்குள் ஒரு சாதாரண லாக் சிஸ்டம். உள்ளே களிமண் பிள்ளையார் மூட்டைகள். ஒவ்வொரு களிமண் பிள்ளையாருக்கு உள்ளேயும் தங்கக்கட்டிகள் இருக்கின்றன.

முன்பெல்லாம் அடிக்கடி வலைப்பதிவர்கள் சந்திப்பு நடைபெறும் நினைவிருக்கிறதா ? நினைவிருந்தால் அத்தகைய சந்திப்புகளில் யாராவது வலைப்பதிவர் அல்லாதவர் வந்து சிக்கிக்கொண்டு படும் அவஸ்தைகளை கவனித்திருப்பீர்கள். ஏண்டா இங்கே வந்தோம் என்பது போல பாவமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு செய்வதறியாமல் நின்றுக்கொண்டிருப்பார் அந்த மனிதர். போதாத குறைக்கு நம் வலைப்பதிவு நண்பர்களும் அவரை சக வலைப்பதிவர்களிடம் வாசகர் என்று அறிமுகப்படுத்திவிட்டு கொல்லென சிரிப்பார்கள். அதுபோல சமீபத்தில் எனக்கு சம்பந்தமில்லாத ஒரு சந்திப்பில் சிக்கிக்கொண்டேன். பைக்கர்ஸ் மீட் ! பிரதி ஞாயிறு காலை ரைடர்ஸ் எல்லாம் தங்களுடைய எம வாகனத்தை முறுக்கிக்கொண்டு ஈ.சி.ஆரை நோக்கி பயணிக்கிறார்கள். சென்னையிலிருந்து சுமார் நூறு கி.மீ. தொலைவில், மாமல்லபுரத்திற்கு அருகே உள்ள முதலியார்குப்பத்தில் (சுருக்கமாக MDK) கூடுகிறார்கள். உன்து எவ்ளோ தருது, உன்னுதை நான் கொஞ்சம் ஓட்டிப் பார்க்கட்டுமா ?, என்து பெருசு என்று சங்கேத மொழியில் ஏதேதோ பேசிக்கொள்கிறார்கள். திடீரென யாரேனும் ஒரு ரைடர் அருகில் உள்ள பாலத்தில் சப்தம் எழுப்பியபடி வீலிங் செய்து காட்ட எல்லோரும் ஆச்சர்யமாக திரும்பிப்பார்க்கிறார்கள். சில ரைடர்கள் தங்களுடைய கேர்ள்ஃபிரண்டை அழைத்து வருகிறார்கள். சிலருக்கு ரைடரே கேர்ள்ஃபிரண்டாக அமைந்திருக்கிறார்கள். நான் அசடு வழிந்தபடி நின்றுக்கொண்டு, ஒருவகையில் நானும் ரைடர்தாங்க. பில்லியன் ரைடர் என்று மொக்கை போட்டு சமாளித்துக் கொண்டிருந்தேன். சுமார் ஒரு மணிநேரம் சிறு சிறு குழுக்களாக கூடி நின்று, தத்தம் பைக்குகளை பற்றி விவாதித்துவிட்டு கலைகிறார்கள். இதிலே கொஞ்சம் தீவிரமான மெக்கானோபிலியாக்கள் இருக்கிறார்கள். கானத்தூர் செக்போஸ்ட் தாண்டி வண்டியை ஓரம் கட்டிவிட்டு போகிற வருகிற சாகஸ பைக்குகளையும், கார்களையும் பார்த்து ஜொள்ளு விடுகிறார்கள். விர்ரூம் என்று சப்தமெழுப்பியபடி ஏதேனும் ஒரு வாகனம் கடந்தால், செக்ஸியான பெண்ணைப் பார்த்துவிட்டதுபோல திகைப்படைகிறார்கள்.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

26 June 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 26062017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

பாலாஜி மோகனின் இணையத் தொடர் பார்த்தேன். தலைப்பு: As I’m Suffering from Kadhal. தலைப்பே இது யாருக்கான தொடர் என்பதை சொல்லிவிடுகிறது. அப்படியும் இல்லையென்றால் ப்ரொமோ வீடியோ அல்லது முதல் எபிஸோட் சில நிமிடங்கள் பார்த்தால் போதும். 

சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு, சாந்தனு பாக்யராஜ் நடிப்பில், கலைப்புலி தாணுவின் மகன் கலாபிரபு இயக்கத்தில் சக்கரக்கட்டி என்றொரு படம் வெளிவந்தது. ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் இசை. பாடல்கள் எல்லாம் பயங்கர ஹிட். குறிப்பாக டாக்ஸி டாக்ஸி. ஆனால் படம் அப்போதைய விமர்சகர்களால் கழுவிக் கழுவி ஊற்றப்பட்டது. எனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் சொதப்பலான க்ளைமாக்ஸ் தவிர சக்கரக்கட்டியை மிகவும் பிடித்திருந்தது. இன்னும் சொல்வதென்றால் அந்த சமயத்தில் சக்கரக்கட்டி பட வசனங்கள் எனக்கு மனப்பாடம். (ராஹுல் டிராவிட், லேட் பிக்கப்). அது ஹாஸ்டல் தினங்கள். ஏதாவது படம் கிடைத்தால் லேப்டாப்பில் தேயத்தேய பார்ப்போம். அப்படி சக்கரக்கட்டியை பத்து முறைக்கு மேலே பார்த்திருப்பேன். அத்தனை முறை பார்த்ததற்கும், படம் அவ்வளவு பிடித்ததற்கும் காரணம் அதில் காட்டப்பட்ட எலைட் வாழ்க்கைமுறை. பணக்காரத்தனம் என்பதை நாம் சினிமாவில் காலம் காலமாக பார்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம். ஆனால் அவற்றில் ஒரு செயற்கைத்தனம் இருக்கும். சக்கரக்கட்டியில் அது ஒப்பீட்டளவில் இயல்பாக அமைந்திருந்தது. என்னவென்று சரிவர சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த எலைட் வாழ்க்கைமுறையை திரையில் பார்க்கும்போது ஒரு ஈர்ப்பு. (கலாபிரபு கெளதம் கார்த்திக்கை வைத்து தனது அடுத்த படத்தை முடித்துவிட்டார். படத்தின் பெயர் இந்திரஜித். அட்வென்ச்சர் ஃபேண்டஸி. இன்னும் வெளிவரவில்லை. வரவே வராது போலிருக்கிறது).

அதுபோல கொஞ்ச வருடங்களுக்கு முன்பு தமிழில் ஒரு குறும்படம் வெளிவந்தது. குறும்படங்களில் மூன்று வகை. ஒன்று, தண்ணி, பொண்ணுங்க, கடலை, காதல் என்று ஜல்லியடிக்கும் வகைகள். இரண்டாவது, அவசர அவசரமாக சினிமாவை அடுத்த கட்டத்திற்கு பெயர்த்துச் செல்லத் துடிக்கும் நவீன முயற்சிகள். மூன்றாவது, சமூக விழிப்புணர்வு படங்கள். நான் சொல்கிற குறும்படம் மூன்றாவது வகை. விழிப்புணர்வு என்றாலே பெரும்பாலும் குழந்தை தொழிலாளி, குடிப்பழக்கம், பெண்ணடிமைத்தனம் என்று ஒரு சில டெம்ப்ளேட்டுகள் உள்ளன. ஆனால் அந்த குறும்படத்தில் வித்தியாசமாக விந்தணு தானத்தை எடுத்து கையாண்டிருந்தார்கள். (என்னைக் கேட்டால் இதெல்லாம் நூறு வருடங்களுக்குப் பின்பு யோசிக்க வேண்டிய பிரச்சனை. இப்போதைக்கு வேலையை முடித்துவிட்டு சுத்தமாக ஃப்ளஷ் செய்தாலே போதும்). தமிழ் குறும்படம்தானா என்றே சந்தேகிக்கிற வகையில் பாதிக்கு மேலே ஆங்கில வசனங்கள். அதிலேயும் சக்கரக்கட்டியைப் போலவே மேல்தட்டு வாசனை. பிடித்திருந்தது. (யூடியூபில் முழுக்க தேடிவிட்டேன். குறும்படத்தின் இணைப்பு கிடைக்கவில்லை. அதன் பெயரும் மறந்துவிட்டது).

அதனால் பாலாஜி மோகனின் இணையத் தொடர் பற்றி அறிந்ததும் அது எனக்கான கப்கேக் என்று புரிந்துவிட்டது. மொத்தம் பத்து எபிஸோடுகள். தினசரி இரண்டு அல்லது மூன்று எபிஸோடுகளாக பார்த்து முடித்தாயிற்று. கிட்டத்தட்ட இயக்குநரின் முதல் படம் போலவே இருக்கிறது. மொத்தம் ஒன்பதே கதாபாத்திரங்கள். முதலில் வேடிக்கையாக ஆரம்பித்து, நடுவில் இரண்டு எபிஸோடு மொக்கை போட்டு, இறுதியில் எமோஷனலாக முடியாமல் முடிகிறது. அடுத்த சீசனில் தொடரும் போல. நடுவில் ரோபோ சங்கர் வரும் பகுதியைத் தூக்கிவிட்டு, தரமாக எடிட் செய்தால் இரண்டரை மணிநேர சினிமாவாகக் கூட வெளியிட்டிருக்கலாம். இணையத் தொடர்களுக்கு சென்ஸார் கிடையாது போலிருக்கிறது. ஓத்தா, ஃபக் கூட பரவாயில்லை. அதைவிட அபஸ்வர வார்த்தைகள் ஒன்றிரண்டு இடங்களில் வருகிறது. விட்டுத்தள்ளுங்கள்.

முன்னே சொன்ன மேல்தட்டு வாழ்க்கைமுறையைத் தாண்டி, நடிகர்களின் சின்னச் சின்ன உடல்மொழி அதிகம் ஈர்க்கிறது. குறிப்பாக சனந்த், சுந்தர் ராமு, சஞ்சனா மற்றும் நக்ஷத்ராவின் உடல்மொழி பிரமாதம். பாலாஜியும், தன்யாவும் கொஞ்சம் ஓவராக்டிங். (தன்யா தொடரின் அசோஸியேட் ரைட்டரும் கூட). படைப்பாளியையும் அவரது படைப்பையும் சம்பந்தப்படுத்தி பார்ப்பது தவறு என்பார்கள். ஆனால் காதல், கல்யாணம், டைவர்ஸ் என்று தொடர் சுற்றிச் சுற்றி வருவதை பார்க்கும்போது பாலாஜி மீது சந்தேகமாக இருக்கிறது.

இதில் சோகமான விஷயம் என்னவென்றால், இது மாதிரியான படங்கள், வெப் சீரிஸ் யாருக்காக எடுக்கப்படுகிறதா அவர்கள் இதை மயிரா கூட மதிக்க மாட்டார்கள். என்னைப்போன்ற மிடில்கிளாஸ் ஆர்வக்கோளாறுகள் பார்த்தால்தான் உண்டு.

தொடரில் தன்வியாக வரும் நக்ஷத்ராவிற்கு தன்னுடைய திருமணம் பற்றி பெரிய கனவு இருக்கிறது. திருமணம் என்றால் திருமண வாழ்க்கை பற்றியதல்ல. திருமண நிகழ்வு பற்றியே பெரிய கனவு. ப்ரீ-எங்கேஜ்மென்ட், எங்கேஜ்மென்ட், மெஹந்தி, சங்கீத், திருமணம், ரிசப்ஷன் இப்படி நீள்கிறது தன்வியின் பட்டியல். இதையெல்லாம் அறிவிப்பதற்கு ஒரு பார்ட்டி. டயர்டாக இருக்கிறதா ? பொறுங்கள்.

நிஜத்திலேயே ஒரு உதாரணம் தருகிறேன். எழுத்தாளர் கயல் தன்னுடைய வலைப்பூவில் தனது திருமணத்திற்கு நூறு நாட்களுக்கு முன்பிலிருந்து, கவுண்டவுன் போட்டு, தினசரி ஒரு சிறுகுறிப்பு எழுதி வருகிறார். ஃபோட்டோகிராபி, ஷாப்பிங் என்று திருமண தயாரிப்பு வேலைகள், இடையிடையே கவிதைகள் என்று அற்புதமான டாக்குமென்டேஷன். நிறைய இடுகைகள் படிப்பதற்கு சுகமாகவும், பிரமிப்பாகவும், கொஞ்சம் பொறாமையாகவும் இருக்கின்றன. ஒரு சில இடுகைகள் அசூயை தரவும் செய்கின்றன. உதாரணம், பட்டுப்புடவை ஷாப்பிங் பற்றிய இடுகை. கயல் தன்னுடைய நூறு நாள் இடுகைகளை புத்தகமாக வெளியிட்டால் திருமணத்தை எதிர்நோக்கியிருக்கும் பெண்களுக்கு உதவியாகவும், விருப்பமானதாகவும் இருக்கும்.

ஆண்களைப்.... Well, பெரும்பாலான ஆண்களைப் பொறுத்தவரையில் திருமணம் என்பது ஒரு சங்கடமான சடங்கு. முக்கியமாக சில விஷயங்கள்..

1. கோட் சூட் அணிவது. இது இப்போது மிடில் கிளாஸ் திருமணங்களில் கட்டாயமாக்கப்பட்டுவிட்டது. தொண்ணூறு சதவிகித ஆண்கள் திருமணம் / ரிஷப்ஷனில் அணியும் கோட்டை அதன்பிறகு வாழ்நாளில் அணிவதே இல்லை என்று ஒரு புள்ளிவிவரம் சொல்கிறது. மீதமுள்ள பத்து சதவிகித ஆண்கள் (மனைவியின்) தம்பி, தங்கை திருமணத்தில் கட்டாயத்தின் பெயரில் அணிகிறார்கள்.

2. வேண்டியவர் / வேண்டாதவர் பாரபட்சமில்லாமல் எல்லோர் முன்பும் சென்று ஒரு வழிசலான புன்னகையோடு திருமண அழைப்பு வைக்க வேண்டும். அதன் நீட்சியாக கல்யாணத்துக்கு முந்தைய நாள் இரவு குஷ்டு வந்து கல்ட்டா செய்யும் நண்பர்களை பொறுத்துக்கொள்ளவும் வேண்டும்.

3. ஷாப்பிங் – இது பக்கா பொண்ணுங்க ஏரியா. பயங்கரமான பொறுமை மற்றும் சகிப்புத்தன்மை உள்ளவர்களால் மட்டும்தான் இதனை கடந்து வர முடியும்.

4. ஃபோட்டோகிராஃபி – நல்லவேளையாக உலகம் நவீன மயமாவதற்குள் எனக்கு திருமணம் முடிந்துவிட்டது. இப்பொழுதெல்லாம் ஹனிமூனுக்கு கூட மூன்று பேராகத்தான் டிக்கட் எடுக்கிறார்கள். போஸ் கொடுப்பதற்கு தனியாக யோகா, ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ், மார்ஷியல் ஆர்ட்ஸ் எல்லாம் பயில வேண்டும் போலிருக்கிறது.

5. ரிசப்ஷன், திருமணம் இரண்டு நிகழ்வுகளுக்கும் சேர்த்து குறைந்தது பத்து மணிநேரங்களாவது நின்றுக்கொண்டே இருக்க வேண்டும், புன்சிரிப்பு மாறாமல். 

இவை தவிர்த்து, அங்கிளை ஞாபகமிருக்கா என்று கேட்டுவிட்டு பதிலுக்காக காத்திருப்பவரிடம் குழைந்து சமாளிப்பது, திடீரென மணமகளின் தோழிகள் அவரை மட்டும் தனியாக அழைத்துச் சென்று செல்ஃபி எடுத்துக்கொள்ளும் சமயம் பைத்தியம் போல மேடையில் தனியாக நிற்பது, ஆரத்தி தட்டு எடுக்கும் மணமகளின் மூன்று டஜன் உறவினர்களுக்கு பொறுமை காப்பது, மணப்பெண்ணுக்கு லட்டு ஊட்டுவது போல போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுப்பது என்று அது ஒரு பெரிய லிஸ்ட்.

புரோகிதர்கள் வைத்து செய்யப்படும் திருமணங்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். ஒரு படத்தில் சத்யராஜ் சொல்வது போல, புகை அலர்ஜி, சைனஸ் பிராப்ளம், கண்ணு எரியும் அதனால யாராவது தாலிய கட்டினா கூட்டிட்டு போயிடலாம். 

ஆண்களின் நீண்ட கால கனவு, ஏக்கம், தவம் எல்லாம் திருமணத்திற்கு பிறகு நடக்கும் விஷயங்கள் தான். நான் திருமணத்திற்கு பின்பான வாழ்க்கையைப் பற்றி சொல்கிறேன் :)

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment