16 October 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 16102017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

முன்பெல்லாம் தீபாவளி, பொங்கல் என்றால் ஏழெட்டு தமிழ் படங்கள் வெளியாகும். அவற்றில் மூன்றாவது பெரிய நடிகர்களின் படமாக இருக்கும். பண்டிகைகளுக்கு முந்தைய ஒரு வாரம் திரையரங்குகளில் பழைய அல்லது பி-கிரேடு படம் ஓட்டுவார்கள். சில திரையரங்குகள் அந்த இடைவெளியில் அரங்கை புதுப்பித்து தயாராக வைத்துக்கொள்வார்கள். அதுமாதிரி ஒரு இரண்டு வார பிரேக்கை தற்போது தியேட்டர்க்காரர்கள் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கிடைத்த கேப்பில் ராஜ லீலை என்கிற தமிழ்ப்பட போஸ்டர்களில் தபு அபாயகரமான முகபாவனைகளை எல்லாம் காட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். இதைப் பார்த்த நண்பர் போய் பார்த்துவிடலாமா என்றார். இந்தக் காலத்தில் ரொம்ப பேரிடம் இல்லாத கெட்டப்பழக்கம் ஒன்று என்னிடம் உள்ளது. எந்த பி-கிரேடு / டப்பிங் பட போஸ்டரை பார்த்தாலும் அது குறித்து கிரவுண்ட் வொர்க் செய்து, அப்படத்தின் பூர்வீகத்தை தெரிந்துக்கொள்வேன். இவர்கள் என்னதான் ராஜலீலை, காமயோகம், இளமை உணர்ச்சிகள், பருவ மொட்டு என்று பெயர் வைத்தாலும் கீழே சின்னதாக டைரக்டரின் பெயரை போடாமல் விடுவதில்லை. என்ன இருந்தாலும் படைப்பாளிக்கு செய்ய வேண்டிய மரியாதை இல்லையா ? தபுவின் ராஜ லீலை போஸ்டரில் கீழே குட்டு தனோவா என்று இயக்குநரின் பெயர் இருக்கிறது. அங்கிருந்து நூல் பிடித்து தபு ஃபில்மோகிராஃபிக்கு போய் அதிலே குட்டு தனோவா இயக்கிய மூன்று படங்களை சலித்தால் அதிலே எது ராஜலீலை என்று எளிதாக கண்டுபிடித்துவிடலாம்.

2003ல் வெளிவந்த ஹவா என்கிற பாலிவுட் படத்தின் டப்பிங் தான் இந்த ராஜலீலை. இளம் விதவையான தபு நகர்ப்பகுதியில் வீடெடுத்து வசிக்கும் வசதி இல்லாததால் ஊருக்கு ஒதுக்குபுறமாக உள்ள ஒரு பகுதியில் தன் இரு மகள்களுடன் தங்கியிருக்கிறார். அமானுஷ்ய சம்பவங்கள் நடைபெறுகின்றன. ஒரு உருவமில்லா உருவத்தால் தபு மனரீதியாகவும், உடல் ரீதியாகவும் துன்புறுத்தப்படுகிறார். புரியும்படி செய்வதென்றால் ரேப் செய்யப்படுகிறார். ஒரு கட்டத்தில் சுதாரித்துக்கொள்ளும் தபு இதன் பின்னணியை ஆய்வு செய்கிறார். சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு அப்பகுதியில் வாழ்ந்த மலைவாழ் மக்கள் தவறு செய்பவர்களை அங்கிருக்கும் கிணற்றில் தள்ளி மரணதண்டனை நிறைவேற்றுவதாகவும், அப்படி கொலை செய்யப்பட்டவர்கள் ஒன்றுதிரண்டு காற்றின் உருவில் வருவதாகவும் கண்டுபிடிக்கிறார். இறுதியில் VFXல் கெட்ட சக்தி உறுமுவதும், அதை நல்ல சக்தி வந்து அழிப்பதுமென சுபம். இப்படத்தில் நம் ஹன்சிகா மோத்வானி குழந்தை நட்சத்திரமாக, தபுவின் மகளாக நடித்திருக்கிறார். 

தமிழ் மொழிபெயர்ப்பாக வெளிவந்திருக்கும் இந்த ராஜலீலையில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய விஷயம் என்ன தெரியுமா ? இதன் விளம்பரத்தில் தினசரி செக்ஸுவல் வயலன்ஸ் என்று கொட்டை எழுத்தில் போட்டு வைக்கிறார்கள். இது ஒரு ஆக்ஸிமொரான். செக்ஸில் ஏன் வயலன்ஸ் ? இதன் உளவியலை நீங்கள் கொஞ்சம் ஆக்ட்ரெஸ் மீம்ஸ் போன்ற பக்கங்களிடம் ஒதுங்கினால் புரிந்துக்கொள்ளலாம். பெரும்பாலான நபர்கள் எழுதும் பின்னூட்டமெல்லாம் மூஞ்சியில அடிச்சு ஊத்தணும், கதறக் கதற போடணும் என்கிற ரீதியிலேயே இருக்கிறது. இவர்களுடைய இன்பமெல்லாம் அப்யூஸ் செய்வதிலேயே இருக்கிறது. அதுவே அவர்களுக்கென ஒரு பெண் கிடைக்கும்போது வயலன்ஸாகவும் மாறுகிறது. ஏற்கனவே இந்தியாவில் ஏற்கனவே நிறைய செக்ஸ் சைக்கோக்கள் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் இந்தமாதிரி படங்கள் வேறு. முதலில் இந்தியர்கள் திருமணம் எதற்காக செய்துகொள்கிறார்கள் என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு பிரபல தொலைக்காட்சியின் விவாத நிகழ்ச்சி. நீயா நானா பாணி என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதில் பங்கேற்பாளராக கலந்துகொண்டேன். பிரசாத் ஸ்டூடியோவில் நடைபெற்றது. முதல் முறையாக சினிமாவுக்கு இத்தனை நெருக்கமான இடத்தில் நுழைகிறேன். அமானுஷ்ய கதைகளில் ரெட் டோர் என்கிற திறக்கப்படாத கதவு ஒன்று வரும். அதுபோல நீலநிற கதவொன்றை திறக்க, அதனுள்ளே ஏராள விளக்குகள் ஒளிர, தற்காலிக வரவேற்பறை, அலங்காரங்கள், இரண்டு பக்கங்களும் கொலு படிக்கட்டுகள் அமைத்து அதிலே மனித பொம்மைகள் அமர்ந்து ஒரு தனி உலகமே இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. 

ஏற்கனவே பைக்கில் பில்லியன் ரைடராக ஒன்றரை மணிநேரம் அமர்ந்ததில் கண்ணிரண்டும் பொங்கிப்போய் ஓ’வென இருந்தேன். இதிலே கூடுதலாக மின்விளக்குகள் தரும் வெக்கை ஒரு வாதை. விவாதத்தின் தலைப்பு என்ன என்றால் யாரும் சொல்வதாக இல்லை. திடீரென தேவையில்லை என முன்வரிசையில் அடித்த ஆணியெல்லாம் புடுங்குகிறார்கள். புதிதாக ஒரு கதவு சேர்க்கிறார்கள். மறைவாக அங்கே இங்கே என ஏழெட்டு காமிராக்கள் தெரிகின்றன. போதாதென செட்டுக்கு வெளியே இருந்து டைனோசர் கரங்களாக ஒரு காமிரா நீள்கிறது. உள்ளே நுழைந்து பத்தாவது நிமிடமே தவறான இடத்திற்கு வந்துவிட்டோமென தோன்ற ஆரம்பித்துவிட்டது. 

சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. விவாதிக்கத் துவங்கினால் அதற்கு முடிவே கிடையாது. இரவு முழுக்க விவாதித்து தீர்த்தபிறகும் விடிந்தபிறகு அவரவர் அவரவர் இடத்திலேயே அமர்ந்திருப்பார்கள். உதாரணமாக, கடவுளின் இருப்பு. அதுபோல ஒரு அனுமார் வால் டாபிக்கை கையில் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு அது அது இஷ்டத்துக்கு எங்கே எங்கேயோ போய் விவாதம் சூடு பிடிக்கும் தருணத்தில் நிகழ்ச்சியை முடித்துக்கொண்டார்கள். 

முதலில் விவாத நிகழ்ச்சிக்கும் நமக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அங்கே போனால் தலைப்பு நம்ம சிலபஸாக இருந்ததால் சில கருத்துகளை சொல்ல நினைக்க, மைக் அங்கே இங்கே என அலைந்து என்னிடம் மட்டும் வராமல் போக்கு காட்டிக்கொண்டிருந்தது. போதாத குறைக்கு முன்வரிசையில் ஒருவர் மைக்கை வாங்கி மற்றவர்களுக்கும் கொடுக்காமல், தானும் பேசாமல் மைக்கை தன் கால்களுக்கிடையே அதக்கிக்கொண்டே உட்கார்ந்திருந்தார். ஒரு டாபிக் பேசத் துவங்கினால் அதுகுறித்த கருத்தை யோசித்து வைத்தபிறகு, மைக் கிடைக்காமல் கடைசியில் அடுத்த டாபிக், அடுத்த டாபிக் என்று போய் ஒரு கட்டத்தில் போங்கடா உங்க மைக்கே வாணாம் என்று வேடிக்கை பார்க்கத் துவங்கிவிட்டேன்.

நிகழ்ச்சியில் பேசப்பட்ட விஷயம் குறித்து எழுத நிறைய இருக்கிறது. அது நிகழ்ச்சி தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பான பிறகு, அதிலே கட்ஸ் போக என்னென்ன வருகிறது, ஷோ எப்படி ப்ரொஜெக்ட் செய்யப்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்து பார்த்துக்கொள்ளலாம். இந்நிகழ்வில் தனிப்பட்ட முறையில் என்னை மகிழ்ச்சியடைய வைத்த ஒரு விஷயம் – நிகழ்ச்சியின் ப்ரொட்யூஸரின் பெயர் நிலா !

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

9 October 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 09102017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

ஷகிலாவின் சுயசரிதையை படித்ததன் நீட்சியாக ஒரு படம் பார்த்தேன். பெயர் – கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவில் ஷீலா. ஆனால் இப்படத்திற்கும் ஷகிலாவுக்கும் எந்தவித தொடர்பும் இல்லை. விக்கிபீடியாவில் தவறுதலாக இப்படம் ஷகிலா ஃபில்மோகிராஃபியில் இடம் பெற்றிருக்கிறது.

1937ல் ஷீனா (Queen of the Jungle) என்கிற புதிய காமிக்ஸ் கதாபாத்திரம் அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. காட்டில் வளரும் ஆதரவற்ற பெண் ஷீனா. ஏறத்தாழ டார்ஜானின் பெண் வெர்ஷன். விலங்குகளுடன் பழகுவதிலும், கத்தி, அம்பு, ஈட்டி போன்ற ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவதிலும் சாகசக்காரி. சமீபத்தில் கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் காமிக்ஸிற்கு ஷீனா மீள்வருகை புரிந்திருக்கிறார். ஆகஸ்டில் வெளியாகத் துவங்கிய ஷீனா தோன்றும் புதிய காமிக்ஸ் இதுவரை நான்கு அத்தியாயங்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன.

ஷீனா
1984ல் ஷீனா கொலம்பியா பிக்சர்ஸால் வண்ண சினிமாவாக எடுக்கப்பட்டது. பெரும்பான்மை பகுதி கென்யாவில் படமாக்கப்பட்டது. கடைசியில் படம் படுதோல்வி.

இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு ஷீனாவின் அடியொற்றி கன்னடத்தில் ஆப்ரிக்காடல்லி ஷீலா என்கிற படம் எடுக்கப்பட்டது. இது பின்னர் ஹிந்தியிலும், தமிழிலும் மறுவுருவாக்கம் செய்யப்பட்டது. தமிழ் பதிப்பின் பெயர் கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவில் ஷீலா !

இது ஷகிலா ஃபில்மோகிராஃபியில் இடம்பெற்ற காரணம் இதில் கதாநாயகியாக நடித்தவருடைய பெயரும் ஷகிலா (சரியான உச்சரிப்பு: சஹிலா). முழுப்பெயர் சஹிலா சத்தா. மேலும் சஹிலாவும் தோற்றமும் ஏறத்தாழ இளவயது ஷகிலாவைப் போலவே இருக்கிறது. படம் பார்க்கத் துவங்கிய கொஞ்ச நேரம் வரை இது கன்னட டப்பிங் என்றுதான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் நிழல்கள் ரவி, சாருஹாசன், சுரேஷ், செந்தில், கோவை சரளா என்று முழுக்க நம்மவர்களாக இருக்கவே மீண்டும் படமாக்கியிருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்துக்கொண்டேன்.

கதையைப் பொறுத்தவரையில் ஷீனாவிலிருந்து நிறைய மாற்றியிருக்கிறார்கள். ஆனால் முப்பதாண்டுகளுக்கு முன்பு வெளிவந்த படம் என்கிற வகையில் நல்ல கதை. மருத்துவப்பணியை சேவை மனப்பான்மையோடு செய்து வரும் ஒரு மருத்துவரும், அவரது மனைவியும் ஆப்பிரிக்கக் காடுகளில் வசிக்கும் பழங்குடியின மக்களுக்கு சேவை செய்யும் பொருட்டு அங்கே பயணிக்கிறார்கள். போன இடத்தில் மனிதர்களற்ற காட்டுப்பகுதியில் சிக்கிக்கொள்கின்றனர். அவர்களுக்கு ஒரு பெண்குழந்தை பிறக்கிறது. கொஞ்ச காலத்தில் கணவன், மனைவி இருவரும் இறந்துவிடுகிறார்கள். (எப்படி என்றெல்லாம் கேட்காதீர்கள். கதைப்படி அவர்கள் அதற்கு மேல் தேவையில்லை). அதன்பிறகு அக்குழந்தையை மனிதக்குரங்கு ஒன்று கண்டெடுத்து வளர்க்கிறது. வருடங்கள் கடந்தபிறகு இவர்களைத் தேடி ஒரு கும்பல் செல்கிறது. கும்பலில் நற்குணம் கொண்ட கதாநாயகன் சுரேஷ், மிருகங்களை வேட்டையாடும் வில்லன் மற்றும் சகாக்கள், கவர்ச்சிக்கு டிஸ்கோ சாந்தி, காமெடிக்கு செந்தில். 

படம் முழுக்க நிறைய அவல நகைச்சுவைகள், அபத்தங்கள் ! ஆனால் ஒன்று, தற்போது யாரேனும் ஷீலாவை மறுவுருவாக்கம் செய்ய முன்வந்தால் அதன் கதையை கொஞ்சம் பட்டி டிங்கரிங் பார்த்து செமத்தியாக எடுக்கலாம் (கதாநாயகி: அனுஷ்கா அல்லது நயன்தாரா).

ஜான் ஹோல்ட் எழுதிய How Children Learn என்கிற புத்தகத்தின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பான எவ்வாறு குழந்தைகள் கற்கின்றனர் ? புத்தகத்தை கொஞ்ச பக்கங்கள் படித்தேன். முன்னுரையை படித்ததும் இரண்டு விஷயங்கள் தரை தட்டின. ஒன்று, இது ஏறத்தாழ ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட புத்தகம். இரண்டாவது, இதனை எழுதிய ஜான் ஹோல்ட் என்பவர் ஹோம்ஸ்கூலிங்கை ஆதரிக்கும் ஒரு கல்வியாளர். 

இவற்றைக் கடந்து படிக்கத்துவங்கினால் வறட்டு மொக்கையாக போகிறது உரைநடை. உலகில் குழந்தைகளின் கற்கும் திறனை என்ன மாதிரியான ஆராய்ச்சிகள் மூலம் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள், அவற்றில் உள்ள குறைகள் என்னென்ன, ஜான் ஹோல்ட் செய்த மாற்று ஆராய்ச்சி என்ன என்று நீள்கிறது. அவ்வப்போது நான் எனது மகளுக்கு எழுதிவரும் டைரியை நினைவூட்டியது மட்டும்தான் ஒரேயொரு ஆறுதல். நடைமுறைக்கு உகந்த வகையில் இப்புத்தகத்தில் எதுவும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. இப்புத்தகத்தால் எனக்குத் தெரிந்து ஒரு அனுகூலம் இருக்கிறது. மதிய உணவை சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, இப்புத்தகத்தை கையில் எடுத்து சரியாக ஐந்து நிமிடங்கள் ஆழ்ந்து படித்தால் போதும், நிச்சய தூக்கம் கிடைக்கும். ஆங்கிலத்தில் என்னென்னவோ புத்தகங்கள் வெளிவந்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இதைப்போய் ஏன்தான் தேர்ந்தெடுத்து மொழிபெயர்த்தார்களோ ?

ஒரு ரஜினி பாடலில், ‘என் ஒரு துளி வியர்வைக்கு ஒரு பவுன் தங்கக்காசு கொடுத்தது தமிழல்லவா’ என்று வரிகள் வரும். ஒரு பவுன் இல்லை, ரஜினியும் தமிழும் சேர்ந்து எனக்கு ஒருமுறை ஒரு கிராம் தங்கநாணயம் கிடைக்கச் செய்தார்கள். அது கபாலி டிரைலர் வெளிவந்திருந்த சமயம். வண்ணாரப்பேட்டையில் உள்ள ஒரு தனியார் துணிக்கடையில் ஸ்லோகன் கான்டெஸ்ட் வைத்திருந்தார்கள். அக்கடையைப் பற்றி நல்லவகையில் ஸ்லோகன் எழுதிப் போடவேண்டும். சிறந்த ஸ்லோகனுக்கு ஒரு கிராம் தங்கக்காசு பரிசு. என் மனைவி ஸ்லோகன் எழுதிப்போடும் சீட்டை என்னிடம் கொடுத்தது கூட பரவாயில்லை. நீங்கதான் நல்லா எழுதுவீங்களே என்று சொன்னதுதான் துயரம். என்னைப்போன்ற அமெச்சூர் இணைய எழுத்தாளர்கள் இதுபோன்ற சூழலை சந்தித்திருக்கக்கூடும். கொஞ்சநேரம் யோசித்தேன். கபாலி நினைவுக்கு வந்தார். கபாலியின் அந்த மாதிரி கபாலின்னு நினைச்சியா வசனத்தை கொஞ்சம் ட்வீக் செய்து, கபாலிக்கு பதிலாக கடையின் பெயரை எழுதி போட்டுவிட்டு வந்தேன். பரிசு கிடைத்துவிட்டது.

இம்முறை மீண்டும் ஸ்லோகன் கான்டெஸ்ட். பரிசு இருபத்தைந்து கிராம் வெள்ளி. இம்முறை அதிகம் யோசிக்கவில்லை. சட்டென, விவேகத்தின் இந்த உலகமே உன் முன்னாடி வந்து கதறுனாலும் வசனத்தை கடையின் பெயர் வரும் வகையில் கொஞ்சம் மாற்றியமைத்து எழுதிப் போட்டேன். பரிசு கிடைத்துவிட்டது. கடைசியில் விவேகம் பார்த்ததில் ஒரு நல்ல விஷயம் நடந்திருக்கிறது.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

2 October 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 02102017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

தோழர் ஷகிலாவின் சுயசரிதையை படித்தேன். மலையாளத்தில் வெளிவந்த இந்நூலை ஸ்ரீபதி பத்மநாபா தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். மொழி பெயர்ப்பாளரின் பெயரைப் பார்த்து தேவையில்லாமல் பயப்படத் தேவையில்லை. பார்ப்பன நெடி அறவே கிடையாது.

நடிகைகளின் சொந்தக்கதைகள் என புத்தகமாகவும், சினிமாவாகவும் நிறைய படிக்கவும், பார்க்கவும் செய்திருக்கிறோம். விக்ரம் வேதாவில் மாதவன் வி.சே.விடம் சொல்வது போலதான். எல்லா நடிகைகளுக்கும் ஒரே கதைதான். ஆண்கள் கேடுகெட்டவர்கள், சமூகம் சீரழித்தது என்று எல்லா குற்றச்சாட்டுகளையும் சுற்றி இருப்பவர்கள் மீது போட்டுவிட்டு லாவகமாக தப்பிக்கும் பாணி. ஷகிலாவின் சுயசரிதையிலும் அப்படி சில இடங்களில் வருகிறது. ஆனால் முழுக்க அல்ல.

தன்னை மரியாதையாக நடத்திய, நேசித்த ஆண்களைப் பற்றி நிறைய எழுதியிருக்கிறார் ஷகிலா. அவரது சினிமா பாகத்தை விட சொந்த வாழ்க்கையே அதிகம் வருகிறது. இப்புத்தகத்தை மூன்றாக (அல்லது நான்காக) பிரிக்கலாம். ஒன்று, தனிப்பட்ட வாழ்க்கை. இரண்டாவது, புகழ்பெற்ற வாழ்க்கை. மூன்று, புகழ் ஓய்ந்த பிறகான வாழ்க்கை. இதற்கிடையே பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டதாக ஒரு பகுதி வருகிறது. இவையனைத்தும் நேரியிலின்றி வருவதால் சில சமயங்களில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தவும் செய்கிறது.

புகழ், புகழ் என்கிறார்களே ஷகிலா புகழின் உச்சியில் இருந்தது எத்தனை ஆண்டுகள் தெரியுமா ? மூன்றே ஆண்டுகள். 2000த்தில் தொடங்கி 2002 வரைதான். அதன்பிறகு மலையாள சூப்பர்ஸ்டார்கள் உட்பட கூட்டு சேர்ந்து திட்டமிட்டு ஷகிலாவை ஓரம் கட்டிவிட்டார்கள். 

புத்தகத்தின் துவக்கத்தில் இதுகுறித்து நிறைய புலம்பல்கள். என்னை இப்படி ஆக்கிவிட்டார்கள், எனக்கென யாருமில்லை என்பதையே திரும்பத் திரும்ப வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் சொல்கிறார். அதன்பிறகு மெல்ல கதைக்கு போகிறார். சிலவற்றை படிக்கும்போது ஷகிலா உண்மையிலேயே இவ்வளவு அப்பாவியா என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. கின்னாரத்தும்பிகள் என்கிற மலையாள சினிமா ஷகிலாவை உச்சத்தில் ஏற்றிய படம். அதன் பிரதான கதை என்பது ஒரு பேரிளம் பெண்ணின் மீது இளவயது பையனுக்கு ஏற்படும் ஈர்ப்பு. (இந்த வயது வித்தியாச தீமிற்கு கின்னாரத்தும்பிகள் ஒரு டிரென்ட் செட்டர்). நான் கேள்விப்பட்ட வரையில் அது ஒரு சாதாரண சாஃப்ட் போர்னோ. ஷகிலாவோ அதனை ஏறத்தாழ ஒரு கலைப்படைப்பு என்கிற தொனியில் சிலாகிக்கிறார்.

பி-கிரேடு படங்களில் நடித்தது குறித்த வருத்தமிருந்தாலும், தனக்குக் கிடைத்த புகழுக்கு காரணமான ரசிகர்கள் மீது ஒரு நன்றியுணர்வு அவரிடம் இருக்கிறது. உண்மையோ பாசாங்கோ ஷகிலா அவரது ரசிகர்கள் மீது இத்தனை நன்றியுணர்வு கொள்ளத் தேவையில்லை என்பது என் எண்ணம். ரசிகர்கள் தான் ஷகிலாவுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

‘கொலையாளியை நம்பினாலும் மலையாளியை நம்பக்கூடாது’ என்கிறார். மலையாள சினிமாவை விட தமிழ் சினிமா மீது ஷகிலாவுக்கு நல்லபிப்ராயம் உள்ளது. தமிழ் சினிமா மீது கூட அவருக்கு அத்தனை மதிப்பு தேவையில்லை. கவனித்துப் பாருங்கள். ஷகிலா குணச்சித்திர / நகைச்சுவை வேடங்களில் நடித்த தமிழ் படங்களில் கூட அவர் அறிமுகமாகும்போது யானை பிளிரும் அல்லது குதிரை கனைக்கும் சப்தத்தை பின்னணியில் ஒலிக்கவிடுவார்கள். ஷகிலா உதட்டை சுழித்துக்கொண்டோ. முந்தானையை சரிசெய்துக் கொண்டோ தோன்றுவார். ஒரு வகையில் அவை கூட ஷகிலாவின் மீது தொடர்ந்து நிகழ்த்தப்படும் வன்முறைதான். இதற்கு மலையாள படங்கள் கூட எவ்வளவோ பரவாயில்லை. நான் கேள்விப்பட்ட வரையில் ஷகிலாவின் பெரும்பாலான மலையாளப் படங்களில் அவர் வாழ்ந்து கெட்ட, ஏமாற்றப்பட்ட, அனுபவமுள்ள, இளைய தலைமுறைக்கு அறிவுரைக்கும் வேடங்களிலேயே நடித்தார்.

நிறைய இடங்களில் ஷகிலாவின் தொனி (அல்லது மொழிபெயர்ப்பாளரின் தொனி) எனக்கு நம் மறைந்த முதல்வர் ஜெயலலிதாவை நினைவூட்டியது. 

சில விஷயங்களை மேலோட்டமாக சொல்கிறார். அப்பா ரெக்ரியேஷன் தொடர்பான வேலை பார்த்து வந்தார் என்கிறார். தனது அம்மாவைப் பற்றிய பத்திகள், அக்காவின் மகளை கொல்ல முயன்றது, சில்க் ஸ்மிதாவுடனான நட்பு, மரியாவின் மீதான நட்பு என்று நமக்கெல்லாம் காட்டாத பாகங்களை எல்லாம் ஷகிலா காட்டியிருக்கிறார். எல்லா பெண்களையும் போல திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும். குழந்தைகள் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். குழந்தைக்கு பால் புகட்ட வேண்டும் என்பது போன்ற ஏக்கங்கள் அவருக்கு இருந்திருக்கிறது. புத்தகத்தை படித்து முடித்ததும் நான் ஷகிலாவின் மனதிற்கு நெருக்கமாக உணர்ந்தேன். ஒருவேளை ஷகிலாவை நேரில் பார்த்தால் அவரது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு நாங்கள்லாம் இருக்கோம் என்று ஆறுதல் சொல்ல வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது.

ஒரு கோணத்தில் ஷகிலாவை நினைத்து சுயமைதுனம் செய்தவர்கள் யாரேனும் இப்புத்தகத்தை படித்தால் அவர்களுக்கு குற்ற உணர்வாக இருக்கக்கூடும். எனக்கு இல்லையா என்று கேட்காதீர்கள். எந்த சூழ்நிலையிலும் எனக்கு ஷகிலாவைப் பார்த்து காம உணர்வு தோன்றியதே இல்லை. பருத்த உடலைக் கொண்ட ஷகிலா எப்படி மலையாளத்தில் பிரபலமானார் என்பதே எனக்கு புதிராக இருக்கிறது. ஷகிலாவின் பிரபலமான படங்கள் ஒன்றைக் கூட நான் பார்த்ததில்லை.

பலான படங்களைப் பொறுத்தவரையில் நான் நேரடியாக ஹார்ட்கோர் படங்களுக்கு தாவியவன். (அதனாலோ என்னவோ எனக்கு பிற்பகுதியில் சாப்ட் போர்னோ படங்களின் மீது அலாதியான ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது). முதன்முதலாக திரையில் பார்த்த பாலியல் காட்சியே ஒரு புணர்வுக் காட்சி. அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வதற்கே எனக்கு வெகுகாலம் ஆனது. அப்போதெல்லாம் சென்னை பர்மா பஜார் பக்கமாக நடந்து போனாலே சிம்ரன் இருக்கு, ஜோதிகா இருக்கு என்று அழைப்பார்கள். அதை விட்டால் தமிழ் இருக்கு, மலையாளம் இருக்கு, இங்கிலீஷ் இருக்கு என்று மொழிகளை வரிசைபடுத்துவார்கள். பயந்த சுபாவமுள்ளவர்கள் என்றால் கூட பர்மா பஜார் வியாபாரிகள் தரும் தன்னம்பிக்கையில் ஒதுங்கிப் பார்ப்பார்கள். ஒரு வகையில் ஏராளமான தமிழக இளைஞர்களுக்கு கலவியறிவு பயிற்றுவித்தவர்கள் பர்மா பஜார் வியாபாரிகள். அப்படியொரு முறை சிம்ரன் படம் என்று சொல்லப்பட்ட சிடி எங்களுக்கு கிடைத்தது. உண்மையில் அப்படத்தில் தோன்றிய நடிகை மோனல் சாயலில் கூட இல்லை. (இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால் அவருக்கு அபிராமி சாயல் என்று தோன்றுகிறது). ஆனாலும் அவரை சிம்ரனாக கற்பனை செய்துகொண்டு, சிம்ரன் நிஜத்தில் கண்ணாடி அணிவாரா என்றெல்லாம் தீவிரமாக விவாதித்திருக்கிறோம்.

அதன்பிறகு ஒரு சனிக்கிழமை இரவு சூர்யா தொலைக்காட்சியில் ஒரு ஆச்சர்யம் கிடைத்தது. ஆச்சர்யத்தின் பெயர் ப்ரேமாக்னி என்று பிற்பாடு தெரிந்துக்கொண்டேன். அதன்பிறகு நிறைய மலையாள துண்டுக்காட்சிகளை தேடித்தேடி பார்க்கவும், சேகரிக்கவும் செய்தேன். எனக்கு விருப்பமான மலையாள நடிகை என்றால் அது மரியாதான். முக லட்சணமும் உடல்வாகும் பொருந்திய நடிகை மரியா. மரியா மழைக்கு ஒதுங்கும் பிட்டு ஒன்று இருக்கிறது. அது எனக்கு பல இரவுகளில் உதவியிருக்கிறது. 

யோசித்துப் பார்த்தால் மற்ற விஷயங்களில் இருக்கிறார்களோ இல்லையோ பிட்டு விஷயத்தில் மட்டுமாவது நம்மவர்கள் மதபேதமின்றி நடந்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஷகிலா ரேஷ்மா மரியா... அன்பே கடவுள் !

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

25 September 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 25092017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

எனக்கும் செர்லாக்குக்குமான தொடர்பு மூன்று வயதுடன் முடிந்துவிட்டது. துப்பறிவாளன் பார்க்கும் எண்ணமும் இருக்கவில்லை. விமர்சன அலைகள் என்னை திரையரங்கிற்கு கொண்டு சேர்த்தது. 

ஏதேதோ படங்களை முதல் நாளே பார்த்துவிட்டு துப்பறிவாளனை ஆறாவது நாளில் பார்த்தது என் பாவக்கணக்கில் சேர்ந்துவிடும். துவக்கத்தில் குறிப்பாக விஷால் அறிமுகமாகும் காட்சியில் கிறுக்குத்தனமாக தோன்றும் துப்பறிவாளன் இடைவேளை வரை காமோ சோமோ என்று முன்னேறி, அதன்பின் ஒவ்வொரு மர்ம முடிச்சுகளாக அவிழ்க்கப்பட்டு படம் முடியும் வேளையில் ங்கொம்மாள என்னமா எடுத்திருக்கான்யா என்று வியப்பு ஏற்படுகிறது. சுஜாதாவின் கணேஷ் – வசந்த்தை நினைவூட்டிய திரைப்படம். இன்னும் சிலமுறை பார்க்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. நேரம்தான் பிரச்சனை. 


துப்பறிவாளனிடம் என் மனம் கவர்ந்த விஷயங்கள் :-

1. மரண தொழில்நுட்பங்கள். விபத்தாக முன்னிறுத்தப்படும் கொலைகள் என்பது தமிழ் சினிமாவில் சில வருடங்களாக டிரென்டில் இருக்கிறது. அது எப்படி என்பதில் தான் சுவாரஸ்யம். செயற்கையாக மின்னலை வரவழைப்பது, லாஃபிங் கேஸை காரின் ஏர் ஃபிரெஷனரில் கலப்பது, ரைஸின் எனும் நச்சுப்பொருளை உடலில் செலுத்தி உறுப்புகளை செயலிழக்க வைப்பது என்று ஒவ்வொன்றும் ஈர்ப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. 

2. டெவிலின் கதாபாத்திர வடிவமைப்பு. பெரிய பெரிய தப்பு காரியங்களை எல்லாம் கொஞ்சம் கூட டென்ஷன் இல்லாமல் சாதாரணமாக செய்யும் ஆள். அறுவை இயந்திரத்தால் பிணத்தை அறுத்துவிட்டு, ரத்த வெள்ளத்தில் இருக்கும்போது கூட காபியை ஒரு மிடறு சுவைத்துவிட்டு அதன் சுவையை கண்களை மூடி சிலாகிக்கும் ஆள். 

3. சண்டைக் காட்சிகள். ஒருவேளை அயல்நாட்டு சினிமாக்களில் இருந்து எடுத்திருக்கலாம். மவுத் ஆர்கன் சண்டைக்காட்சி, சீன உணவக சண்டைக்காட்சி, சற்றே நீளம் என்றாலும் மாங்க்ரூவ் காட்டு க்ளைமாக்ஸ் சண்டைக்காட்சி என்று ஒவ்வொன்றும் தரம். குறிப்பாக சீன உணவக சண்டைக் காட்சி !

துப்பறிவாளன் இன்னும் கூட நன்றாக இருந்திருக்கலாமோ என்று தோன்ற வைத்த விஷயங்கள் :-

1. விஷால் கதாபாத்திரம். கணியன் பூங்குன்றன் புத்திசாலித்தனமான துப்பறிவாளன். ஆனால் ஒருவனுக்கு முதுகில் எல்லாம் மூளை இருக்கக்கூடாது. க.பூ நிறைய விஷயங்களை கண்டுபிடிக்கிறார். ஆனால் தன்னுடைய பார்வை கோணத்திலேயே இல்லாத விஷயங்களை எல்லாம் எப்படி அவரால் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது ? சினிமாவில் துப்பறிவாளராக இருப்பது சுலபம். இயக்குநர் சொல்லும் விஷயங்களை செய்தால் போதும். அப்புறம், விஷால் ஏன் கிறுக்கன் போல நடந்து கொள்கிறார் ? (முதலில் பாடி மவுண்ட் கேமராவை தடை செய்ய வேண்டும் ?)

2. பிரசன்னா கதாபாத்திரம். பிரசன்னாவின் மீது உங்களுக்கு அப்படியென்ன கோபம் மிஷ்கின் ? பிரசன்னாவின் மனோஹர் கதாபாத்திரம் இரண்டு விஷயங்களுக்கு பயன்படுகிறது. ஒன்று க்ளைமாக்ஸ், இன்னொன்று பார்வையாளர்களிடம் விஷாலை உரையாட வைப்பது. மற்றபடி சுத்த டம்மி. அடிக்கடி விஷால் கதாபாத்திரத்தால் அவமானப்படுத்தப்படுகிறார். ஒருவேளை பிரசன்னாவையும் புத்திசாலியாக காட்டியிருந்தால் இது கணேஷ் – வசந்த்தே தான் !

3. காஸ்டிங் அபத்தங்கள். யார் யாரோ நடிக்க வேண்டிய வேடங்களில் யார் யாரோ நடிக்கிறார்களே என்றே கவலையாக இருக்கிறது. பிரசன்னாவின் வேடம் ஒரு துயரம் என்றால் வினய்யின் வேடம் பெருந்துயரம். எப்பேர்ப்பட்ட கதாபாத்திரத்தை வடிவமைத்துவிட்டு அதனை போயும் போயும் வினய்யிடம் கொடுத்திருக்கிறீர்களே அய்யா.

4. காதல் காட்சிகள். எதை வேண்டுமானாலும் விடுவார்கள் ஆனால் காதலை மட்டும் விட்டுத்தொலைக்கவே மாட்டார்கள். முதலில் கதாநாயகி என்பதே துப்பறிவாளனுக்கு தேவையில்லை. அதிலே ஒரு காதல் வேறு. குறிப்பாக தன் சட்டையை அனு அணிந்தார் என்பதற்காக கோபப்படுவதும், ஷாப்பிங் மால் விபத்துக்குப் பின் அனுவிடம் விஷால் உளறுவதும் எரிச்சலூட்டும் காட்சிகள்.

5. கதை சொல்வதில் உள்ள வேகம். ஒவ்வொருமுறை கணியன் தான் கண்டுபிடித்ததை விவரிக்கும்போது மனப்பாடச் செய்யுளை மறந்துவிடுவதற்கு முன்பு ஒப்புவித்துவிடும் தொனியிலேயே பேசுகிறார். பொதுவாக மற்ற படங்களில் இதுபோன்ற சமயங்களில் இண்டர்கட் காட்சி வைப்பார்கள். மிஷ்கின் தன் படங்களுக்கு வரும் எல்லோரும் புத்திசாலிகள் என்று நினைக்கிறார்.

ஒரு வகையில் துப்பறிவாளனின் பலம், பலவீனம் இரண்டும் அதன் வினாதத்தன்மை என்று சொல்லலாம். மிஷ்கின் ஏராளமான குறியீடுகள் வைத்து படம் எடுக்கும் நபர். பிசாசு படத்தின் குறியீடுகளை இணையத்தில் பலரும் டீகோட் செய்து எழுதியபோது நான் அரண்டு போயிருக்கிறேன். பிசாசு படத்தை நான் அப்படியொரு கோணத்தில் பார்க்கவே இல்லை. அதே போல துப்பறிவாளனையும் சிலர் டீகோட் செய்யத் துவங்கியிருக்கிறார்கள். காட்சிகளின் பின்னணியில் வரும் ஓவியங்களைப் பற்றி ஒரு பதிவில் படித்தேன். பின்னணியில் ஓவியங்கள் வருகின்றன என்பதையே நான் கவனிக்கவில்லை. 

ஒரு காட்சியில், ஒரு டிராவல் அலுவலகத்தில் ஒரு வாடிக்கையாளர் விண்ணப்பப்படிவம் பூர்த்தி செய்துக்கொண்டிருக்கிறார். ஜான் விஜய் வந்து கிறுக்கன் மாதிரி சோபா வந்திருக்கு என்கிறார். உடனே அவசர அவசரமாக கடை சாத்தப்படுகிறது, படிவம் பூர்த்தி செய்துக்கொண்டிருந்தவர் அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்தப் படுகிறார், இன்னொரு அறையில் எல்லோரும் அவசர அவசரமாக குழுமி... பாஸ்தா சாப்பிடுகிறார்கள். வினய் சமைக்கிறார், மற்றவர்களுக்கு பங்கு வைத்து பரிமாறுகிறார் என்பதை ஒருவகையில் தொடர்புப்படுத்தி பார்க்க முடிகிறது. ஆனால் அந்த படிவம் பூர்த்தி செய்பவரை வெளியேற்றுவது எல்லாம் நெருடுகிறது. 

கொஞ்சம் லேட் பிக்கப் என்றாலும் சாயிஷா சேகல், அனு இம்மானுவெல் போன்ற அழகிய நடிகைகள் தமிழ் தயாரிப்பாளர்கள் கண்களில் படத் துவங்கியிருக்கிறார்கள். கோலிவுட்டிற்கு இறக்குமதி செய்யப்பட வேண்டிய நடிகைகள் என்று ஒரு லிஸ்ட் தயார் செய்து வைத்திருக்கிறேன். தயாரிப்பாளர்கள் அணுகினால் கொடுக்கிறேன்.

ராதா ஜோகேந்திரனுக்காக நான் ஆணையிட்டால் பார்க்கவேண்டிய சூழலுக்கு ஆளானேன். எப்படி இதுமாதிரி படங்களை எல்லாம் எடுக்கிறார்கள் என்று திகைத்துப் போனேன். ஆர்வம் தாங்காமல் இயக்குநரை கூகுள் செய்தேன். பெயர் தேஜா. கடந்த பதினேழு வருடங்களில் பதினைந்து, இருபது படங்களை இயக்கியிருக்கிறார். ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. தமிழில் ஹரி, சுராஜ், லிங்குசாமி, தரணி, அட்லி, பூனை சிவா போன்றவர்களை கிட்டத்தட்ட தேஜாவின் வகையறாவிற்குள் அடைக்கலாம். ஆனால் தேஜா அதைவிட கீழே பேரரசு லெவலில் இருக்கிறார். வித்தியாசம் என்னவென்றால் தமிழில் பேரரசுவை மறந்துவிட்டார்கள், தெலுங்கில் தேஜா இன்னும் சர்வைவ் ஆகிக்கொண்டிருக்கிறார். டோலிவுட் ஒரு பத்து வருடங்கள் கோலிவுட்டை விட பின்தங்கியிருக்கிறது.

நான் ஆணையிட்டாலில் தமிழுக்காக நாசர், மயில்சாமி, நண்டு ஜகனை வைத்து சில காட்சிகளை மட்டும் படமாக்கியிருக்கிறார்கள். படத்தில் இரண்டே இரண்டு பாஸிட்டிவான விஷயங்கள். 

ஒன்று, வசனங்கள். உதட்டுல சூடு பட்டவனுக்குத்தான் சிகரெட் பிடிக்கிற தகுதி இருக்கு, பாம்புக்கு புத்து வேணும்ன்னா எறும்புதான் வேலை செய்யணும், காசு இருக்குறவன் திருப்பதிக்கு போனாலும் மொட்டைதான் அடிச்சு விடுவாங்க, கிரீடம் வச்சு விடமாட்டாங்க – இப்படி நிறைய வசனங்கள். அப்புறம் தமிழக அரசியலை ஒத்து சில வசனங்கள் வருகின்றன. 

இரண்டாவது, காஜல் அகர்வால். பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம் என்று பழைய எம்.ஜி.ஆர் பாடல் பின்னணியில் காஜல் அறிமுகமாகும் காட்சி அதகளம். அதைத் தொடர்ந்து ஒரு ரொமாண்டிக்கான பாடல். அதன்பின் படம் அது இஷ்டத்துக்கு நாராசமான திசைக்குப் போய் காஜலை காணாமல் ஆக்கிவிடுகிறது. என்னென்னவோ நடந்து கடைசியில் காஜலாலேயே இக்கொடுமைகளை எல்லாம் தாளமுடியாமல் ஆஸ்பத்திரியில் ஆக்ஸிஜன் டியூப் இணைப்பை துண்டித்துக் கொள்கிறார். அதன்பிறகு கடைசி அரைமணிநேர படத்தில் என்ன நடந்தது என்பது பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. காஜல் மூச்சு நின்றதும், எழுந்து தடதடவென திரையரங்கை விட்டு வெளியேறிவிட்டேன்.

காஜல் அகர்வால் அவருடைய கேரியரின் இறுதிக்கட்டத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். முகத்தில் முதிர்ச்சி தெரிய ஆரம்பித்துவிட்டது. போதாத குறைக்கு குயின் படத்தின் தமிழ் ரீமேக்கில் நடிக்கிறாராம். பொதுவாக நடிகைகள் இம்மாதிரி படங்களில் நடித்ததும் ஒரு பெண்ணியவாதி இமேஜ் வந்து சேர்ந்துக்கொள்ளும். அதன்பின் எல்லாம் சுபம் தான் !

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

18 September 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 18092017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

நடுவில் கொஞ்ச நாட்களாக புத்தகம் படிக்கும் பழக்கமே நின்று போய்விட்டது. பேருந்தில் ஏறினால் ஒரு குட்டித்தூக்கம் போடத் தோன்றுகிறது. அல்லது ஃபேஸ்புக் நேரத்தை விழுங்குகிறது. கொஞ்சம் சிரமப்பட்டு அதிலிருந்து மீண்டு கார்த்திக் புகழேந்தியின் ஊருக்கு செல்லும் வழி படித்தேன்.

சின்னச் சின்னதாக முப்பத்தியொரு கட்டுரைகள். அநேகமாக ப்ளாகில் எழுதப்பட்டவை என்று நினைக்கிறேன். முதல் கட்டுரை இட்லியை பற்றியது. அக்கட்டுரையானது இட்லியில் துவங்கி கிராமத்து ஆட்டுக்கல், திருமண வீடு என்று நீண்டு ஆதம்பாக்கத்தில் உள்ள ஒரு இட்லிக்கடையின் அறிமுகத்துடன் நிறைவடைகிறது. கா.பு.வின் கட்டுரைகளுக்கென்று ஒரு வார்ப்புரு இருக்கிறது. அன்றாட வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு விஷயத்தை கவனிக்கிறார். பின்பு அதனுடனான அவரது தொடர்பை நினைவுக்குறிப்புகளுடன் விவரிக்கிறார். ஃபினிஷிங் டச்சாக மீண்டும் நிகழ்காலத்தின் சம்பவம் குறித்து ஒரு இறுதி வரி. உதாரணமாக, மகேஷிண்ட பிரதிகாரம் பார்க்கிறார். அது அவருக்கு சில பழைய நினைவுகளை தட்டி எழுப்புகிறது. அவற்றை சுவையாக விவரிக்கிறார். இன்னொரு கட்டுரையில், நீண்ட வருடங்களுக்குப் பிறகு நெல்லை ராம் – முத்துராம் திரையரங்கில் படம் பார்க்கிறார். அங்கிருந்து நெல்லையில் இருக்கும் / இருந்த திரையரங்குகளைப் பற்றி சுவையாக விவரிக்கிறார். எல்லாக் கட்டுரைகளுக்கும் பொதுவான விஷயம் சுவையான வர்ணனை என்பதுதான் இங்கே அடிக்கோடிட்டு காட்ட வேண்டிய விஷயம். இடையிடையே தீவிரமாக சில விஷயங்களையும் சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறார், சிறு தெய்வங்களின் மீதும், நாட்டார் பாடல்களின் மீதும் இயல்பாகவே கா.பு.வுக்கு ஒரு நாட்டம் இருப்பது தெரிகிறது. நடுவில் அவ்வப்போது சரவணன் சந்திரன் எட்டிப் பார்த்துவிட்டு போகிறார். நம் எல்லோரிடமும் நிறைய அனுபவங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் பலருக்கு எழுதுவதில் விருப்பம் இருப்பதில்லை. அல்லது திறமை இல்லையென்று நினைத்துக் கொள்கிறோம். அப்படிப்பட்டவர்கள் இவருடைய கட்டுரைகளை படித்தால் ஒரு உந்துதல் கிடைக்கக்கூடும். இவருடைய கட்டுரைகள் அத்தனை எளிமையாக, அவ்வளவுதான் பார் பெரிய அலங்காரமெல்லாம் வேண்டாம் உன் அனுபவத்தை அப்படியே எழுதினாலே போதுமென சொல்கின்றன.

கார்த்திக் புகழேந்தி கம்யூனிஸ சிந்தனையாளராக இருக்கக்கூடும் என்று நினைக்கிறேன். அவருடைய பதிப்பகத்திற்கு ஜீவா படைப்பகம் என்று பெயர் சூட்டியிருக்கிறார். மேலும் அவரது புத்தக அட்டைப்படத்தில் தா.பாண்டியன் நடந்து செல்வது போன்ற படத்தினை பிரசுரித்திருக்கிறார்.

மகளிர் மட்டும் வெளியாகும்போது அதனை பார்க்க திரையரங்கம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமென்பது பிக் பாஸின் நீண்ட நாட்களுக்கு முந்தைய கோரிக்கை. அதனை நிறைவேற்றியாயிற்று. பெண்ணிய சினிமாக்களுக்கு மனைவியுடன் செல்வது என்பது ஏறக்குறைய தற்கொலைக்கு சமம். அதையும் இதையும் காட்டி நம்மை குற்ற உணர்விற்குள் தள்ளி விட்டுவிடுவார்கள். நல்லவேளையாக மகளிர் மட்டும் அத்தனை உக்கிரம் கிடையாது.

கதை என்று புதிதாக எதுவுமில்லை. டிரைலரில் பார்த்த அதே விஷயங்கள் மட்டும்தான் கதை. இடையிடையே சில எரிச்சல்களை தவிர்த்துப் பார்த்தால் சுவாரஸ்யமாக நகர்கிறது. சிக்ஸர் அடிக்க வேண்டிய களம். ஆனால் பாதுகாப்பாக சிங்கிள் ரன் மட்டும் ஓடியிருக்கிறார்கள்.

கவுசல்யா – சங்கர் என்கிற நிஜப்பெயர்களை படத்தில் பயன்படுத்தியது, ஈழ நினைவேந்தல் காட்சி என்று நிறைய ஃப்ரேம்களில் ஆச்சர்யப் படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

மகளிர் மட்டுமில் மூன்று விஷயங்கள் என்னை வெகுவாக கவர்ந்தன. முதலாவது, அவரவருக்கான சின்ன வயது காஸ்டிங். நாசருக்கு நாசரின் மகனையே நடிக்க வைத்தாயிற்று. பானுப்ரியா, சரண்யா, ஊர்வசி, லிவிங்க்ஸ்டன் என்று எல்லோருடைய சின்ன வயது நடிகர்களும் முக அமைப்பு ஒத்துப்போகும் அளவிற்கு தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள். நிச்சயமாக இதற்குப் பின்னால் பெரிய உழைப்பு இருந்திருக்க வேண்டும். குறிப்பாக சரண்யாவின் சின்ன வயது கதாபாத்திரம் அத்தனை கச்சிதம்.

இரண்டாவது, பாவல் நவகீதனின் கேரக்டர். குற்றம் கடிதலில் வந்தது போலவே இதிலும் இவருக்கு முக்கியமான துணை கதாபாத்திரம். அவ்வப்போது இவருடைய ஹிந்தி கலந்த தமிழ் உச்சரிப்பும், எப்போதும் ரஜினிகாந்த் போல வாயை வைத்துக் கொண்டிருப்பது எரிச்சலைக் கொடுத்தால் கூட அந்த வேடத்திற்கு தன்னால் முடிந்த நீதியை செய்திருக்கிறார்.

மூன்றாவது, பானுப்ரியாவின் சின்ன வயது வேடத்தில் நடித்த அழகி ! சின்ன வயது காட்சிகள் இடையிடையே வந்தாலும் நேரம் குறைவு என்கிற நம் ஆதங்கத்தை புரிந்துகொண்டு அவரையே பானுப்ரியாவின் மகளாகவும் நடிக்க வைத்திருக்கிறார்கள். சீரான மூக்கு, கூரான கண்கள், கோதுமை நிறமென கச்சிதமான அழகி. அஜித் ரசிகர்கள் அடிக்கடி ஸ்க்ரீன் பிரசன்ஸ் என்பார்களே அதற்கு அர்த்தம் புரிந்துக் கொண்டேன். இவர் தோன்றும் காட்சிகளில் எல்லாம் என் கண்கள் அவரைவிட்டு அகலவில்லை. அகல முடியவில்லை. 

அழகியின் பெயர் ஷோபனா கார்த்திகேயன். அறிமுகப்படம் என்கிறார்கள். கொஞ்சம் டிக் செய்து பார்த்தேன். இவருடைய முன்னாள் சினிமா பெயர் ஜெஸின். ஜெஸின் கார்த்திக், ஜெஸின் டிக், ஜெஸின் தீபிகா என வெவ்வேறு பெயர்களில் மாடலாகவும், நடிகையாகவும் இருந்திருக்கிறார். ஒரு சில தமிழ்ப்படங்களில் குழந்தை நட்சத்திரமாக நடித்திருக்கிறார். போத்தீஸ், ஏர்டெல், கே.எப்.சி உட்பட சில விளம்பரங்களிலும் நடித்திருக்கிறார். 2013ல் மெம்மித்தரம் பிரேமிஞ்சுகுன்னம் என்கிற தெலுங்கு படத்தில் கதாநாயகியாக அறிமுகம் ஆகியிருக்கிறார். தமிழில் அங்குசம் என்கிற படத்தில் ஒரு சின்னஞ்சிறிய வேடத்தில் நடித்திருக்கிறார். தோண்டத் தோண்ட சில பழைய புகைப்படங்கள் எல்லாம் கிடைத்தன. அதை வைத்து பார்க்கும்போது கோலிவுட்டில் ஒரு சுற்று வரக்கூடிய எல்லா தகுதிகளும் ஷோபனாவிடம் இருக்கிறது. சினிமா ப்ரோக்கர் சொன்னார், ஜோசியக்காரர் சொன்னார் என்று ஷோபனா மூக்கு அறுவை சிகிச்சை மட்டும் செய்து கொள்ளாமலிருக்க வேண்டும்.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

11 September 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 11092017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

கடந்த வாரத்தில் ஒருநாள் நீலநிற சதுர முகமூடி அணிந்த இளைஞர்கள் நகரமெங்கும் ஆங்காங்கே நின்று துண்டு பிரசுரம் விநியோகித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவசரமாக அவர்களை புறக்கணித்துவிட்டு அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தால் ஒரு சக பணியாளர் அத்துண்டு பிரசுரத்தை கொண்டு வந்து எல்லோரையும் அதிலுள்ள எண்ணிற்கு மிஸ்டு கால் செய்யும்படி கேட்டுக்கொண்டார். ஏன் ? ஏனென்றால் மிஸ்டு கால்கள் கொடுத்தால் நதிகள் இணையுமாம். யார் ? காடுகளை அழித்து ஆசிரமம் கட்டிய ஒரு ஆசாமியார். புல்ஷிட் ! நாட்டில் எது நடந்தாலும் ஒரு குரூப் சிரத்தை எடுத்து சேஞ்.ஆர்க் பெட்டிஷனில் கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டிருக்கும். நானும் கூட அப்பாவியாக அதில் ஒருமுறை இணைந்திருக்கிறேன். இதுவும் கிட்டத்தட்ட ஆன்லைன் பெட்டிஷன் வகையறா தான். இதன் கான்செப்ட் என்னவென்றால் நீங்கள் பெட்டிஷன் கையெழுத்திட்டாலோ, மிஸ்டு கால் கொடுத்தாலோ நீங்கள் அவ்விஷயத்திற்கு ஆதரவு கொடுத்ததாக கணக்கில் கொள்ளப்படும். இறுதியில் குறிப்பட்ட எண்ணிக்கை ஆதரவு கிடைத்ததும் அது மொத்தமாக சம்பந்தப்பட்ட துறைக்கு சமர்ப்பிக்கப்படும். ஒரே கோரிக்கையை இப்படி ஒரே சமயத்தில் ஏராளமான பேர்கள் கோரும்போது அதனை நடைமுறைப்படுத்துவது குறித்து சம்பந்தப்பட்ட துறை பரிசீலனை செய்யலாம். சேஞ்.ஆர்கை பொறுத்தவரையில் சில சின்னச் சின்ன விஷயங்களில் வெற்றி கண்டிருக்கின்றன என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால் மீனவப் பிரச்சனையோ, ஈழப் பிரச்சனையோ பெட்டிஷன் கையெழுத்திட்டு ஒரு துரும்பு கூட நகரவில்லை என்பதே நிஜம். நதிகளை இணைக்கும் கேம்பெயினில் கோடிகளை இறைக்கும் ஜக்கி, அதனைக் கொண்டு வேறு ஏதேனும் உபயோகமான காரியங்கள் செய்திருக்கலாம் என்பது ஒருபுறம் தோன்றினாலும், ஜக்கி ஏதோ பெருசாக திட்டம் போடுகிறது என்பதை நினைத்து கலக்கமாக இருக்கிறது.

கடந்த வாரம் நீட் எதிர்ப்புக் குரல்களுக்கு இடையில் சன்னமாக சில புரியாத புதிர், குரங்கு பொம்மை விமர்சனங்களை கவனித்திருப்பீர்கள். இரண்டு படங்களையும் தேவி திரையரங்கில் அடுத்தடுத்த காட்சிகள் பார்த்தேன். 

குரங்கு பொம்மை வணிக சினிமாவிற்கும், கலைப் படைப்பிற்கும் இடையே ஊசலாடுகிறது. ஆமாம், கு.பொ.வின் மினிமலிஸ போஸ்டர்களைப் பார்த்து அது ஒரு கலைப்படைப்பாக இருக்கும் என்று நம்பிவிட்டேன். ஒரு குரங்கு பொம்மையின் படம் அச்சிட்ட பயணப்பையைச் சுற்றியே கதை நகர்கிறது. இறுதியில் அப்படி அந்தப்பையில் என்னதான் இருக்கிறது என்பதை ஒரு சிறிய திருப்பத்துடன் கொடுத்திருக்கிறார்கள். நியாயமாகப் பார்த்தால் கு.பொ.வின் கதையை அதிகபட்சம் பத்து நிமிடங்களுக்குள் சுருக்கிவிடலாம். நடுவில் ஹீரோயின் வேண்டும், டூயட் வேண்டும் என்பதற்காக ஒரு காதல் (கதாநாயகி டெல்னா டேவிஸ் அழகு !), போலீஸ் ஸ்டேஷன் காட்சி என்று நீள்கிறது. ஒரேயொரு போலீஸ் ஸ்டேஷன் காட்சி மட்டும்தான். அதன்பிறகு இப்படத்தில் காவல்துறையையே மறந்துவிட்டு ஆளாளுக்கு இஷ்டத்துக்கு கொடூர குற்றங்கள் புரிகிறார்கள்.

குரங்கு பொம்மையில் பாரதிராஜா
விதார்த்தை எனக்குத் தெரிந்து மூன்றாவது படத்தில் இதே மாதிரியான வேடத்தில் பார்க்கிறேன். இரண்டு பேருடைய நடிப்பு, கதாபாத்திரம் இப்படத்தில் ரசிக்க வைக்கிறது. ஒருவர், பாரதிராஜா. அவருடைய கடைசி காட்சியில் அவர் சொல்லும் அந்த குட்டிக்கதையும், பாவனைகளும் பிரமாதம். ஒட்டுமொத்த படத்தையும் தூக்கி நிறுத்த முயலும் காட்சி அது. இரண்டாமவர், குமரவேல். இவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை சுருக்கமாக அறிமுகக்காட்சியிலேயே காட்டிவிடுகிறார்கள். அதன் பிறகு இவர் நேக்காக செய்யும் காரியங்கள் எல்லாம் ரசிக்க வைக்கின்றன. 

புரியாத புதிர் ஒரு நான்கு வருடங்களாக கோடம்பாக்கத்தில் சாந்தியடையாத ஆவியாக உலாவி ஒரு வழியாக வெளியாகியிருக்கிறது. டிரைலரை பார்த்து சைக்கோ திரில்லர் போலிருக்கிறதே என்று நம்பி கண்ணியில் கால் வைத்துவிட்டேன். செக்ஸ் ஸ்கேண்டல்களால் ஏற்படும் பாதிப்புகளைப் பற்றி கதை நகர்ந்து, பழி வாங்கும் படலத்தில் முடிகிறது. ம்ஹூம் நான்கு வருடங்கள் இல்லை. சுமார் ஏழெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு வரவேண்டிய படம் என்பதை மனதில் இருத்திக்கொண்டே படம் பார்ப்பது நல்லது. ஸ்கேண்டல்கள் பார்ப்பது தவறு என்று சினிமாக்காரர்கள் நமக்கு பாடமெடுக்கும் துர்பாக்கிய சூழலில்தான் நாம் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

புரியாத புதிர்
புரியாத புதிரில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய ஒரு நல்ல விஷயம் அதன் அழகியல். இயக்குநர் நிச்சயமாக ஒரு ரசனையான ஆளாக இருக்கக்கூடும். கலை அலங்காரம், படமாக்கப்பட்ட இடங்கள் போன்றவை அதனை உறுதி செய்கின்றன. வசனங்கள் ஒரு சினிமாவுக்காக எழுதப்பட்டவை போலில்லாமல் நிஜத்திற்கு நெருக்கமாக இருக்கின்றன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஹீரோவுக்கும், ஹீரோயினுக்கும் இடையேயான காதல் உணர்வு அத்தனை அழகாக படமாக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு விபத்தில் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார் காயத்ரி. அவரது நலனுக்காக டிஸ்சார்ஜுக்குப் பின் தனியாக தங்க வேண்டாம் என்று மருத்துவர் அறிவுறுத்துகிறார். எனவே விஜய் சேதுபதி காயத்ரியை தன் வீட்டுக்கு அழைத்து வருகிறார். காதலருடைய வீட்டில் முதல்முறையாக நுழைகிறார் காயத்ரி. அப்போது அவருடைய கண்களும், கால்களும் காட்டும் காதல் அடடா ! காயத்ரி நீங்கள் கொஞ்சம் நன்றாக தமிழ் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது நல்ல டப்பிங் கலைஞரை பணியில் அமர்த்திக் கொள்ளுங்கள். மேலும் ஒப்பனை, உடை சமாச்சாரத்தில் கொஞ்சம் கவனம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்களுக்கான களம் காத்திருக்கிறது.

இவ்விரு படங்களுக்கும் பொதுவான அம்சங்கள் சில இருக்கின்றன. படைப்பாளிகள் என்றால் கொஞ்சம் கிறுக்குத்தனம் இருக்கும் என்பார்கள். இவ்விரு திரைப்படங்களின் இயக்குநர்களுக்கும் அந்தக் கிறுக்கு சற்றே கூடுதலாக இருக்கிறது. குரங்கு பொம்மையின் ஒரு காட்சியில் நரிக்குறவர்கள் நின்றுக்கொண்டிருந்த லாரியின் பின்னால் குழந்தைக்கு தொட்டில் கட்டி படுக்க வைத்ததாகவும் விடிந்தபிறகு லாரி அங்கே இல்லையென போலீஸில் புகார் செய்கிறார்கள். கதைக்கு சுத்தமாக சம்பந்தமே இல்லாத காட்சி இது. அடுத்த காட்சியிலேயே நகர சாலையொன்றில் பின்புறத்தில் தொட்டில் குழந்தையோடு ஒரு லாரி விரைவதாக காட்டுகிறார்கள். பாரதிராஜா – விதார்த் – குரங்கு பொம்மை படம் போட்ட பை இவை மூன்றிற்கும் உள்ள தொடர்பு எத்தனை குரூரமானது ? குறிப்பாக ஒரு ஷாட்டில் அப்பையை நாயொன்று முகர்வதாக காட்டுவதற்கு எப்படி அய்யா உங்களுக்கு மனது வந்தது ? இன்னொரு புறம் பெண்களை ஜஸ்ட் லைக் தட் கேவலப்படுத்தவும் தவறவில்லை. இப்படத்திற்கு சென்ஸார் கொடுத்திருப்பது யூ / ஏ !

குரங்கு பொம்மைக்காவது பரவாயில்லை, புரியாத புதிர் யூ சான்றிதழ் பெற்ற படம். உண்மையில் புரியாத புதிர் சொல்ல வந்தது நல்ல விஷயம்தான், ஆனால் அதைச் சொன்ன விதம் அதனை அதற்கு நேரெதிராக மாற்றிவிட்டது. ஸ்கேண்டல் பார்ப்பதும், பகிர்வதும், அப்படிச் செய்யும் உங்கள் நண்பர்களை மெளனமாக ஆதரிப்பதும் தவறு என்பதே இயக்குநர் சொல்ல வந்தது. ஆனால் என்ன நடக்கிறது. ஒருவரை பழி வாங்க வேண்டுமென்றால் அவர் பைக்கில் போகும்போது அருகிலுள்ள ஏசி பேருந்தில் பயணம் செய்து அதன் கண்ணாடி மாய்ஷரில் கோலம் போட வேண்டும். அவரை காதலிப்பது போல நடித்து வலையில் வீழ்த்த வேண்டும். அப்புறம் தன்னைத்தானே ஆபாச புகைப்படங்கள், வீடியோக்கள் எடுத்து யாரோ அனுப்புவது போல அவருக்கே அனுப்பி அவரை மன உளைச்சலில் தள்ள வேண்டும். தற்கொலை முயற்சி செய்ய வேண்டும். முடிந்தால் கடைசியாக ஒருமுறை அவருடன் ஜல்ஸா செய்துகொள்ள வேண்டும். கடைசியாக உனக்கு பிரிவின் வலி புரிய வேண்டும் என்று அவரிடம் தத்துவார்த்தமாக பேசி தற்கொலை செய்துகொள்ள வேண்டும். அப்பப்பா. ஒரு சிம்பிளான விஷயத்தை சொல்ல ஏன் இப்படி யூ டர்ன் போட்டு, டேபிளை எல்லாம் நொறுக்குகிறீர்கள் ரஞ்சித் ? உங்களுக்கு தற்கொலை எண்ணம் இருக்கிறது. ஆனால் செய்துகொள்ள பயம் என்றால் உடனே புரியாத புதிர் பார்க்கவும். அத்தனை டீடெயிலிங். உங்கள் டீடெயிலிங்கில் தீயை வைக்க. ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட கை நரம்பைக் காண்பிப்பதை முதலில் தடை செய்ய வேண்டும். இத்தனை குரூரமாக படங்கள் எடுக்கக்கூடாது என்றில்லை. குடும்பங்கள் கொண்டாடும் என்று தினத்தந்தியில் விளம்பரம் கொடுத்துவிட்டு ரத்தம் காட்டக்கூடாது என்றுதான் சொல்கிறேன்.

இவ்விரு படங்களும் ஒரு வகையில் பொதுபுத்தி மனப்பான்மையை பிரதிபலிக்கின்றன. குரங்கு பொம்மை, ‘இந்த மாதிரி செய்பவர்கள் எல்லாம் அவ்வளவு ஈஸியா சாகக்கூடாது சார்’ என்கிற பொதுபுத்தி. புரியாத புதிர், ‘உங்க வீட்டு பொண்ணுங்களுக்கு இப்படி நடந்தா என்ன சார் செய்வீங்க’ என்கிற பொதுபுத்தி.

இவ்விரு படங்களில் சொல்லப்படும் அறம், அதாவது மாரல் சயின்ஸ் ஒருமாதிரி போலியாக இருக்கிறது. குரங்கு பொம்மையில் வில்லன் கோடிகளை சம்பாதிக்கிறான். வாழ்க்கையை ஒரு சுற்று அனுபவிக்கிறான். ஆனால் கை, கால்கள் இழந்து துயரப்படுகிறான். கிட்டத்தட்ட குற்றமே தண்டனை க்ளைமாக்ஸை நினைவுக்கு வருகிறது. கொஞ்சம் கூட ஈவு இரக்கமே இல்லாதவன் என்று காட்டப்படும் வில்லன், க்ளைமாக்ஸில் மனம்வருந்தி கண்ணீர் விடுவதெல்லாம் ஏற்புடையதாக இல்லை. புரியாத புதிரில் ஸ்கேண்டல் ஒரு பெண்ணின் உயிரை பறிக்கிறது. அதற்கு காரணமான ஆண்களை பழி வாங்கும் படலத்திலும் ஒரு பெண் பாதிக்கப்படுகிறார். நியாயமாக அதுவும் ஸ்கேண்டலில் தானே சேர வேண்டும். 

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

4 September 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 04092017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

1948. தென்னாப்பிரிக்காவில் ‘அப்பர்தீட்’ (தீட்டு ?) எனும் நிற துவேஷ விதிமுறைகள் நடைமுறைக்கு வருகிறது. அப்பர்தீட் சட்டம் தென்னாப்பிரிக்கர்களை கறுப்பர், வெள்ளையர், நிறத்தவர், இந்தியர், ஆசியர் எனப் பல்வேறு இனக்குழுக்களாகப் பாகுபடுத்தியது. கறுப்பினத்தவர்களின் குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டன. 'வெள்ளையருக்கு மட்டும்' எனக் குறிப்பிடும் அறிவிப்புப் பலகைகள் பொது இடங்களில் தாராளமாகக் காணப்பட்டன. அரசு, கல்வி, மருத்துவ வசதி, பொதுச் சேவைகளில் பாகுபாட்டுக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்ததுடன், கறுப்பினத்தவருக்கு வெள்ளையரிலும் தரக் குறைவான வசதிகளையே வழங்கியது. கறுப்பினப் பாடசாலைகளின் கல்வி முறை அவர்களைக் கூலியாட்களாக உருவாக்குவதாகவே அமைந்தது. அப்பர்தீட் முறைக்கு மக்கள் நேரடியாகவும், அரசியல் வழிமுறைகள் மூலமும் காட்டிய எதிர்ப்புக்களை, நீதி விசாரணை இன்றித் தடுத்து வைத்தல், சித்திரவதை, செய்தித் தணிக்கைகள், கட்சிகளைத் தடை செய்தல் போன்ற நடவடிக்கைகள் மூலம் அரசு அடக்க முயன்றது. பல்வேறு புரட்சி இயக்கங்கள் தடைசெய்யப்பட்டன. 

விளையாட்டுக்களிலும், இனங்களுக்கு இடையிலான தொடர்புகள் விரும்பப்படவில்லை. கிரிக்கெட்டை பொறுத்தவரையில் கறுப்பின வீரர்கள் தென்னாப்பிரிக்க அணிக்காக விளையாட அனுமதிக்காதது மட்டுமில்லாமல் மற்ற கறுப்பின அணிகளுடனும் அந்நாட்டின் அணி விளையாடாமல் இருந்தது. அதன்படி இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து அணிகளுடன் மட்டும்தான் தென்னாப்பிரிக்கா கிரிக்கெட் விளையாடும். அந்த அணிகளிலும் வெள்ளையின வீரர்கள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். அப்போது டொ’லிவெரா என்கிற கறுப்பின வீரர் இங்கிலாந்துக்காக விளையாடி வருகிறார். டொ’லிவெரா யாரென்றால் தென்னாப்பிரிக்காவில் பிறந்து நிற துவேஷத்தால் உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டு அதனால் இங்கிலாந்துக்கு குடிபெயர்ந்தவர். 1968ம் ஆண்டு இங்கிலாந்துக்கும் தென்னாப்பிரிக்காவிற்கும் இடையே டெஸ்ட் தொடர் ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது. அச்சமயம் டொ’லிவெரா நல்ல ஃபார்மில் இருந்தும் கூட அவருக்கு தென்னாப்பிரிக்காவிற்கு எதிரான இங்கிலாந்து அணியில் வாய்ப்பு மறுக்கப்படுகிறது. ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக அணியில் இடம்பெற்ற ஒரு வீரருக்கு காயம் ஏற்பட அவருக்கு பதிலாக டொ’லிவெரா அழைக்கப்படுகிறார். தென்னாப்பிரிக்காவில் எதிர்ப்பலைகள் கிளம்புகின்றன. மிரட்டல்கள் விடுக்கப்படுகின்றன. இறுதியாக இங்கிலாந்து அணி தொடரை ரத்து செய்துவிட்டு நாடு திரும்புகிறது. தொடர்ச்சியாக சர்வதேச கிரிக்கெட் கவுன்சிலில் இருந்து தென்னாப்பிரிக்கா இடைநீக்கம் செய்யப்படுகிறது.

மண்டேலா - க்ளெர்க் உடன்படிக்கை
1991ம் ஆண்டு தென்னாப்பிரிக்காவில் தொடர் பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு பிறகு அப்பர்தீட் முறை ஒழிக்கப்பட்டது. தலைவர் நெல்சன் மண்டேலா சிறையிலிருந்து வெளியே வருகிறார். சர்வதேச கிரிக்கெட் கவுன்சிலில் தென்னாப்பிரிக்கா மீண்டும் இணைக்கப்படுகிறது. இதற்குள் நான்கு ஒருநாள் கிரிக்கெட் உலகக்கோப்பைகள் நடந்து முடிந்துவிட்டன. 1992ம் ஆண்டு ஆஸி, நியூஸியில் நடைபெற்ற உலகக்கோப்பையே தெ.ஆ பங்கேற்ற முதல் உலகக்கோப்பை. அதுவரையில் நிற துவேஷம் காரணமாக தெ.ஆ அணியில் வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்ட கெப்ளர் வெஸல்ஸ் அணியின் கேப்டனாக களமிறங்குகிறார். ஒன்பது அணிகள் பங்கேற்ற அந்த தொடரில் ஒவ்வொரு அணியும் மற்ற அணிகளுடன் தலா ஒரு முறை விளையாட வேண்டும். முதல் போட்டியே அப்போதைய உலக சாம்பியன் ஆஸியுடன். ஒன்பது விக்கெட் வித்தியாசத்தில் தெ.ஆ வெற்றி பெற்றது. ஆட்டமிழக்காமல் 81 ரன்கள் குவித்த கெப்ளர் வெஸல்ஸ் தான் ஆட்டநாயகன். லீக் ஆட்டங்களின் முடிவில் எட்டு போட்டிகளில் ஐந்தை வென்று மூன்றாமிடத்தை பிடித்தது தெ.ஆ. 

அரையிறுதியில் இங்கிலாந்துடன் மோதல். மழையின் காரணமாக ஆட்டம் சற்று தாமதமாக தொடங்கினாலும் ஓவர்கள் குறைக்கப்படவில்லை. எனினும் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் முதல் இன்னிங்க்ஸ் முடிக்கப்படாததால் ஐந்து ஓவர்கள் குறைக்கப்பட்டன. கொடுக்கப்பட்ட 45 ஓவர்களில் இங்கிலாந்து 252 ரன்கள் குவித்திருந்தது. அப்போதைய கிரிக்கெட் விதிமுறைகளின்படி அது பெரிய ஸ்கோர். தொடர்ந்து விளையாடிய தெ.ஆ. அதிரடியாக இல்லையென்றாலும் நிதானமாக இலக்கை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. கடைசியாக 13 பந்துகளில் 22 ரன்கள் தேவை. மழை குறுக்கிடுகிறது. அப்போது டக்வொர்த் – லிவிஸ் முறை கிடையாது. (ட-லி முறைக்கும் எதிர்ப்பாளர்கள் உண்டு). அப்போதைய மழை விதிமுறைகளின்படி இரண்டாவது அணி விளையாடும்போது மழை குறுக்கிட்டு, ஓவர்கள் குறைக்கப்பட்டால், ஒவ்வொரு ஓவர் குறைக்கப்படும்போது முதலாவது ஆடிய அணி ஒரு ஓவரில் அடித்த குறைந்தபட்ச ஸ்கோர் டார்கெட்டில் இருந்து கழிக்கப்படும். அதாவது முதலாவது ஆடிய அணி ஒரு ஓவரில் ரன் எதுவும் அடிக்கவில்லை என்றால் இரண்டாவது அணிக்கு முதல் ஓவர் குறைக்கப்படும்போது டார்கெட் குறையாது. அவ்விதிகளின்படி மழையின் குறுக்கீட்டால் ஒரு ஓவர் குறைக்கப்படுகிறது. டார்கெட் குறையவில்லை. 7 பந்துகளில் 22 அடிக்கவேண்டும். மழை தொடர்கிறது. முதலாவது விளையாடிய இங்கிலாந்து இரண்டு மெய்டன் ஓவர்கள் கொடுத்திருக்கிறது. அதனால் மீண்டும் டார்கெட் குறையவில்லை. ஒரு பந்தில் 22 ரன்கள். பன்னிரண்டு நிமிட மழை. கடைசி பந்தில் ஒரு ரன் எடுக்க, 20 ரன் வித்தியாசத்தில் இங்கிலாந்து வெற்றி பெற்றதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. தென்னாப்பிரிக்கா உலகக்கோப்பையில் இருந்து வெளியேறுகிறது.

இப்போட்டியின் முடிவை நீங்கள் எப்படி பார்க்கிறீர்கள் ? என்னைப் பொறுத்தவரையில் அநியாயம். ஒருவேளை மழை குறுக்கிடாமல் 13 பந்துகளில் 22 ரன்கள் அடிக்க முடியாமல் தென்னாப்பிரிக்கா தோற்றிருந்தால் அதனை நியாயமான தோல்வியாக ஏற்றிருக்கலாம். எதற்காக இப்போது தென்னாப்பிரிக்க கிரிக்கெட் வரலாற்றைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று உங்களுக்கு அநேகமாக புரிந்திருக்கலாம். கிட்டத்தட்ட NEET தேர்வும் 1992 உலகக்கோப்பையின் மழை விதிமுறைகளும் ஒன்றுதான்.

NEET தேர்வு காய்ச்சலில் இட ஒதுக்கீடு தொடர்பான நிறைய மொன்னைத்தனமான பதிவுகள் / வாட்ஸப் ஃபார்வேர்டுகள் ஃபேஸ்புக்கில் பரவிக்கிடக்கிறது. மேலோட்டமாக பார்த்தால் நியாயம் தானே என்று நினைக்கத்தோன்றும் பதிவுகள். இட ஒதுக்கீட்டில் மருத்துவம் படித்தவரிடம் ஆபரேஷன் செய்து கொள்வீர்களா? என்று ஒரு கேள்வி. மருத்துவம் என்றில்லை. எந்தத் துறையை எடுத்துக்கொண்டாலும் மதிப்பெண்கள் என்பது போட்டியில் வடிகட்டுவதற்கு மட்டுமே பயன்படும். பயிற்சிதான் முக்கியம். சிறப்பாக பணியாற்றும் மருத்துவர்கள் நாளடைவில் வேர்ட் ஆஃப் மவுத்தில் புகழ் பெறுகிறார்கள், சாதிக்கிறார்கள். மென்பொருள் துறையை எடுத்துக்கொண்டால் பெரும்பாலும் 65 – 70 சதவிகித மதிப்பெண்கள் எடுத்தவர்கள் தான். அதனால் 90 சதவிகிதம் எடுத்தவர்கள் மென்பொருள் துறையில் சாதிக்க முடியாது என்று சொல்லவில்லை. யாராக இருந்தாலும் பயிற்சி இருந்தால் சாதிக்கலாம். இட ஒதுக்கீடு என்பது பொருளாதார ரீதியாக பின் தங்கியவரை முன்னேற்றி விடுவதற்காக அல்ல, இன்னார் படிக்க கூடாது என கல்வி முழுமையாக மறுக்கப் பட்டு காலம் காலமாக கூலியாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என தலைமுறை தலைமுறையாக புத்தக வாசம் படாத படி பார்த்துக் கொண்ட இனத்திற்கு, எந்த படிநிலை அமைப்புப்படி அவர்கள் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டார்களோ அந்த படிநிலையின் ரிவர்ஸ் வெர்ஷன்தான் இந்திய இட ஒதுக்கீடு முறை. இட ஒதுக்கீட்டுக்கும் பொருளாதாரத்துக்கும் துளியும் சம்மந்தமில்லை. இப்போது தென்னாப்பிரிக்காவின் அப்பர்தீட் பற்றிய பத்தியை மீண்டும் ஒருமுறை படித்துப் பாருங்கள்.

சம நீதி - சமூக நீதி
இட ஒதுக்கீடு எதிர்ப்பாளர்களின் நீண்டகால வாதம் நீதி என்பது எல்லோருக்கும் சமம் என்பது. சமூகநீதி வேறு, சம நீதி வேறு. ஒரு அம்மா தான் பெற்ற பிள்ளைகள் அனைவரின் மீதும் பாரபட்சமில்லாமல் பாசம் வைப்பது சமநீதி. அதே அம்மா, பெற்ற பிள்ளைகளில் ஒரு பிள்ளை மட்டும் வாழ்வில் கஷ்டப்படும் போது, மற்ற பிள்ளைகளை விட ஒப்பீட்டளவில் பின்னுக்கு இருக்கும் போது, வசதியாக இருக்கும் பிள்ளைகளிடம் இருந்து தான் பெறும் பணம், பொருளை கூட இல்லாத பிள்ளைக்கு கொடுப்பாள். அந்த பிள்ளையை பற்றியே அவள் முழு சிந்தனையும், புலம்பலும் இருக்கும். அதற்காக மற்ற பிள்ளைகளை வெறுப்பதாக அர்த்தமில்லை, இது தான் சமூக நீதி !

விவரம் தெரியாமல் இதுபோல பதிவிடும் அற்பர்களை விடுங்கள். எல்லாம் தெரிந்தும் குரூரமாக ஒரு இறப்பைக் கூட கொச்சைப் படுத்துபவர்களை என்ன சொல்வது ? ஒரேயொரு ஆறுதல். பதிவுலகம் வந்த நாள் முதல் ஏராளமான மிதவாத / நடுநிலைவாத நண்பர்களை கடந்து வந்திருக்கிறேன். அவர்களுக்கெல்லாம் இப்பொழுதாவது நாம் யாரை எதிர்க்க வேண்டும் என்று புரிந்திருக்கும்.

நன்றி: வாசுகி பாஸ்கர் (பதிவின் சில மேற்கோள்கள் தோழர் வாசுகி பாஸ்கரின் பக்கத்திலிருந்து எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

28 August 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 28082017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

இவ்வார ஒயின்ஷாப் முழுவதும் விவேகம் என்பதை எச்சரித்துவிடுகிறேன். அலுப்பாக இருந்தால் நேரடியாக நான் ஆரம்பம் படம் வந்தபோது எழுதியதையே படித்துக் கொள்ளலாம்.

விவேகத்தைப் பற்றிய என் கணிப்புகள் சில பிசகிவிட்டன.

1. ஏ.கே.யின் சர்வைவல் படத்தின் பெரும்பகுதியை ஆக்கிரமிக்கும் என்று நினைத்திருந்தேன். காரணம் ரிலீஸுக்கு முன்பு டீஸர், டிரைலர், போஸ்டர்களில் சர்வைவல் பகுதி முன்னிறுத்தப்பட்டிருந்தன. படத்தில் அது வெறும் ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டும் வருகிறது.

2. காஜல் அகர்வாலுக்கு ஒரு மாண்டேஜ் பாடல் உட்பட பத்து நிமிடக்காட்சிகள் மட்டும் இருக்கும் என்று யூகித்திருந்தேன். அதுவும் பொய்த்துவிட்டது. மாறாக அத்துரோகத்தை அக்ஷராவுக்கு நிகழ்த்தியிருக்கிறார்கள். (காஜலின் வேடம் பற்றி பிற்பகுதியில் பார்க்கலாம்).

மற்றபடி படம் நன்றாக இருக்காது என்ற என் கணிப்பில் எந்த பிசகுமில்லை. எனக்கு பிரச்சனையில்லை. நான் கொடுத்த 47 ரூபாய் 20 பைசாவிற்கு தேவி தியேட்டர் ஏஸியில் இளைப்பாறியதற்கும், வீணா இன் வியன்னா கேட்டதற்கும், காஜல் அகர்வாலை பார்த்ததற்கும் சரியாக போய்விட்டது. மற்றவர்கள் படம் பார்ப்பதற்கு முன் ஒருமுறை யோசித்துக் கொள்வது நல்லது.

கடந்த நான்கு நாட்களில் விவேகத்தை பல தரப்பினரும் போதுமான அளவிற்கு கழுவி ஊற்றிவிட்டார்கள். அதனால் படத்தின் பாஸிடிவ் விஷயங்களை முதலில் பார்க்கலாம்.

1. அக்ஷரா ஹாஸனின் அறிமுகம் மற்றும் அறிமுகத்திற்கு முன்பு வரும் ஃபேஸ்மேக்கர் டிராக்கிங், ஹோலோகிராம் காட்சிகள்.
2. அஜித்துக்கும் காஜலுக்கும் இடையே உள்ள அன்னியோன்யம். காதலாட பாடல். மோர்ஸ் கோட். அதை க்ளைமாக்ஸில் கனெக்ட் செய்த உத்தி.
3. இரண்டாம் பாதியில் அஜித்துக்கும் விவேக் ஓபராய்க்கும் நடக்கும் ஒரு மனக்கணக்கு விளையாட்டு.

இனி நெகடிவ் விஷயங்கள் -

1. ஒரு படத்திற்கு எப்போதும் ஆரம்பம், முடிவு, இடைவேளைக்கு முந்தைய காட்சி மூன்றும் சிறப்பாக அமைய வேண்டும். நடுவில் உள்ள காட்சிகள் மொக்கையாக இருக்கலாம் என்றில்லை. இம்மூன்றும் சரிவர அமைந்தால் மற்றவை மறக்கப்படும், மன்னிக்கப்படும். விவேகத்தின் முதல் காட்சி ஒரு அபத்தக்களஞ்சியம். தமிழே தெரியாத போர் வீரர்களிடம் அஜித் தமிழில் நீண்ட, அன்னாயிங் வசனமொன்றை பேசுகிறார். அத்தனை பேரும் துப்பாக்கிகளை அஜித் மீது குறிவைத்து காத்திருக்கிறார்கள். நான்கைந்து ஹெலிகாப்டர்கள் வேறு பறக்கின்றன. அத்தனையும் மீறி தல பாலத்திலிருந்து தலைக்குப்புற டைவ் அடித்தபடியே வீரர்களை கைத்துப்பாக்கி கொண்டு சுட்டு வீழுத்துவதும், அவர்கள் பதிலுக்கு சுடும் குண்டுகள் ஒன்று கூட தோழர் மீது படாததும் அப்பப்பா ! அந்த ஒரேயொரு காட்சி மட்டும் போதும் விவேகத்தை வச்சு செய்ய !

2. ஆனைக்கும் அடிசறுக்கும் என்பார்கள். ஆனால் அஜித்துக்கு இப்படத்தில் சறுக்கலே கிடையாது. முதுகில் குத்தினாலொழிய அவரை யாராலும் வீழ்த்தவே முடியாது. அக்ஷன் படங்களைப் பொறுத்தவரையில் வில்லன் ஹீரோவுக்கு நிகரான பலம் பொருந்தியவனாக இருக்க வேண்டும். தர்மத்தினை வாழ்வுதனை சூது கொஞ்சம் கவ்வ வேண்டும். இறுதியில் தர்மம் வெல்ல வேண்டும். அப்போதுதான் சுவாரஸ்யம் இருக்கும்.

3. எரிச்சலூட்டும் வசனங்கள். எப்போதாவது தத்துவம் சொன்னால் பரவாயில்லை. எப்போதுமே தத்துவம் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால். வசனங்கள் எழுதியதும் சிவா என்றே நினைக்கிறேன். அவர் உடனடியாக மணிமேகலை பிரசுரத்தை தொடர்பு கொண்டு அவர் எழுதிய பொன்மொழிகள் புத்தகத்தை பிரசுரிக்கச் சொல்லி கேட்கலாம். இப்போது வேலைகளை தொடங்கினால் ஜனவரி புத்தகக்காட்சியில் வெளியிட்டுவிடலாம்.

4. படத்தின் கதை இதுதான் என்பதையே பார்வையாளர்களுக்கு பொறுமையாக சொல்லப்படவில்லை. குத்துமதிப்பாக விவேக் ஓபராய் கெட்டவருப்பா, அஜித் நல்லவரு என்று நாமாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. திடீரென ஒரு காட்சியில் ஷேடோ கவர்ன்மென்ட், சீக்ரெட் சொஸைட்டி என்கிறார்கள். ஒரு ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடங்கள் ஒதுக்கி (துப்பாக்கியில் வரும் ஸ்லீப்பர்செல்ஸ் விவரணை போல) அதனைப்பற்றி இன்னும் விலாவரியாக காட்டியிருக்கலாம்.

5. இறுதிக்காட்சி. முன்பே சொன்னதுபோல கிளைமாக்ஸ் என்பது ரசிகர்களின் மனநிலை மீது முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. விவேகத்தை எடுத்துக்கொண்டால் அஜித் எப்படியும் அந்த சதியை முறியடித்துவிடுவார் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். அவர் விவேக் ஓபராய் இருக்கும் இடத்தை கண்டுபிடித்து அவ்விடத்தை வந்தடைகிறார் என்பதுடன் படம் முடிந்துவிடுகிறது. அதன்பிறகு ஒரு ஃபைட் சீன் என்பது கூட சம்பிரதாயமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் காஜல் பாட்டு பாடுவதெல்லாம் ரசிகர்களின் சோதித்துப் பார்க்கும் சாடிஸ மனப்பான்மை.

இவை போக பொதுவாக சில விஷயங்கள்,

6. பெரிய நடிகர்களை வைத்து படமெடுக்கும் இயக்குநர்கள் தங்கள் பேட்டிகளில் தவறாமல் ஒரு வாக்கியத்தை சொல்வார்கள். அவருடைய ரசிகர்களுக்காக சில விஷயங்களை சேர்த்திருக்கிறோம் என்பார்கள். தியேட்டரில் ரசிகர்கள் விசிலடித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைப்பது தவறில்லை. ஆனால் அவர்கள் அப்படி செய்ய வேண்டுமென்றே வலிந்து சில காட்சிகளை, செய்கைகளை திணிப்பது நல்லதல்ல. இவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்றால் அஜித் மெதுவாக திரும்பிப் பார்ப்பது, நடந்து வருவது, சம்பந்தமே இல்லாமல் சக்ஸஸ் மீட் வைப்பவர்களை நக்கல் விடுவது, பைக்கில் வீலிங் செய்வது, சட்டையைக் கழட்டுவது என்று மொத்தமாக ஒரு இருபது காட்சிகளை படத்தில் வைத்துவிடுகிறார்கள். வைத்துவிட்டு தெறிக்குது, ஒழுகுது என்று வடை சுடுகிறார்கள்.

7. பெரிய பட்ஜெட், கடின உழைப்பு ஓகே. ஆனால் நிஜமாகவே இவ்வளவு பெரிய பட்ஜெட் இப்படத்திற்கு தேவையா ? இப்படத்திற்கு இத்தனை தேசங்களில் படம் எடுக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லையே ? சர்வைவா பாடலில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஹெலிகாட்பர்கள் தேவையில்லாமல் அட்மாஸ்பியரில் பறக்கின்றன. ஒரு காட்சியில் விரையும் மெட்ரோ ரயில்களுக்கு மத்தியில் சண்டை போடுகிறார்கள். அஜித் ஏன் ஸ்வாமி சிக்ஸ் பேக் வைக்க வேண்டும் ? யாராவது கேட்டார்களா ?

உடனடியாக அஜித் சில விஷயங்களை நிறுத்துவது நல்லது. அவருக்கு.

1. கூலிங் கிளாஸ்.
2. சால்ட் அண்ட் பெப்பர்
3. நடப்பது.
4. சுடுவது.
5, பைக் சேஸிங் காட்சி.
6. முதுகில் குத்துப்படுவது.
7. எரிக்க எரிக்க எழுந்து வருவது.
8. ஸ்லோ மாடுலேஷன் டயலாக் டெலிவரி.
9. வில்லனால் / அல்லக்கைகளால் புகழப்படுவது.

மேலே சொன்ன விஷயங்கள் எல்லாம் ஒரு காலத்தில் அஜித் செய்தபோது ரசித்தோம். ஆனால் அதையே செய்துக்கொண்டிருந்தால்... ருசிக்காக இரண்டு இட்லி கூடுதலாக சாப்பிடலாம். ஐம்பத்தி ஏழு கிலோ இட்லியெல்லாம் முடியாது ! அஜித்தின் சில முந்தைய படங்களில் இதேபோன்ற காட்சிகள் வந்தால் கூட அதையும் மீறி ஒரு ரசிகனாக அக்காட்சிகள் ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தும். இப்போது அந்நிலை கடந்தாயிற்று. ஆங்கிலத்தில் கூஸ்பம்ஸ் என்பார்களே அது ஒட்டுமொத்த விவேகத்தில் ஒருமுறை கூட எனக்குத் தோன்றவில்லை. எனக்குள் இருக்கும் அஜித் ரசிகன் கொஞ்ச கொஞ்சமாக செத்துக்கொண்டிருக்கிறான். ஒரேயொரு ஆறுதல். முன்பெல்லாம் அஜித் படங்கள் என்றாலே துணை கதாபாத்திரங்கள் எல்லாம் ‘தல’ என்ற வார்த்தையை வைத்து எத்தனை விதமான வாக்கியங்கள் அமைக்கலாம் என்ற சொல் விளையாட்டை விளையாடுவார்கள். நல்லவேளையாக அது விவேகத்தில் இல்லை.

ஒரு விவேக் நகைச்சுவை காட்சியில் அவரது மனைவியாக வருபவர் விவேக் ஓபராயுடன் மட்டும் ஒருமுறை நடித்துவிட வேண்டும் என்று விளையாட்டாய் சொல்வார். அந்த துணை நடிகை மனம் தளராமல் காத்திருந்தால் அவருடைய ஆசை கூடிய விரைவில் நிறைவேறலாம். அந்த அளவிற்கு ஒரு சொத்தை வில்லனாக விவேக் ஓபராய். அதுவும் பட ரிலீஸிற்கு முன்னால் குழுவினர் அளித்த பேட்டிகளில் எல்லாம் சொல்லிவைத்த மாதிரி, அவரை வில்லன் என்று சொல்ல முடியாது. ஒரு முக்கியமான காதாபாத்திரம் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். சஸ்பென்ஸ் காயத்ரி வைக்கிறார்களாம். 

விவேகத்தின் சந்தோஷமான விஷயம் – காஜல் அகர்வால். (காஜல் என்னோட சந்தோஷம்ன்னு சொல்றத விட என்னோட சந்தோஷமே காஜல்தான்னு சொல்லலாம்). தமிழில் காஜல் அகர்வால் நடித்ததிலேயே சிறப்பான கதாபாத்திரம் என்றால் அது விவேகம் படத்தின் யாழினிதான். பொதுவாக தமிழ் சினிமாவில் ஹீரோயின் என்றாலே அரைக்கிறுக்காக காட்டுவார்கள். காஜலும் பெரும்பாலான படங்களில் ஒரு முட்டாள் காதலியாகத்தான் வந்திருக்கிறார். குறிப்பாக, ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா என்ற குப்பை தலைவியை திட்டமிட்டு பங்கம் செய்தது போலிருந்தது. ஒப்பீட்டளவில் மாற்றான் கொஞ்சம் பரவாயில்லை. விவேகத்தைப் பொறுத்தவரையில் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை அர்த்தமுள்ள கதாபாத்திரம் காஜலுக்கு கிடைத்திருக்கிறது. மகிழ்ச்சி !

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment