15 January 2018

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 15012018

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

புத்தாண்டு வாழ்த்துகள் :)

பிசகில்லாத ஒரு ஃபேமிலி ட்ரிப்புடன் புத்தாண்டு அபாரமாக துவங்கியிருக்கிறது. கூடுதல் செழிப்பாக நண்பர்களிடமிருந்து பரிசாக சில புத்தகங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன. குறிப்பாக நண்பர் பாக்யராஜ், கிம் ஸ்டான்லி ராபின்சனின் மார்ஸ் முத்தொகுதியை அனுப்பியிருக்கிறார். ஒருவேளை நானே பணம் செலுத்தி மார்ஸ் முத்தொகுதியை வாங்கியிருந்தால் கூட அதனை படித்திருப்பேனா என்பது சந்தேகம். இன்னொருவர் கொடுத்த பரிசு என்பதால் கண்டிப்பாக படிக்க வேண்டும். 

கடந்த புத்தாண்டை 'இருவர்' பார்த்து துவக்கினேன். இம்முறை 'சிறைச்சாலை' பார்க்க வேண்டும் என்று யோசித்து வைத்திருந்தேன். மோகன்லால், தபு அல்லது செம்பூவே பூவே பாடல் கூட காரணமாக இருக்கலாம். மற்றபடி இரு படங்களுக்கும் தொடர்பில்லை. 

சிறைச்சாலை மொழிபெயர்ப்பு திரைப்படம் என்கிற விஷயமே இத்தனை நாள் தெரியாமல் இருந்திருக்கிறேன். காலா பானி என்கிற மலையாள சினிமாவின் மொழிபெயர்ப்பு. மலையாளத்தில் கிளாஸிக் சினிமா வரிசையில் காலா பானியும் ஒன்று. இப்படத்திலிருந்து நூல் பிடித்துக் கொண்டுபோனால் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தைப் பற்றி நிறைய தெரிந்துகொள்ள உதவும். 

வைப்பர் தீவு சிறைச்சாலை © Rik Dhar
காலா பானி என்பது அந்தமான் சிறைச்சாலையை குறிக்கிறது. வடமொழியில் கருப்பு நீர் என்று பொருள். பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் கொடிய சிறைச்சாலை. அந்தமான் சிறை 1906ம் ஆண்டு கட்டி முடிக்கப்பட்டது. எனினும் அதற்கு முன்பே அரசியல் கைதிகளை அந்தமானுக்கு நாடு கடத்தும் பழக்கம் இருந்திருக்கிறது. அந்தமானில் உள்ள வைப்பர் தீவைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். கிட்டத்தட்ட அரை சதுர கி.மீ பரப்பளவு கொண்ட மிகச்சிறிய தீவு. விஷப்பாம்புகள் நிறைந்த தீவு என்று சொல்லப்படுகிறது. கைதிகளை கை, கால்களை பிணைத்து இங்கு விட்டுவிடுவார்களாம். தொடர்ச்சியாக உணவு, குடிநீர் கிடைக்காமல் வெயிலிலும், மழையிலும், குளிரிலும் வாடி, பாம்புகளிடம் கடிப்பட்டு மிகுந்த துயரத்தோடு உயிர் நீத்திருக்கிரார்கள் கைதிகள். அதன் பிறகு (1867) இங்கே சிறிய சிறை ஒன்று நிறுவப்பட்டது. சிப்பாய் கலக போராளிகள் நிறைய பேர் வைப்பர் தீவு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். அவர்களில் பலர் அங்கேயே தூக்கிலிடப்பட்டனர். போர்ட் ப்ளேரில் செல்லுலர் ஜெயில் கட்டி முடித்தபிறகு வைப்பர் சிறையில் பெண் கைதிகள் மட்டும் அடைக்கப்பட்டனர்.

செல்லுலர் சிறை வளாகம் © Milind Sathe
அந்தமான் சிறை வரலாற்றில் முக்கியமான வில்லன் கதாபாத்திரம் அங்கே ஜெயிலராக பணியாற்றிய டேவிட் பெர்ரி. போர்ட் ப்ளேரின் கடவுள் என்று தன்னைத்தானே விளித்துக்கொண்ட டேவிட் கைதிகளை கொடிய வேலைகளுக்கும் தண்டனைகளுக்கும் ஆளாக்கினார். ஓய்வில்லாமல் தேங்காயிலிருந்து நார் எடுப்பது, செக்கிழுப்பது போன்ற பணிகள் கைதிகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டன. அப்பணிகளில் அவர்களுக்கு எட்ட முடியாத இலக்குகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டன. எட்டத் தவறியவர்களுக்கு கசையடிகள் வழங்கப்பட்டன. இயற்கை உபாதைகளுக்கு கூட அனுமதிக்கப்பட்ட நேரம் வரும் வரையில் அடக்கி வைத்திருக்க வேண்டும். உடல்ரீதியான துன்புறுத்தல்கள் ஒருபுறம் என்றால் மனரீதியான, உணர்வுரீதியான துன்புறுத்தல்கள் இன்னொரு புறம். அந்தமான் சிறையின் குறிப்பிடத்தகுந்த அம்சம் அங்கே ஒரு அறையில் ஒரு கைதியை மட்டும்தான் அடைப்பார்கள். 12 x 9 சிறிய அறை. ஜன்னல்கள் கிடையாது. சிறைக்கம்பிக்கு எதிர்ப்புறம் இன்னொரு அறை இருக்காது. இப்படி தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சிறைக்கைதிகள் உளவியல் ரீதியாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இன்னொரு பக்கம் பார்ப்பனர்களின் பூணூலை அகற்றுவது, ஹிந்து – முஸ்லீம் கைதிகளுக்கு இடையே கலவரத்தை தூண்டுவது போன்ற செயல்களும் சிறையில் நிகழ்ந்திருக்கிறது. அப்போதைய பார்ப்பனர்களின் நம்பிக்கையின் படி கடல் கடப்பது பாவச்செயல். அதனால் அந்தமான் சிறைக்கு அழைத்துச் செல்வதே அவர்களை மனதளவில் பலவீனமாக்கியது.

கசையடி சித்தரிப்பு © Sapna Kapoor
நிறைய பேர் தண்டனைகள் காரணமாகவும், உடல் உபாதைகள் காரணமாகவும் மடிந்தனர். அப்படி மடிந்தவர்களின் உடல்களைக் கூட கடலில் கல்லைக் கட்டி போட்டுவிடுவார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. 

தீவு என்பதால் அங்குள்ள ஆங்கிலேயர்களுக்கே போதுமான உணவு, குடிநீர் கிடைக்கவில்லை. இங்கிருந்து கப்பல்களில் அவர்களுக்கு தேவையான பொருட்கள் கொண்டு செல்லப்பட்டன. அதனால் கைதிகளுக்கு குறைந்த உணவே கொடுக்கப்பட்டது. தரமும் மோசம். இதனை எதிர்த்து கைதிகள் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். தொடர்ச்சியாக ஆறேழு நாட்கள். அதன்பிறகு போராடிய கைதிகளுக்கு வலுக்கட்டாயமாக உணவு புகட்டப்பட்டது. மஹாவீர் சிங் (பகத் சிங் குழுவில் ஒருவர்) என்கிற கைதிக்கு உணவு புகட்டும்போது அது நுரையீரலுக்கு சென்றதால் அவர் உயிரிழந்தார்.

சாவர்க்கர்
அந்தமான் சிறையைப் பற்றி பேசும்போது தவிர்க்க முடியாத ஒரு நபர் சாவர்க்கர். இந்தியாவில் காந்தி எப்படி போற்றப்படுகிறாரோ அதே போல அந்தமானில் சாவர்க்கர் போற்றப்படுகிறார். அந்தமான் விமான நிலையத்திற்கு அவருடைய பெயரே சூட்டப்பட்டிருக்கிறது. சாவர்க்கர் ‘அபினவ் பாரத்’ (இளைய இந்தியா) எனும் இயக்கத்தை நடத்தி வந்தார். பல அரசியல் செயல்பாட்டாளர்களும், புரட்சியாளர்களும் அதில் இணைந்தனர். 1909ம் ஆண்டு ஜாக்சன் என்கிற ஆங்கிலேயே அதிகாரியை அபினவ் பாரத்தின் பதினேழு வயது இளைஞர் சுட்டுக் கொல்கிறார். அதன் நீட்சியாக இளைஞர் தூக்கிலிடப்பட்டார். இளைஞர் பயன்படுத்திய கைத்துப்பாக்கி லண்டனில் இருந்து அபினவ் பாரத் இயக்கத்தின் மூலமாக பெறப்பட்டது என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. சாவர்க்கர் லண்டன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். பின்னர் அங்கிருந்து தப்ப முயன்றதால் ஐம்பது ஆண்டுகள் சிறை தண்டனை கொடுக்கப்பட்டு அந்தமானுக்கு அனுப்பப்பட்டார். அந்தமான் சிறை அனுபவங்கள் சாவர்க்கரிடம் தீவிர மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடும். சிறை சென்ற ஆறே மாதத்தில் ஆங்கிலேயருக்கு மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதினார் சாவர்க்கர். ஒன்றல்ல இரண்டல்ல. ஐந்து முறை மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதுகிறார். பதினோரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிரிட்டிஷ் அரசு சாவர்க்கரை சில நிபந்தனைகளுடன் விடுதலை செய்தது. மராட்டிய ரத்தினகிரி மாவட்டத்தைத் தாண்டி வெளியே போகக்கூடாது, அரசியல் போராட்டங்களில் பங்கெடுக்கக் கூடாது என்பவை முக்கியமான நிபந்தனைகள். அதன்படி விடுதலையான பிறகு வேறொரு திசையை நோக்கி பயணமானார் சாவர்க்கர்.

சிறைச்சாலை படத்திலும் சாவர்க்கர் வருகிறார். கொஞ்சம் திரிபுகளோடு. சாவர்க்கர் சிறையிலிருந்த காலம் 1911 – 1921. சிறையில் உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நிகழ்ந்த வருடங்கள் 1933 மற்றும் 1937. படத்தில் இப்போராட்டத்தை சாவர்க்கர் தலைமையேற்று நடத்தியதாக காண்பிக்கப்படுகிறது. சிறைச்சாலையில் அஹிம்ஸா சிந்தனையாளராக மோகன் லாலும், கம்யூனிஸ சிந்தனையாளராக பிரபுவும் நடித்திருக்கிறார்கள். மோகன் லாலுக்கு ஒரு காதல் வருகிறது, ஒரு டூயட் வருகிறது. இப்பாடலில் ரசிக்கத்தகுந்த அம்சம் ஒன்று வருகிறது. ஒரு தாமரைப்பூ. அதிலிருந்து இரண்டு சொட்டு நீர் தபுவின் தொப்புளிலிருந்து சரியாக ஒரு அங்குலம் தொலைவில் வந்து விழுகிறது. பின்னர் தபுவின் இடையில் கட்டியிருக்கும் முத்துமணி மாலையை யாரோ விடுவிக்க அதிலிருந்த முத்துகள் சிதறி ஓடுகின்றன. முழுக்க டாக்குமெண்டரியாக எடுத்துத் தொலைக்காமல் இதுபோன்ற லெளகீக விஷயங்களை படத்தில் சேர்ப்பது நல்லவிஷயம்தான். ஆனால் சில வரலாற்று எல்லைமீறல்கள் தான் கவலைகொள்ள வைக்கின்றன. சாவர்க்கரின் சித்தரிப்பு ஒரு எல்லைமீறல். இன்னொரு எல்லைமீறல் – வங்காளத்தைச் சேர்ந்த பீனா தாஸ் என்கிற சுதந்திரப் போராளி. தன்னுடைய பட்டமளிப்பு விழாவில் அப்போதைய வங்காள கவர்னரை துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொல்ல முயன்று, ஒன்பது ஆண்டுகள் கடுங்காவல் தண்டனை பெற்று, அந்தமான் சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார். சிறைச்சாலை படத்தில் பீனா தாஸுக்கும் முகுந்த் ஐயங்காருக்கும் (பிரபு கதாபாத்திரத்தின் பெயர்) ஒரு மெல்லிய ரொமான்ஸ் வருகிறது. டூயட், தாமரைப்பூ, முத்துமணி மாலை இல்லாதது ஆறுதல்.
*****
கடந்த ஆண்டின் கடைசி இடுகையில் ஃபீட்பேக் கேட்டதற்கு நல்ல ரெஸ்பான்ஸ். ஃபீட்பேக் என்னவென்று மட்டும் தெரிந்துக்கொண்டு, முடிந்தால் அதனை செயல்படுத்தலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் ஒரு சில கேள்விகள் பதில் எதிர்பார்க்கும் தொனியில் வந்திருக்கின்றன. அவற்றை அடுத்ததடுத்த வாரங்களில் ஒவ்வொன்றாக பார்க்கலாம். இருந்தாலும் 'சூனா கானா பற்றி சில வார்த்தைகள்..?' போன்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் சொல்வதாக இல்லை !

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

25 December 2017

பிரபா ஒயின்ஷாப் – 25122017

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

தொடர்ச்சியாக வெளிவரும் ஐம்பதாவது ஒயின்ஷாப் இடுகை இது. எச்சரிக்கை: சுய புராணம். நான், எனது, எனக்கு போன்ற சொற்களை விரும்பாதவர்கள் ஐம்பதாவது பதிவுக்கு வாழ்த்துகள் என்று கமெண்ட் போட்டுவிட்டோ, போடாமலோ ஓடிவிடலாம்.

நான் சொல்லப்போகும் விஷயங்கள் உங்களுக்கு வேடிக்கையாக அல்லது சில்லறைத்தனமாகக் கூட தெரியலாம். என்னளவில் தொடர்ச்சியாக ஐம்பது வாரங்கள் விடாப்பிடியாக ஒயின்ஷாப்பை எழுதி முடித்திருப்பதை ஒரு சாதனையாகவே பார்க்கிறேன். 

ஒயின்ஷாப்பின் கதை :-

முதன்முறையாக ஜனவரி 2011ல் பிரபா ஒயின்ஷாப் என்கிற தலைப்பில் வாராவாரம் எழுதத் துவங்கினேன். (பழைய இடுகைகளை படித்துப் பார்ப்பது சங்கடமூட்டும் விஷயம் என்பதால் இணைப்பு கொடுக்கவில்லை). அது கேபிள் சங்கர், ஜாக்கி சேகர் என்ற இரு ஜாம்பவான்கள் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த சமயம். ஜாக்கியின் சாண்ட்வெஜ் அண்ட் நான்வெஜ் புதன் மற்றும் வெள்ளி வெளிவந்துக் கொண்டிருந்தது என்று நினைக்கிறேன். கேபிளின் கொத்து பரோட்டா முறையாக ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் வெளிவரும். இவர்கள் தவிர்த்து அவியல், குவியல், காக்டெயில் என்று இன்னும் ஏராளமான பெயர்களில் நிறைய பேர் கலவை இடுகை எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் அப்படி ஒன்றை எழுத ஆசைப்பட்டேன். தலைப்பு என்ன வைக்கலாம் என்று யோசித்தபோது முதலில் நினைவுக்கு வந்தது காக்டெயில் தான். அதனை ஏற்கனவே கும்மாச்சி பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்ததால் குவார்ட்டர் அல்லது சரக்கு நிமித்தமாக ஏதாவது வைக்கலாம் என்று தீவிரமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது திடீரென ஒருநாள் வடிவேலுவின் ஒயின்ஷாப் காமெடி என் சிந்தனைக்கு எப்படியோ எட்டிவிட்டது. பத்து பொருத்தமும் கொண்ட கச்சிதமான பெயர். அப்படி துவங்கியது தான் ஒயின்ஷாப். சில மாதங்கள் கழித்து அதற்கென ஒரு ரகளையான பேனரை வடிவமைத்துக் கொடுத்தார் நண்பர் சுகுமார் சுவாமிநாதன். தற்போது என் வலைப்பூவில் இருக்கும் ஆளவந்தான் கமல் படம் போட்ட பேனரை வடிவமைத்துக் கொடுத்தும் அவரே. 

வாராவாரம் எழுத வேண்டுமென்றால் கொஞ்சமாவது அதற்கென நேரம் ஒதுக்க வேண்டும். எனவே ஞாயிற்றுக்கிழமையில் நேரம் கிடைக்கும்போது எழுதி திங்களன்று வெளியிட வேண்டுமென முடிவு செய்துக்கொண்டேன். இந்த விஷயத்தில் எனது முன்னோடியான கேபிளைப் போலவே ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் எழுதுகிறேன் என்று எனக்கு அப்போது ஒரு கர்வம் இருந்தது. கேபிளிடம் எப்போதும் வியக்கும் விஷயம் அவரது கன்ஸிஸ்டன்ஸி. அவர் சினிமாவில் இயக்குநரான பிறகும் கூட விடாமல் கொத்து பரோட்டா எழுதிக் கொண்டிருந்தார். கன்ஸிஸ்டன்ஸியை பொறுத்தவரையில் என்னால் அவருக்கு அருகில் கூட நெருங்க முடியவில்லை. ஆரம்பத்தில் திட்டம் எல்லாம் பயங்கரமாக போட்டாலும் பெரும்பாலும் ஞாயிற்றுக்கிழமை பின்னிரவில் அவசர அவசரமாக எழுதும்படி இருந்தது. என்னுடைய கேஸ் ஹிஸ்டரியை எடுத்துப் பார்த்தால் தெரியும். புத்தாண்டு துவங்கியதும் உத்வேகமாக எழுதத் துவங்குவேன். ஒன்றிரண்டு மாதங்கள் கடந்தபிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எழுதுவது குறைய ஆரம்பிக்கும். என்ன பெரிய ஒயின்ஷாப் என்கிற சலிப்பு ஏற்படும். சோர்வு வீழ்த்தும். மாதங்கள் செல்லச் செல்ல ஜனவரியில இருந்து ஃப்ரெஷ்ஷா தொடங்குறோம் என்று நினைக்க ஆரம்பித்துவிடுவேன். 

இப்போதும் அந்த சலிப்பு, சோர்வு, புத்தாண்டில் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்கிற நினைப்பு எல்லாம் அப்படியே தான் இருக்கிறது. ஆனால் இந்த ஒயின்ஷாப் விஷயத்தில் மட்டும் கொஞ்சம் கறாராக இருந்திருக்கிறேன். சற்று மிகைப்படுத்தி சொல்வது போல தோன்றினாலும் இதுதான் உண்மை. சில எழுத்தாளர்கள் எல்லாம் தங்கள் புத்தகத்தின் முன்னுரையில் புத்தகம் அதுவே அதனை எழுதிக்கொண்டது என்பார்கள். அப்படி படிக்கும் போதெல்லாம் மனதிற்குள் ஒரு நமுட்டுச்சிரிப்பு சிரித்துக்கொள்வேன். ஆனால் ஒயின்ஷாப் விஷயத்தில் அதனை நானே நேரடியாக உணர்ந்தேன். மேலும் என்னை இணைய நண்பர்கள் யாராவது நேரில் சந்தித்தால் நான் அமுக்குணி மாதிரி இருப்பதை பார்த்துவிட்டு எனக்கும் நான் எழுதுவதற்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்பார்கள். அது உண்மைதான். உங்களை நேரில் வந்து சந்திக்கும் அந்த அம்மாஞ்சிக்கும் இதனை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் நபரும் ஒரே ஆள் கிடையாது. ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன். ஜனவரியில் மசினகுடி போயிருந்தோம். அங்கிருந்து திரும்பி வரும்போது ஞாயிற்றுக்கிழமை நள்ளிரவு ஆகியிருந்தது. பயங்கரமான அயர்ச்சி. ஒயின்ஷாப்பாச்சு மயிராச்சு என்று நேராக போய் படுத்துவிட்டேன். காலையில் எழுந்து பார்த்தால் ஒயின்ஷாப் வெளியாகியிருந்தது. வீட்டில் கேட்டதற்கு இடையில் சுமார் இரண்டு மணிநேரங்கள் நான் படுக்கையில் இல்லை என்று மட்டும் சொன்னார்கள்.

இப்படி ஒரு சம்பவம் மட்டுமல்ல. நான் திங்கட்கிழமையை தேர்ந்தெடுத்து வைத்திருப்பதால் லாங் வீக்கென்ட் அல்லது விடுப்பு எடுத்து பயணம் சென்றால் அங்கேயிருந்து எழுத வேண்டியது வரும். ஒருமுறை விளாத்திகுளத்தில் உறவினர் இல்ல காதுகுத்துக்கு போய் அங்கிருந்து எழுதினேன், சமீபத்தில் ஒரு வாரம் கொல்லிமலையில் நள்ளிரவில் கொல்லி பிசாசு போல விழித்துக்கொண்டு ஹோட்டல் ரிசப்ஷன் மோடம் அருகே லேப்டாப்பை எடுத்துக்கொண்டு போய் அமர்ந்து அடித்த கூத்தெல்லாம் மறக்கவே முடியாது. பல சமயங்களில் எதைப் பற்றி எழுதுவது என்று எந்த ஐடியாவும் இருக்காது. டெஸ்க்டாப் முன்பு அமர்ந்துக்கொண்டு இரண்டு, மூன்று மணிநேரங்களை விரயமாக்குவேன். பின்னர் பயங்கரமாக தூக்கம் வந்து படுத்துவிடுவேன். திரும்பவும் அதிகாலை எப்படியோ எழுந்து குறைந்தது அறுநூறு வார்த்தைகளில் ஏதோ ஒன்றை எழுதிவிடுவேன். இதில் ‘எப்படியோ’ என்கிற வார்த்தையில் தான் சூட்சுமம் இருக்கிறது.

வேகமாக ஒரு கிளான்ஸ் ஜனவரியில் இருந்து எழுதிய ஒயின்ஷாப்பை வாசித்துப் பார்த்தேன். வழக்கம் போல தான். ஜனவரியில் இருந்து ஏப்ரல் வரை ஒப்பீட்டளவில் தரமாக எழுதியிருக்கிறேன். மே, ஜூன், ஜூலையில் தொய்வடைந்து ஆகஸ்டுக்கு பிறகெல்லாம் கிடைத்த ஒரு டாபிக்கை வைத்து தென்னை மரம் – பசு மாடு கதை எழுதியிருக்கிறேன். நிஜமாகவே வாசித்தவர்கள் பாவம்தான். 

இதில் இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். சிலர் நான் யாருக்காகவும் எழுதவில்லை எனக்காக மட்டும்தான் எழுதுகிறேன் என்பார்கள். கலைத்தாயை ஓழ் போடுவதற்காக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பார்கள். சுத்த பேத்தல். எப்போதும் ஒரு இரண்டாம் நபரிடம் இருந்து கிடைக்கும் அங்கீகாரம் தரும் போதை அலாதியானது. உண்மையோ, பொய்யோ நீங்கள் நன்றாக எழுதுகிறீர்கள் என்று யாராவது சொன்னால் டோப்படித்தது போன்ற ஒரு கிறக்கம் மூளை நரம்பிற்குள் போய்விட்டு வரும். அதே சமயம் தொடர்ச்சியாக இப்படி எழுதிக் கொண்டிருந்தது வருடம் முழுக்க என்னை உற்சாகமாக வைத்திருந்ததை நானே உணர்ந்தேன். திங்கட்கிழமை காலை கச்சிதமாக ஒயின்ஷாப்பை பப்ளிஷ் செய்துவிட்டு ஆபீஸ் போகும்போது கிடைக்கும் மனநிறைவு அலாதியானது. ஒருவேளை ஒருவர் கூட ஒயின்ஷாப்பை படிக்கவில்லை என்றால் கூட அந்த மனநிறைவுக்காக தொடர்ந்து எழுதியிருப்பேன் என்று என்னால் உறுதியாக சொல்ல முடியும்.

இருப்பினும் வருடம் முழுக்க என்னை தொடர்ந்து ஊக்கப்படுத்திய உள்ளங்களுக்கு நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். வருகிற ஆண்டிலும் இதே போல தொடர்ந்து ஒயின்ஷாப் எழுதுவேன். அதற்கு முன்பு இரண்டு வாரங்கள் இடைவேளை எடுத்துக்கொள்கிறேன். மூளையை கொஞ்சம் ஃப்ரெஷ்ஷாக்கிக் கொள்ள இவ்விரு வாரங்களை பயன்படுத்திக்கொள்ள போகிறேன். அடுத்த ஒயின்ஷாப் 15012018 அன்று வெளிவரும்.

என் மீது அன்புள்ளம் கொண்டவர்கள், ஒயின்ஷாப் பகுதியை தொடர்ந்து வாசிப்பவர்கள் ஃபீட்பேக் கொடுத்து என்னையும் என் எழுத்துகளையும் செரிவூட்டலாம். குறிப்பாக சில கேள்விகளை முன்வைக்கிறேன்.

ஒரு ஒயின்ஷாப் இடுகை அதிகபட்சம் எத்தனை வார்த்தைகள் இருந்தால் வாசிப்பீர்கள் ?

ஒயின்ஷாப்புக்கு நுழைந்து பாதியில் வாசிக்காமல் திரும்பிப் போனதுண்டா ? ஆமாம் என்றால் ஏன் ?

ஒயின்ஷாப்பில் எழுதிய குறிப்பிட்ட பகுதி ஏதாவது உங்கள் நினைவில் இருக்கிறதா ? எது ஏன் ?

மொக்கையாக எழுதியிருக்கிறான் என்று நினைத்த தருணங்கள் ?

ஒயின்ஷாப்பில் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கும் விஷயம் ?

குறிப்பாக ஏதாவது விஷயத்தை பற்றி எழுத வேண்டுமென நினைக்கிறீர்களா ?

ஒயின்ஷாப்பைப் பற்றி பொதுவாக உங்கள் கருத்து என்ன ?

கேள்விகளைத் தாண்டி சொந்தமாக உங்களுக்கு தோன்றும் விஷயத்தை நீங்கள் என்னிடம் எந்த சங்கடமும் இல்லாமல் தெரிவிக்கலாம். இதில் ஏதேனும் தயக்கமாக இருந்தால் சரஹாவில் கூட தெரிவிக்கலாம். இணைப்பு: https://philosophyprabhakaran.sarahah.com/

மீண்டும் புத்தாண்டில் சந்திக்கலாம். அனைவருக்கும் புத்தாண்டு மற்றும் தமிழர் திருநாள் வாழ்த்துகள் :)

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment