4 May 2020

நள்ளிரவின் நடனங்கள்

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

ஊரடங்கிற்கு முன் ஒரு மாலைப்பொழுதில், ஒரு பேருந்து பயணத்தில், கிண்டிலில் நள்ளிரவின் நடனங்கள் புத்தகத்தை படிக்கத் துவங்கினேன். முதல் கதையே கோவா செல்லும் திருமணமான நான்கு பேச்சுலர்களைப் பற்றியது. இரண்டாவது கதை ஊட்டியில் தொடங்கியது. ஒரு நிமிஷம். இது பயணத்தில் படிப்பதற்கு உகந்த புத்தகம் போலிருக்கிறதே என்று எடுத்து கமுக்கமாக உள்ளே வைத்துக் கொண்டேன்.

அத்துடன் வர்கலாவில் ஒரு சிம்பாவையும், ஒரு பீராவையும் உள்ளே சாத்தியிருந்த ஒரு நள்ளிரவில் நடனங்களைத் தொடங்கினேன்.

மொத்தம் பன்னிரண்டு சிறுகதைகள். எழுத்தாளருடைய சுருக்கமான, அடக்கமான முன்னுரை. வீம்புக்காக ஒரு குழந்தை எழுதிய கதைகள் என்று தனது முன்னுரையில் எழுதியிருக்கிறார் அராத்து. மேலும் முன்னுரையில் புது முயற்சி, தனித்துவம் போன்ற சில குறிச்சொற்களையும் கவனித்தேன்.

வழக்கமாக அராத்துவின் புத்தகங்களில் சாருவின் முன்னுரை இருக்குமில்லையா ! அது இந்த புத்தகத்தில் இல்லை. அதனால் மனதில் எந்த சஞ்சலமும் இல்லாமல் புத்தகத்தை தொடர்ந்து வாசிக்க முடிந்தது. 

பெரும்பான்மை கதைகள் நவீன உலகின் உறவுச் சிக்கல்களைப் பேசுகிறது. அப்பர்-மிடில் கிளாஸ் வாழ்க்கை முறையைப் பேசுகிறது. அவ்வளவு கதைகளும் டிராவல் சம்பந்தப்பட்டவை இல்லை என்றாலும் கோவா, ஊட்டி, புவனேஷ்வர், லங்காவி, புக்கட் என்று பயணிக்கின்றன. பயணத்தில் படிப்பதற்கு உகந்த புத்தகம் என்ற கருத்தில் மாற்றமில்லை.

பொதுவாக தமிழ் புனைவுகளில் உவமைகளுக்கு என்று சில டெம்ப்ளேட்கள் வைத்திருப்பார்கள். அவற்றை மொத்தமாக காலி செய்து, முற்றிலும் வேறொரு கோணத்தில் உள்ளது அராத்தின் உவமைகள். சில உதாரணங்கள் - தெலுங்கு சினிமாவின் பாடல் காட்சியில் முதல் வரிசையில் ஆடுபவளைப் போல் இருந்த ஒருத்தி – மாபெரும் லேடீஸ் ஹாஸ்டலில் அழகிய இளம்பெண்கள் அனைவரும் லிப்ஸ்டிக் போட்டுக் கொண்டதைப் போல கூடுதல் பச்சையுடன் நர்த்தனம் ஆடிக்கொண்டிருந்தன செடிகள்.

அதே போல சின்னச் சின்னச் கிண்டல்கள். வேலைக்காரி, வேலைக்காரி என்று தொடர்ந்து சொல்ல வேண்டாம். பொலிட்டிக்கல் கரெக்ட்னெஸ் ஆசாமிகள் படையெடுப்புக்கு ஆளாக வேண்டி வரும் – ஃபில்டர் காஃபி குடிக்க வேண்டும் போலத்தான் இருந்தது. ஆனாலும் கிரீன் டீ. குடித்துக் கொண்டும் புகைத்துக் கொண்டும் இருப்பதால் மற்ற அனைத்திலும் ஹெல்த்தியாக இருந்தாக வேண்டி இருக்கிறது – இலக்கியம் என்றால் டி.ராஜேந்தர் பொண்ணுதானே என்று கேட்கும் அளவுக்கு சமர்த்தனாக தன்னை வளர்த்தெடுத்து இருந்தான். ஒரு சிறுகதைக்குள் குட்டிக்கதையாக வரும் நவ் ஹீன் முழுக்கவே பட்டாசு.

இந்திய நடுத்தர வர்க்க மனோபாவத்தைப் பற்றிய ஒரு மெல்லிய நையாண்டி அராத்துவின் கதைகளில் தொடர்ந்து இடம்பெறுகிறது. ஒரு இடத்தில் கோவாவில் உள்ள ஒரு ரெஸ்டாரண்ட் பற்றிய வர்ணனை வருகிறது. எண்பது சதவிகிதம் வெளிநாட்டினரால் நிரம்பி வழியும் ரெஸ்டாரண்ட் அது. ஒவ்வொருவரும் என்ன செய்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று எழுதிக்கொண்டே வருகிறார். சில ரஷ்யர்கள் கஞ்சாவோ ஏதோ புகைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவன் கிடார் வாசித்துக்கொண்டிருந்தான். இரண்டு பெண்கள் மினி ஸ்கர்ட்டில் மெலிதாக இடுப்பை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் செஸ் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர் என்று நீளும் அந்த வர்ணனை கடைசியாக ஒரு இந்தியன் ஃபேஸ்புக்கை நோண்டிக்கொண்டு இருந்தான் என்று முடிகிறது.

அதே சிறுகதையில் இன்னொரு இடத்தில் வகதூர் பீச்சில் தமிழ்நாட்டில் இருந்து வந்திருந்த ஒரு நடுத்தர வயது தொப்பைக் கூட்டம் தனியே வாந்தி எடுத்தபடி கிடந்தது. வாந்திக்கு நடுவில் ஒரு தொப்பை கர்ம சிரத்தையாக செந்தமிழ் தேன்மொழியாள் என சீரியஸாக பாடியபடியே ஆடிக்கொண்டிருந்தது என்று வருகிறது.

அராத்துவின் ஒரு சில கதைகளில் ஒரு பிரபல எழுத்தாளரின் சாயல் தெரிவதாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சட்டென எழுத்தாளரின் பெயர் நினைவுக்கு வரவில்லை. ம்ஹும். சார்லஸ் புக்கொவ்ஸ்கி, ழார் பத்தாயெல்லாம் இல்லை. அவர்களை நான் படித்தது இல்லை என்பதால் அராத்து, அவர்களின் சாயலில் எழுதுகிறாரா அல்லது அவர்களையும் தூக்கிச் சாப்பிட்டு விட்டாரா என்பது குறித்து என்னால் உறுதியாகக் கூறமுடியவில்லை. நான் கவனித்தது வாமு கோமுவின் சாயல். குறிப்பாக வெடுக் ராஜா, அபாயம் ஆகிய இரண்டு கதைகளும் வாமு கோமு ஸ்டைல். வெடுக் ராஜா கதையை படிக்கும்போது களவாணி விமல் நினைவுக்கு வந்தார்.

இச்சிறுகதைகளில் பெரும்பாலானவை எழுத்தாளரின் சொந்த மற்றும் நண்பர்களுடைய அனுபவங்களில் இருந்து எழுதப்பட்டவை என்று உணர முடிகிறது. உறைவிடப் பள்ளியில் குழந்தைகளைச் சேர்ப்பது பற்றிய கதை ஒரு உதாரணம். இன்னொரு கதையில் ஹீரோ ஒரு பீச் ரெசார்ட் பார்ட்டிக்கு போகிறான். அந்தப் பார்ட்டியைப் பற்றி குறிப்பிடுகையில் – கண்டிப்பாக மறக்காமல் அவசியம் தங்களுக்கான மதுவை தாங்களே எடுத்து வாருங்கள் என காலில் விழாத குறையாக அந்தக் குழுவின் அட்மின் பல போஸ்ட்டுகள் மூலம் கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தார் என்று எழுதியிருக்கிறார். 

ஆங்காங்கே சில பரிசோதனை முயற்சிகளை செய்து பார்த்திருக்கிறார். அதில் முக்கியமான பரிசோதனை புக்கட் என்கிற சிறுகதை. மல்டிபிள் பர்ஸன் நரேடிவ் முறையில் பயணிக்கிறது இக்கதை. ஒரு தாய்லாந்து லோக்கல் ஆள், ஒரு விலைமகள், ஒரு இந்திய இளைஞன். ஒருவருக்கொருவர் அதிகம் அறிமுகமில்லை. அக்கதையில் ஒரு கட்டம் இப்படிப் போகிறது –

அவளை அழைத்து இந்திய நண்பனிடம் கை காட்டினேன். அவள் இயல்பாக அவனுடன் ஒட்டிக்கொண்டாள். லவ் யூ டார்லிங்க்என்றாள். 

லவ் யூ டார்லிங்க்என்று சொல்லி அவனை இயல்பாக்க முயற்சித்தேன். அவன் இதய துடிப்பை உணர முடிந்தது. அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தது. 

லவ் யூ டார்லிங்க்என்று அவள் சொன்னது எனக்கு இதமாக இருந்தது. ஒரு ஒட்டுதல் வந்தது. இவள் அழகாகவும் ஸ்டைலாகவும் இருந்தாள்.

ஒரு சின்ன சம்பவம். அதனை மூவரும் அவரவர் பார்வையில் சொல்கிறார்கள். இக்கதை வாசகர்களுக்கு ஒரு சிறிய சவாலையும், வாசிப்பின்பத்தையும் வழங்குகிறது.

முன்னுரையில் எழுதியிருப்பது போலவே புது முயற்சியும், தனித்துவமும் அராத்துவின் கதைகளில் நிரம்பியிருக்கின்றன. அதே சமயம் ஒருவித அலட்சியமும் தென்படுகிறது. அராத்து தன்னுடைய கதைகளை ரொம்ப கேஷுவலாகவும், சில சமயம் வாய்ஸ் டைப்பிங் மூலம் எழுதுவதாகவும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எழுத்தாளன் புதிய தொழில்நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொள்வது வரவேற்கத்தக்கது தான். அதே சமயம் எழுத்தாளனுக்கு டிலிஜென்ஸ் மிக மிக அவசியம். எழுத்தாளர் கூடுதலாகக் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டிருந்தால் இதே புத்தகத்தை இன்னும் மேம்பட்ட வடிவில் தந்திருக்கலாம்.

கடைசியாகத்தான் கவனித்தேன். சாருவின் சுருக்கமான ஒரு முன்னுரை பின்னட்டையில் இருக்கிறது.

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

29 April 2020

கன்னித்தீவு

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு,

கன்னித்தீவு – மனதிற்கு நெருக்கமான நாவல்.

2004ம் ஆண்டு. சுனாமி வந்து சில நாட்களுக்குப் பிறகு “தி ஹிந்து” நாளிதழின் முகப்புப் பக்கத்தில் ஒரு புகைப்படம் வெளியாகியிருந்தது. சுனாமிக்குப் பிறகு அந்தமானை சுற்றியுள்ள தீவுகளை மேற்பார்வையிட, இந்திய கடற்படையினர் ஹெலிகாப்டரில் ரோந்து சென்றிருக்கிறார்கள். அப்போது வடக்கு சென்டினல் தீவை கடக்கையில் அங்கிருந்த ஒரு பழங்குடி தனது ஈட்டி போன்ற ஆயுதத்துடன் ஹெலிகாப்டரை குறிபார்த்து ஓடிவரும் புகைப்படம் அது. தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு வியப்பையும் நிறைய அதிர்ச்சியையும் கொடுத்த புகைப்படம் அது.

© இந்திய கடற்படை
இதுகுறித்து ப்ளாகில் ஒன்றிரண்டு முறை எழுதவும் செய்திருக்கிறேன். அதன்பிறகு, குறிப்பாக 2012ல் நான் அந்தமான் சென்றுவந்த பிறகு வடக்கு சென்டினல் மக்களைப் பற்றி நிறைய தகவல்களைத் தேடித் தேடி படித்திருக்கிறேன். சென்டினிலியர்களைப் பற்றி படிப்பதில் ஒரு சுவாரஸ்யம் இருக்கிறது. இதுதான், இப்படித்தான் என்று உள்ளங்கை நெல்லிக்கனியாக இல்லாமல் கொஞ்சம் ரகசியமாக உள்ள விஷயங்களுக்கே உரித்தான கவர்ச்சி. ராமாவரம் சம்பவத்தையோ, ஆட்டோ சங்கர் வரலாறில் உள்ள நடிகைகளின் பெயர்களையோ, ஜெயலலிதாவின் மரண ரகசியத்தையோ தெரிந்துகொள்ள விழைவதற்கு இணையான கிக் அது. ஒருவேளை நீங்கள் இதனை நம்பாமல் கூட போகலாம். புனைவு எழுதும் வாய்ப்பு எப்போதாவது கிடைத்தால் அதில் வடக்கு சென்டினிலியர்களை எங்கேனும் புகுத்த வேண்டும், பயன்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். சி.எஸ்.கே முந்திக்கொண்டார்.

நாவலின் அட்டைப்படமே ஒரு பரிபூரண உணர்வைத் தருகிறது. ஒரு முன்னூறு பக்க நாவலின் உயிரைக் குழைத்து அப்படியொரு ஓவியத்தை வரைந்திருக்கிறார் சந்தோஷ் நாராயணன். 

நாவலின் கதை இதுதான் என்று ஓரளவிற்கு யூகித்து வைத்திருந்தேன். In fact, யாராக இருந்தாலும் யூகித்துவிடலாம். வெளியீட்டு விழாவிற்கு வேறு சென்று வந்திருந்தேன். இருந்தாலும் முதல் பர்வம் ஒரு இனிய வியப்பு. அது எங்கள் முதல் கர்ப்ப காலத்தை நினைவூட்டியது. Intimate விஷயங்களை பொதுவில் எழுத வேண்டாம் என்று யோசிக்கிறேன். சில பகுதிகள் அச்சு அசலாக எங்களுடன் பொருந்திப் போனது. அநேகமாக எல்லா மகிழ்ச்சியான தம்பதிகளுக்கும் கன்னித்தீவு சில நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும்.

எனது மனைவி ஒரு budding reader. அவர் தனது முதல் வாசிப்பை  தன்னிச்சையாக தேர்ந்தெடுத்தார் (பிரபாகரனின் போஸ்ட்மார்ட்டம்). அதனை படித்து முடித்ததும் அத்தோடு விடாமல் தொடர்ந்து புத்தகம் வாசிக்க விரும்புவதாக என்னிடம் கூறினார். பார்வதி பற்ற வைத்த நெருப்பை அணையாமல் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு என்னிடம் வந்தது போலிருந்தது. அவர் வாசிப்பதற்கான இரண்டாவது நாவலாக கன்னித்தீவை நான்தான் தேர்ந்தெடுத்தேன். எனது தேர்வு நான் எதிர்பார்த்ததைவிட சிறப்பாகவும், திருப்திகரமாகவும் அமைந்தது.

நாவலில் உள்ள தர்க்கப்பிழைகளை வைத்து நிறைய எழுதிவிட்டார்கள். நிறைமாத கர்ப்பிணியை தேர்தல் பணிக்கு அனுப்ப மாட்டார்கள், பார்வதி எப்படி நாள் முழுக்க கடல்நீரில் மிதக்கிறாள், எப்படி சாகசங்கள் செய்கிறாள் என. திரைக்கதையில் மூன்று அங்க அமைப்பு என்பார்கள். அதன் முதல் பகுதி செட் அப். ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலை நோக்கி கதையை நகர்த்திச் செல்வது செட் அப் பகுதியின் வேலை. டைட்டானிக் கப்பலின் மாலுமிகள் ஜாக்கும் ரோஸும் ரொமான்ஸ் செய்வதை பராக்கு பார்க்காமல் ஒழுங்காக கப்பலை செலுத்தியிருந்தால் அது பனிப்பாறையில் மோதாமல் இருந்திருக்கும் இல்லையா ? ஆனால் அப்படி அவர்கள் சூதானமாக நடந்திருந்தால் டைட்டானிக் படம் சாத்தியமில்லை. பிரகாஷ் ராஜ் சுவலட்சுமியை அடைய விரும்பினால் தான் ஆசை. விஜய் ஜோதிகாவின் இடுப்பைப் பார்த்தால் தான் குஷி ! 

சி.எஸ்.கே.விடம் நான் வியந்து ரசிக்கும் விஷயம் பெரியப் பெரிய விஷயங்களை ரத்தினச் சுருக்கமாக சொல்லிவிடுவது. இந்நாவலின் இடையே இப்படியொரு வரி வருகிறது – கல்பனா-1 ஏவப்பட்ட அதே நாளில் பார்வதியின் அப்பா அவள் ஜாதகத்தைக் கையில் எடுத்தார். எவ்வளவு சுருக்கம் பாருங்கள். ஒரு பக்கம் நாடு விண்வெளிக்கு செயற்கைக்கோளை ஏவும் அளவிற்கு முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தப் பணியில் பங்காற்றிக்கொண்டிருக்கும் முற்போக்கு சிந்தனை கொண்ட கதாநாயகன். இன்னொரு பக்கம் அதே விண்வெளியில் உள்ள கோள்களின் மீது மூடநம்பிக்கை கொண்ட கதாநாயகியின் அப்பா. இதே மாதிரி நாவல் முழுக்க நிறைய சுவையான, சுருக்கமான வாக்கியங்கள். சில உதாரணங்கள் - காமத்தை விட மனிதனுக்கு உத்வேகமூட்டக்கூடிய ஒன்று இருக்குமானால் அது உயிராசை தான் - பெண்களும் காதலும் இல்லாவிடில், பூமி நிர்வாணமாகவே இருந்திருக்கும் - கொதித்துப் பேசும் கணவன் தலையணையில் அடங்குவது போல் - ஓர் ஆண் யோனியிலிருந்து ஜனித்த கணம் முதல் அவன் போராடுவதெல்லாம் மீண்டும் ஒரு யோனிக்குள் புகுவதற்குத்தான்.

அந்தமானின் புவியியல் அமைப்பு, போர்ட் ப்ளேர் பாராளுமன்ற தொகுதியின் தேர்தல் ஸ்டாடிஸ்டிக்ஸ், அந்தமானின் பழங்குடியின மக்கள், இந்தியாவின் தென்முனை குமரி அல்ல, இந்திரா முனை, அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் அறிவித்த நிலவுக்கு செயற்கைக்கோள் அனுப்பும் திட்டம் என்று ஏராளமான தகவல்கள். நிறைய உழைத்திருக்கிறார் எழுத்தாளர். 2004 லோக்சபா தேர்தலில் இந்த வாக்குச்சாவடியில் இரண்டு ஓங்கே இன மக்கள் வந்து வாக்களித்திருந்தார்கள். ஒரு 75 வயதுக் கிழவரும், ஒரு 32 வயதுப் பெண்ணும் - என்று போகிறபோக்கில் எழுதிவிடவில்லை. அது ஐம்பது சதவிகித உண்மைச்செய்தி. கதைக்காகவும், அதன் புவியியலுக்காகவும் பாதித் தகவலை மாற்றியிருக்கிறார். பார்வதியின் கதாபாத்திரமே கூட கால்வாசி உண்மைதான். படிக்க. அதே சமயம் சென்டினிலியர்கள் என்றே நேரடியாக எழுதாமல் ஏன் லெமூரியர்கள் என்கிற புனைவு பழங்குடியினத்தை தேர்வு செய்தார் என்பது புரியவில்லை. எப்படியும் சென்டினிலியர்கள் அவதூறு வழக்கு போட மாட்டார்கள், எழுத்தாளர் அவர்களை மதம் மாற்றும் நோக்கில் அங்கே பயணிக்காத பட்சத்தில் உயிருக்கும் ஆபத்தில்லை. அப்புறம் ஏன் ? ஏன் இதைக் கேட்கிறேன் என்றால் ஒரு விமர்சனத்தில் இந்த புத்தகத்தைப் படித்ததால் தெரிந்துகொண்ட தகவல்கள் என்று கீழே லெமூரியர்களை அந்தமான் பழங்குடியினர் என்று பட்டியலிட்டுள்ளார்கள்.

பொதுவாக படைப்பாளிகள் தங்களுடைய படைப்புகளில் தங்களையே ஒரு கதாபாத்திரமாக சிருஷ்டித்துக் கொள்வதுண்டு. பாய்ஸ் ஐவரில் யார் ஷங்கர் என்ற கேள்வியைக் அவரிடம் கேட்டபோது ஐவரிடமும் நான் கொஞ்சம் இருக்கிறேன் என்றார். மிஷ்கின் படத்தில் எல்லோரும் மிஷ்கின் என்று ஒரு வரி இந்நாவலிலேயே வருகிறது. தமிழ் நாவல்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். கணேஷ் – வசந்த் துவங்கி பிரபாகரன் வரை எழுத்தாளரின் சாயலை பரவலாகப் பார்க்கலாம். ஆனால் இந்நாவலோ ஒரு பெண்ணைப் பற்றியது. எழுத்தாளர் ஆண். இருப்பினும் எழுத்தாளர் விடுவாரில்லை. பார்வதி அவளது கணவனைப் பற்றி நினைப்பதாக, தன்னைப்பற்றியே நிறைய எழுதித் தீர்த்துவிட்டார். முருகன் இருந்திருந்தால் அப்படி செய்திருப்பான், முருகன் இருந்திருந்தால் இப்படி சொல்லியிருப்பான், முருகன் அது, முருகன் இது, முருகன் ஒரு திருட்டுப்பயல், முருகன் ஒரு முரடன், முருகன் ஒரு பொறுக்கி இப்படி நீள்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் எழுத்தாளரே மறந்துவிட்டால் கூட ச்சே முருகன் இருந்திருந்தால் இப்படி சொல்லியிருப்பான்ல என்று நமக்கே தோன்ற ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

கன்னித்தீவு நாவலை படிப்பவர்கள் அதன் கடைசி அத்தியாயத்தை மட்டும் படிக்காமல் விட்டுவிடலாம் என்று நினைக்கிறேன். அது மட்டும் எனக்கு பிடிக்காமல் போயிற்று. அல்லது புரியவில்லை என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அது கதையின் இறுதிப்பகுதி என்பதால் அதுகுறித்து இன்னும் விரிவாக எழுதுவதை தவிர்க்கிறேன். மனைவியிடம் என்ன கடைசியில் இப்படி முடிந்துவிட்டது என்றேன். அவருக்கும் அந்த முடிவு பிடிக்கவில்லை. சினிமாக்களில் எல்லாம் இறுதியாக ஒரு ட்விஸ்ட் அல்லது இரண்டாம் பாகத்திற்கென ஒரு நுனியை வைப்பார்கள் இல்லையா அது மாதிரி போலிருக்கிறது. பார்வதி பற்ற வைத்த தீ ! 

இதில் இன்னொரு கோணமும் உண்டு. தற்போது வேகமாக பரவிக்கொண்டிருக்கும் கொரோனா நோய்த்தோற்று மனிதர்களுக்கு எப்படி முதன்முதலில் தொற்றியது என்று இன்னும் உறுதியாக கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. வவ்வால்கள் மற்றும் பாங்கோலின்கள் என்று சொல்லப்படும் எறும்புத்தின்னிகள் மூலம் அவை பரவியிருக்கலாம் என்கிறார்கள். லெமூரியர்களோ பாரபட்சமின்றி சகல விலங்குகளையும் வேட்டையாடி உண்பதாக சொல்லப்படுகிறது. ஆக, கன்னித்தீவின் கடைசி அத்தியாயத்திலிருந்தே ஒரு புதிய நாவலை துவங்குவதற்கான சாத்தியங்கள் பிரகாசமாக உள்ளன.

கன்னித்தீவு
சி.சரவண கார்த்திகேயன்
உயிர்மை பதிப்பகம்
பக்கங்கள்: 276
விலை: ரூ.280

தொடர்புடைய சுட்டி: அந்தமான் பழங்குடியினர்

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment

19 January 2020

பிரபாகரனின் போஸ்ட்மார்ட்டம்

அன்புள்ள வலைப்பூவிற்கு, 

இக்கட்டுரையின் விசேஷம் என்னவென்றால் இதனை நீங்கள் புத்தகத்தின் தலைப்பாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம் அல்லது இக்கட்டுரையின் சாராம்சமாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒன்றுமில்லை, ஜோக். வேண்டாமா ? சரி ! 

மயிலன் நாவல் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார் என்று கேள்விப்பட்டபோது ஒரு பார்வையற்றவன் யானையைத் தழுவிப் பார்த்து கற்பனை செய்வது போல அந்நாவல் எப்படி இருக்கும் என்று சில அனுமானங்கள் வைத்திருந்தேன். சுருங்கச் சொல்வதென்றால் இலக்கிய உலகிற்கு இன்னொரு சரவணன் சந்திரன் (இது பாராட்டு !) வருகை தரவிருக்கிறார் என்று எண்ணியிருந்தேன். ஆனால் அது அப்படி இல்லாமல், யாரைப் போலவும் அல்லாமல் தனித்துவமாகக் களமிறங்கியிருக்கிறார் மயிலன் ! 

நாவலின் முதல் வரியே பிரபாகரனின் தற்கொலையில் தான் துவங்குகிறது.  

ஒருவேளை நீங்கள் புத்தகங்களில் பிடித்தமான வரிகளை அடிக்கோடிட்டு படிக்கும் பழக்கம் உடையவரென்றால் இந்தப் புத்தகத்தில் பக்கத்திற்கு ஒரு வரியையாவது அடிக்கோடிட வேண்டியிருக்கும். அத்தனை தத்துவார்த்தமான வரிகள் புத்தகமெங்கும் விரவிக் கிடக்கின்றன.  

பொதுவாகவே எந்த புனைவிலக்கியம் படித்தாலும் அதனை சினிமா படங்களுடன் தொடர்பு படுத்திக்கொள்ளும் பழக்கம் எனக்கு உண்டு. அந்த அடிப்படையில் பிரபாகரனின் போஸ்ட்மார்ட்டம் இரண்டு திரைப்படங்களை நினைவூட்டுகிறது. ஒன்று, அர்ஜுன் ரெட்டி. இதுவரை நான் அர்ஜுன் ரெட்டி / ஆதித்ய வர்மா பார்க்கவில்லை என்பது வேறு விஷயம். அப்புறம் எப்படி அர்ஜுன் ரெட்டியை நினைவூட்டுகிறது என்றால் பெரும்பான்மை நேரம் ஃபேஸ்புக்கில் உழல்வதால் சின்ராசின் கூட்டத்துக்கு போகாமலேயே சின்ராசு சொன்ன பழமொழியை மனப்பாடமாக சொல்லும் பயிற்சியைப் பெற்றுவிட்டேன். அந்த வகையில் பிரபாகரின் சில குணங்கள் அர்ஜுன் ரெட்டியுடன் ஒத்துப்போவதாக அறிகிறேன். இரண்டாவது, ஒத்த செருப்பு. குற்ற விசாரணை பாணியில் அமைந்திருந்த அத்திரைப்படத்தின் துவக்கத்தில் ஏராளமான கேள்விகள் பார்வையாளர்கள் மனதில் எழும். பார்த்திபன் மட்டும் கதையை விவரித்துக்கொண்டே வருவார். போகப் போக ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் விடை கிடைக்கையில், அதிர்ச்சியாகவும், ஆச்சர்யமாகவும் இருக்கும். அதே போல இந்நாவலும் மயிலனின் முதல்-நபர் விவரணையில் ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தைச் சுற்றியே நகர்கிறது. 

இந்நாவலில் வரும் பிரபாகரன் என்ற பெயர் மட்டுமல்ல, அந்த பிரபாகரனே நான்தான் என்று மனப்பூர்வமாக உணரும் வகையில் அந்த கதாபாத்திரத்தை என் மனதிற்கு நெருக்கமாக உணர்ந்தேன். அக்கதாபாத்திரத்தின் எதிர்மறை குணங்களையும் சேர்த்துதான் சொல்கிறேன். நான்தான் அந்த பிரபாகரன் ! 

இந்நாவலில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இரண்டு பகுதிகளைக் குறிப்பிடுகிறேன். ஸ்பாய்லர் வேண்டாம் என்பவர்கள் இத்துடன் விடைபெறலாம். 

பிரபாகரனின் தற்கொலைக்குப் பிறகு. நாவலிலிருந்து – 

பொதுஜனமாக இருந்தால் அந்த உடல் திரையரங்கத்திலிருந்து நேராகப் பிணவறைக்குத்தான் கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கும். ஒரு மருத்துவனின் உடல் என்பதால் அங்கு உருவான உணர்ச்சிப்பெருக்கில், தாங்கள் எல்லோரும் அறிவியல் தர்க்கங்களை ஓரங்கட்டிவிட்டு, இறந்து ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாகியிருந்த அந்த பூத உடலை, அங்கு நிலவிய ஏக்கமும் அதிர்ச்சியும் தணியும் வரை, நிகழ்ந்து முடித்த நிஜத்தின் சாரம் உரைக்கும்வரை, சுவாசமளித்தும் இருதயத்தை அழுத்தியும் தவிர்க்கமுடியாத தோல்வியை அர்த்தமேயின்றி ஏற்க மறுத்துக்கொண்டிருந்தோம் என்று ரொம்பவே உருக்கமாக பாஸ்கர் சொன்னார். ஒரு கணம் எனக்கும் அந்த இடத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பது போல இருந்தது. 

பூங்குன்றனும், பிரபாகரும் விடுதியில் ஒரே அறையில் தங்கியிருப்பவர்கள். ஒருநாள் பூங்குன்றன் மின்விசிறியில் தூக்கிட்டு தற்கொலை செய்து கொள்கிறான். அவனது உடல் பிரேதப் பரிசோதனை முடிந்து ஊருக்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறது. அதன்பிறகு பிரபாகரனின் அன்றைய நடவடிக்கைகள், நாவலிலிருந்து – 

நான்கு பெரிய சாக்குப் பைகளை வாங்கி வந்து பூங்குன்றனின் துணிகளையும், பொருட்களையும், புத்தகங்களையும் தனித்தனியே மூட்டைக்கட்டி அறையின் ஓரத்தில் ஒதுக்கிவைத்து, ஒரு பெரிய போர்வையை அவற்றின் மீது போர்த்தி மறைத்து வைத்தான். இரண்டு துப்புரவுப் பணியாளர்களை அழைத்து வந்து அறையைக் கழுவிவிட்டான். அந்த மின் விசிறியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த மிச்ச கயிற்றை ஏறி அறுத்தெடுத்து, சுவற்றிலிருந்த அந்த ஜோக்கர் படங்களையும் கிழித்து ஒரு செய்தித்தாளுக்குள் போட்டு கசக்கி ஜன்னலுக்கு வெளியே வீசினான். கடைக்குப் போய், ஜவ்வாதையும் பன்னீரையும் வாங்கிக் கலந்து அறையில் ஆங்காங்கே தெளித்துவிட்டு, ஒரு கொத்து சைக்கிள் ஊதுபத்தியைக் கொளுத்தி அறையின் மூலைகளில் பிரித்துப் பிரித்து வைத்தான். அதோடு அறையைப் பூட்டிவிட்டு எங்களின் அறைக்கு வருவான் என்று நாங்கள் எதிர்பார்த்திருந்தோம். ஆனால் அவன், மாலை ஆறு மணியளவில் போய் குளித்துவிட்டு வந்து, நடு அறையில் நாற்காலியைப் போட்டுக்கொண்டு, பூங்குன்றன் தொங்கிய அதே மின்விசிறியை வேகமாகச் சுழலவிட்டுக்கொண்டு, கால்மேல் கால் போட்டபடி புத்தகத்தை எடுத்துவைத்து வாசித்துக்கொண்டிருந்தான். 

துக்கம் தன் மாபெரும் நிழலை கவித்திருந்த அந்த அறையில், அப்போது நிலவிய காரிருளை, பிரபாகர் சட்டையே செய்யவில்லை. 

மயிலனின் விரிவான விவரணைகளை படிக்கும்போது இந்நாவலில் வரும் பெரும்பாலான விஷயங்கள் எந்தவித பாசாங்கும் இல்லாமல் எழுதப்பட்ட உண்மைச் சம்பவங்கள் என்று புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. பொதுவாக எல்லோருக்கும் மருத்துவர்கள், மருத்துவ மாணவர்கள் மீது ஒரு அபிப்ராயம் இருக்கும் இல்லையா ? அது இந்நாவலைப் படித்தால் மாறக்கூடும். அவர்கள் என்ன மாதிரியான சவால்களையும், நெருக்கடிகளையும் எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதை உணர்வுப்பூர்வமாகப் பேசுகிறது பிரபாகரனின் போஸ்ட்மார்ட்டம் ! 

பிரபாகரனின் போஸ்ட்மார்ட்டம்
மயிலன் ஜி சின்னப்பன்
உயிர்மை பதிப்பகம்
பக்கங்கள்: 208
விலை ரூ.250 

************************************************ 

இனி சில பர்சனல் அனுபவங்கள் - 

மயிலனிடம் நட்பும், மரியாதையும் கொண்டவர் என்ற முறையில் இந்நாவலை என் மனைவியும் அவருக்கென ஒரு தனிப்பிரதி வாங்கிக்கொண்டு படித்தார். அவரது கர்ப்பக்காலத்தில் நான் அவரிடம் வலுக்கட்டாயமாக படிக்கக்கொடுத்து அவர் ஏனோதானோ என்று அரைகுறையாகப் படித்த நாவல்களைத் தவிர்த்துவிட்டால் இதுதான் அவர் படிக்கும் முதல் நாவல். 

முதலில் நான் இரண்டு அத்தியாயங்கள் மட்டும் படித்துவிட்டு நேரம் கிடைக்காமல் வைத்திருந்தேன். அதற்குள் அவர் எட்டு அத்தியாயங்களைக் கடந்திருந்தார். அதன்பின் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்து படிக்கத் துவங்கினோம். சரியாக, ஐந்து அத்தியாயங்கள் முடிந்ததும் இந்த நாவல் இப்படித்தான் போகப் போகிறது என்று ஒரு ஸ்பாய்லரை அவருக்கு முன்பு தூக்கிப் போட்டுவிட்டு நான் ஜாலியாகப் படிப்பதைத் தொடர்ந்தேன். 

ஒரு நாவலை இப்படி இணையான நேரத்தில் நாங்கள் இருவரும் அதுகுறித்து விவாதித்துக் கொண்டே படித்தது பரவசமான அனுபவமாக அமைந்தது. இடையிடையே வரும் மருத்துவம் தொடர்பான வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தத்தை நான் அவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டேன். அதே போல காஜி, கரமைதுனம் போன்ற வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தத்தை அவர் என்னிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டார். குறிப்பிட்ட அத்தியாயத்தை வாசிக்கையில், நான் எந்த வரியை அடிக்கோடிடுவேன் என்று கணித்து, நான் அதனை அச்சுபிசகாமல் செய்யும்போது மகிழ்ந்துகொள்வார்.  

நாவலின் மீதான ஈடுபாட்டின் காரணமாக திடீர், திடீரென நாவலை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்து கொள்வார். அந்த சமயங்களில் நான் வேறு விஷயங்கள் பேசினாலும் அவரது காதில் விழாது. ஒரு வகையில் ஒரு வாசகன் அனுபவிக்கும் தொந்தரவுகளை அவர் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் சில நிகழ்வுகள் அமைந்தது. நான் ஏன் அடிக்கடி யாருக்கும் தெரியாமல் மொட்டைமாடி சின்டெக்ஸ் டேங்கிற்கு அருகில் ஏறி அமர்ந்து புத்தகம் படிக்கிறேன் என்று அவருக்கு புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். இனி வரும் காலங்களில் எனது வாசக உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு சில கட்டுப்பாடுகளை நீக்குவதாக அறிவித்திருக்கிறார். 

என்றும் அன்புடன்,
N.R.PRABHAKARAN

Post Comment